این پست برای اولین بار در روزهای اولیه همه گیری منتشر شد. بخش هایی از سکوت هست که دلم برایشان تنگ شده است. اما امروز در اتاق پشتی یک مدرسه ابتدایی به عنوان “بزرگسال در محل” در طی اردویی که توسط دانش آموزان راهنمایی برگزار می شود کار می کنم. آواز و جیغ و خنده و صدای پاهای کوچکی که در راهروی سیمانی می دویدند. من چند هدفون حذف نویز گرفتم، اما به سختی از آنها استفاده کردم: نمی خواهم این را از دست بدهم.
*
افرادی که برای بازدید آمده اند می گویند اینجا خلوت است. الان حتی ساکت تره ماشین‌های کمتری می‌روند، هواپیماهای کمتری بالای سرشان پرواز می‌کنند. یک ساعت مانده به سحر، دیگر صدای سوت قطار را نمی شنوم. همسایه من هر روز صبح زود به سمت دانشکده دندانپزشکی، 50 مایلی دورتر می رفت. در حال حاضر هیچ صدایی نیست که موتور سوبارو را روشن کند.
در ابتدا حتی متوجه نشدم که این صداها از بین رفته اند. چیزی که من متوجه شدم پرندگان بودند. اینهمه پرنده حدود ساعت 5 شروع شد، تقریباً در همان زمان، اکنون متوجه می شوم که پروازها و سوت قطارها و مردمی که به سمت مقاصد صبح زود حرکت می کنند.
این سکوت جدید مناظر صوتی را باز کرد که قبلاً نشنیده بودیم. آندریاس فون بوبنوف، روزنامه نگار و استاد مستقر در آلمان و نیویورک، در حال گوش دادن است. (من آندریاس را از طریق SciLance می شناسم، گروهی از نویسندگان علمی که به مدت 15 سال به صورت آنلاین با هم ملاقات می کنند.) او یکی از بنیانگذاران پروژه سکوت همه گیر است که صداهای ضبط شده را از سراسر جهان جمع آوری می کند تا از منظره صوتی این همه گیری تصویربرداری کند.
آندریاس در آلمان در کنار یک جنگل بزرگ شد و با خانواده اش به پیاده روی گذراند. او هنوز صداها را به خاطر می‌آورد: خش‌خش آرامش‌بخش باد از میان برگ‌ها، زمزمه حشرات در مراتع کوهستانی، صدای پرندگانی مانند خرچنگ اوراسیا. اولین پروژه اصلی او در زمینه صدا، یک پروژه اکولوژیکی چندرسانه ای برای انتشارات آلمانی بود فرانکفورتر آلگماینه سایتونگ در سال 2015. این پروژه صداهای طبیعت را در خشکی و آب و همچنین صداهای انسانی که آنها را غرق کرد ضبط کرد. او می‌گوید: «اغلب حتی نمی‌دانیم که بسیاری از صداها از بین رفته‌اند، زیرا در وهله اول صداها را به خاطر نمی‌آوریم. «شاید سکوت همه‌گیر کنونی فرصتی عالی برای بسیاری از ما باشد تا یاد بگیریم چگونه دوباره گوش کنیم.»
برخی از صداهایی که پروژه سکوت پاندمیک قبلا دریافت کرده است نشان می دهد که چقدر می توان شنید. مردی در حومه شهری بوستون اکنون صدای کایوت را می شنود. ضبط یک محله بروکلین در ساعت 4 صبح که ترکیبی از آژیر و آواز پرندگان است. آندریاس می‌گوید: «اگر این فقط به این دلیل باشد که سر و صدای اطراف ما در حال ناپدید شدن است، یا اگر برخی از این حیوانات به مناطقی که مردم در آنجا هستند بازگردند، جالب خواهد بود، زیرا سر و صدای کمتری داریم.
سمفونی های جدید ساخته دست بشر نیز در حال ایجاد هستند. در یکی از ضبط‌های ضبط شده از تونس، صدای هلیکوپتر نظامی که قرنطینه را اعمال می‌کند همراه با اذان از مسجد مجاور شنیده می‌شود. آندریاس می‌گوید که برخی از افراد به دلیل عدم وجود نویز مداوم در سطح پایین، بهتر می‌توانند متوجه آنچه وجود دارد، شوند. غرش یک هواپیما اکنون در آسمان خالی‌تر خودنمایی می‌کند.
در ابتدا، پروژه سکوت همه‌گیر فقط نمونه‌هایی از اثر یک منظره صوتی جهانی ساکت‌تر را جمع‌آوری می‌کرد و سپس آن را با منظره صوتی «عادی» مقایسه می‌کرد. آنها سپس متوجه شدند که این بسیار ساده است، زیرا سکوت را صرفاً به عنوان عدم وجود سر و صدا می‌نگریست تا کیفیت مکان و زمان خاص. این سکوت‌های مختلف، و همچنین مناظر صوتی داخلی، اکنون در پروژه کلی گنجانده می‌شوند، که احتمالاً یک قطعه چندرسانه‌ای آنلاین یا حضوری خواهد بود.
در اینجا اصل این پست است: آندریاس مایل است صداهای بیشتری را برای پروژه Pandemic Silence جمع آوری کند. در اینجا می توانید مناظر صوتی همه گیر خود و افکار و احساسات خود را در مورد آنها ارسال کنید. (در صورت تمایل می‌توانید به‌صورت ناشناس ارسال کنید.) او می‌گوید: «تا زمانی که معنی و زمینه برای شما روشن باشد، ما تقریباً برای هر نوع صدایی باز هستیم.»
آرامش جدید اطراف خانه‌ام چیزی بود که آرزویش را داشتم، هر چند هرگز نمی‌خواستم اینطوری شود. در ژانویه داشتم کتاب «چگونه هیچ کاری نکنیم» را می خواندم. نویسنده، جنی اودل، درباره آمدن به شناخت پرندگان و آوازهای آنها در بازدیدهای منظم از باغ گل رز اوکلند می نویسد، جایی که او می نشیند و خوب، هیچ کاری نمی کند. این خیلی فوق العاده به نظر می رسدیادم می آید فکر می کردم. من باید این را امتحان کنم. روزی روزگاری.
بعد یه زمانی رسید من شروع به تماشای پرندگان از پنجره کردم در حالی که صبحانه می خوردیم و در حالی که پیاده روی روزانه خود را به صخره نزدیک خانه خود می رفتیم. من رابین ها، ژی ها و مرغ مگس خوار را می شناختم، اما پرندگان دیگری بودند که هرگز متوجه آن نشده بودم. خاکستری، سفید و سیاه، با دم سفید روشن وقتی از شاخه پرتاب می شود.
امروز حتی قبل از اینکه آنها را ببینم می توانم مسخره کنندگان را بشنوم. لیست پخش تماس‌های آنها هر چند ثانیه یک بار به جلو می‌رود و به یک تقلید جدید می‌رسد. پشت آنها صدای غوغای دلخراش کبوتران سوگوار، غلغله کردن و صدا زدن کلاغ‌ها دیده می‌شود. تماس های بسیار زیادی وجود دارد که هنوز نمی توانم شناسایی کنم. و اکنون زمان و سکوتی برای شنیدن آنها وجود دارد.
*
تصویر پل بروکلین در 6 آوریل 2020 توسط اسکار آنتونیو رودریگز.
