این اولین بار در 24 سپتامبر 2015 برگزار شد. از آن زمان دیگر به آن کافه نرفتم و دیگر لری و جان، دانشمندان ارشد آن را نمی بینم، و در واقع به سختی یادم می آید که چه شکلی بودند و کافه به هر حال حرکت کرده است. شما می گویید زمان یک توهم است؟ نه زمانی که چیزهای غیرقابل انکاری در آن جریان دارد. این واقعی است و به دنبال شما می آید.
به هر حال، همه اینها مرا به یاد داستانی می اندازد که روی آن کار می کنم، جایی که گروهی از افراد کم و بیش معمولی ماهواره هایی را که ارتش مخفی نگه داشته است، ردیابی می کنند. پسرها با دوربین های دوچشمی و کرونومتر در حیاط یا بالکن آپارتمان خود بیرون می روند. و این به من یادآوری می کند که علم شهروندی واقعی و پر رونق است. و اینکه من فکر می کنم مردم دانشمند به دنیا می آیند، آنها دانشمند به دنیا می آیند، مردم به روشی که نفس می کشند علم انجام می دهند.
در جایی در فرورفتگی عمیق ذهنم، هنوز «دانشمندان» را افرادی دوردست می‌دانم که جملاتشان را نمی‌فهمم، و «علم» را مجموعه‌ای از دانش نامفهوم می‌دانم که باید به خاطر بسپارم. این احتمالاً برداشت عمومی از علم نیز هست. اما اگر 1000 سال به عنوان یک نویسنده علم چیز دیگری به من یاد نداده است، این است که 1) علم روشی است که مردم وقتی جهان خود را تحسین می کنند، زمانی که به توضیحاتی در مورد جهان خود فکر می کنند که می توانند با اطمینان ترین آنها را باور کنند، فکر می کنند. و 2) اینکه دانشمندان فقط نسخه های آموزش دیده مخصوص بچه ها در کافه تریا هستند.
§
امروز صبح در راه رفتن به کافی شاپ معمولی، نگاهی به نگهبان خوش تیپ گذرگاه آن طرف خیابان انداختم. او دید که به او نگاه کردم و دست تکان دادم. تعجب کردم که او از کجا می دانست که من به او نگاه می کنم. کافی شاپ آنقدر سر و صدا بود که نمی‌توانستم روی مجلاتم تمرکز کنم، بنابراین از جان و لری درباره نگهبان عبور پرسیدم. چرا افرادی که خیلی دور هستند و نمی توانند چشمان شما را ببینند می توانند بدانند که شما به آنها نگاه می کنید؟ جان و لری افراد عادی هستند که در ساعت 8:00 به سرعت حرکت می کنند. آنها همیشه برای آخر هفته لباس می پوشند. جان با ارائه این فرضیه گفت: «شاید از حرکت سر خودداری کنی. “شاید قابل توجه باشد که سر خود را ثابت نگه می دارید و به یک جهت نگاه می کنید.” لری با ارائه شواهد احتمالی که می تواند این فرضیه را تایید کند یا نه، گفت: “من فکر می کنم اینطور است.” “به گربه ها نگاه کن. به مردم نگاه کن که به چیزی نگاه می کنند که تو نمی توانی ببینی، اما حالا تو هم می خواهی نگاه کنی.”
§
زن‌های کافه کنار پنجره از صدای بیرون خود استفاده می‌کنند و در اتاق کوچک روبرویشان نشسته‌ام، چه بخواهم و چه نخواهم هر کلمه‌ای را که می‌گویند می‌شنوم و هرگز نمی‌خواهم. آنها همیشه هستند. فرضیه من: زنان سعی می کنند یکدیگر را تحت تأثیر قرار دهند یا رقابت کنند، بنابراین برای تماشاگران بازی می کنند. من مؤدبانه منتظر می مانم تا زن ها بروند، سپس فرضیه ام را به لری و جان می گویم، اما آنها زیاد به آن فکر نمی کنند. آنها به روانشناسی فرد توجهی ندارند. در عوض، آنها می بینند که من مشکلی دارم و فرضیه خودشان را مطرح می کنند: حواس من به یک گفتگو پرت شده است. او می‌گوید دفتر جان هیچ محفظه‌ای ندارد، باز است و «صدای صورتی» کار می‌کند. بنابراین او نظریه‌ای دارد که می‌توانید آزمایش کنید: «آنچه شما را به مکالمه کسی می‌کشاند، ریتم جملات است، و اگر افراد زیادی صحبت می‌کنند که جملات با هم همپوشانی دارند و ریتمی نمی‌شنوید، می‌توانید آن را نادیده بگیرید.»
§
یک معمولی در مورد روان پریشی هایی که با آنها زندگی می کند صحبت کرده است. او نام همه را می‌داند – او همیشه می‌گوید “سلام آن” – و به نظر می‌رسد کافه را به خاطر شرکتش و اطمینان اجتماعی‌اش قدردانی می‌کند. یکبار که داروهایش را قطع کرد و بچه‌های پیشخوان نمی‌توانستند بفهمند چگونه او را آرام کنند و به او کمک کنند، پلیس را صدا کردند و پلیس‌ها مثل رعد وارد شدند و میزها را از سر راه پرت کردند. و یک نفر دیگر وارد شد و صحنه ای را که در شرف مرگ بود ارزیابی کرد و گفت: “هی مرد! بیا بریم بیمارستان!” خیلی بی سر و صدا این کار را کردند. چند هفته بعد، دو طراح بازی در کافی شاپ مرتب در مورد آن صحبت می کردند. یکی از طراحان بازی جوان می گوید: «او می گوید که به پنسیلوانیا می رود. “من فکر می کنم او به یک جامعه منظم نیاز دارد. او چگونه می تواند یک جامعه منظم مانند این پیدا کند؟” طراح دیگر بازی جوابی نداشت. اما یک فرضیه قابل آزمایش، یا حداقل به اندازه هر علم اجتماعی قابل آزمایش است.
§
معمولی ها در مقایسه با همسایه کوچک 5-6 ساله ای که آن طرف خیابان زندگی می کند آماتور هستند. با پای برهنه روی سنگفرش کنگلومرا راه بروید و در هر قدمی خود مراقب باشید. او می‌گوید: “مامان، آن برجستگی‌های پیاده‌رو. مغز من از کجا از این برجستگی‌های پیاده‌رو می‌داند؟ انگشتان پا آنها را حس می‌کنند. اما انگشتان پا چگونه به مغزم می‌گویند؟ مغز من چگونه می‌داند بدنم چه می‌کند؟”
و مورد علاقه من: برادر بزرگتر یک بچه دو ساله با همسایه درباره سنگ صحبت می کرد. همسایه گفت در اتاق نشیمنش یک تکه گدازه دارد، آیا پسر می خواهد آن را ببیند؟ کودک دو ساله که صحبتش در حال رشد بود و طوری صحبت می کرد که انگار در حال یادگیری یک زبان خارجی است، حرف همسایه را قطع کرد و پرسید: “آیا شما.
§
آیا نتیجه گیری علمی بر اساس دانش قبلی می بینید؟ سوالات علمی با شواهد و پاسخ های قابل قبول یا غیر قابل قبول. من نمی گویم این افراد علم می کنند، فقط مثل دانشمندان فکر می کنند، سؤال می کنند و پاسخ هایی ارائه می دهند که می تواند به علم تبدیل شود. من می گویم اگر می خواهید ریشه های علم را بدانید، می توانید فقط در کافی شاپ ها و پیاده روها و خانه هایی که ممکن است آتشفشان در آنها وجود داشته باشد بگردید.
__________
عکس ها از فلیکر هستند و لینک ها دیگر کار نمی کنند و من نمی توانم آنها را پیدا کنم. من از عکاسانی که ظاهراً از افراد کنجکاو عکس های جذاب می گیرند عذرخواهی می کنم.
The post Coffeeshop Science first on The Last Word On Nothing ظاهر شد.
