مدافع جهانی آب می نویسد: حفاظت از چرخه آب باید شرط سیاست ها و سرمایه گذاری های اقلیمی باشد هنک اوینک قبل از COP31.
در ماه سپتامبر، سیل و رانش زمین نپال را درنوردید. در اوایل تابستان امسال، خشکسالی طولانی در سومالی هزاران نفر را مجبور به ترک خانه های خود کرد. آب زیاد، خیلی سریع، یا خیلی کم، برای مدت طولانی. علل نزدیک متفاوت، اما یک نقطه کور سیاست مشترک: ما به سیل و خشکسالی به عنوان شرایط اضطراری جداگانه پاسخ می دهیم و در عین حال چرخه آبی را که آنها را به هم متصل می کند نادیده می گیریم.
با گرم شدن جو، می تواند رطوبت بیشتری را در خود نگه دارد و پتانسیل بارندگی شدید را افزایش می دهد، در حالی که دمای بالاتر تبخیر و خاک های خشک را تسریع می کند. اما آب فقط قربانی تغییرات آب و هوایی نیست.
چرخه آب همچنین آب و هوا را تنظیم می کند. جنگل‌ها، تالاب‌ها و خاک‌های سالم رطوبت را ذخیره و بازیافت می‌کنند، بارندگی را حفظ می‌کنند و به دور نگه داشتن کربن از جو کمک می‌کنند. به اصطلاح “آب سبز” موجود در خاک و پوشش گیاهی برای ثبات آب و هوا و تولید غذا به اندازه “آب آبی” در رودخانه ها، دریاچه ها و سفره های زیرزمینی مهم است.
نزدیک به سه میلیارد نفر و بیش از نیمی از تولید غذای جهان در مناطقی هستند که انتظار می‌رود کل ذخیره آب کاهش یابد. کمیسیون جهانی اقتصاد آب تخمین می زند که تغییرات اقلیمی، کاهش ذخیره آب و آب و بهداشت ناکافی در کنار هم می تواند منجر به کاهش تولید ناخالص داخلی در حدود 8 درصد در کشورهای با درآمد بالا و 10 تا 15 درصد در کشورهای با درآمد پایین تا سال 2050 شود.
این نشان دهنده شکست گسترده تر در ارزیابی و مدیریت چرخه آبی است که اقتصاد ما به آن وابسته است. کاهش انتشار گازهای گلخانه ای همچنان ضروری است. اما سیاست آب و هوا باید نحوه کشاورزی، استفاده از زمین و سرمایه گذاری را نیز تغییر دهد، نه اینکه فقط به ما کمک کند با تمام شدن آب یا طغیان رودخانه ها مقابله کنیم.
سیاست آب و هوا باید دو شکاف را پر کند
اولین شکاف بین آنچه می دانیم و نحوه تصمیم گیری است. مسئولیت آب، کشاورزی، کاربری زمین و زیرساخت ها اغلب بین وزارتخانه ها و سطوح دولتی تقسیم می شود. تصمیماتی که به نفع یک بخش است ممکن است خطرات آب را در جاهای دیگر افزایش دهد.
بودجه و یارانه‌ها می‌توانند به فعالیت‌هایی پاداش دهند که اکوسیستم‌هایی را که پایداری اقتصادی به آن بستگی دارد، تخریب می‌کنند. به عنوان مثال، برآورد می‌شود که حمایت از قیمت محصولات کشاورزی منجر به از دست رفتن 2.2 میلیون هکتار از جنگل‌ها در هر سال شود که بازیافت رطوبت و الگوهای بارندگی را مختل می‌کند.
هماهنگی بهتر مهم است، اما تغییر این مشوق ها نیز اهمیت دارد.
شکاف دوم بین سیاست ملی و چرخه آب فرامرزی است. کشورها در رودخانه ها، سفره های زیرزمینی و بارش جوی مشترک هستند.
جنگل‌های آمازون رطوبتی را بازیافت می‌کنند که بارندگی را بسیار فراتر از زمینی که روی آن قرار دارند حفظ می‌کند. یک مطالعه اخیر بیشتر کاهش 8 تا 11 درصدی بارندگی در جنوب آمازون را طی چهار دهه به جنگل زدایی در حوضه و مناطق بادگیر نسبت داد.
این وابستگی متقابل برای درخواست کمیسیون جهانی اقتصاد آب برای مدیریت چرخه آب به عنوان یک کالای مشترک جهانی، مرکزی است. حفاظت از آن هم نیاز به اقدام در داخل و هم همکاری فرامرزی دارد، زیرا هیچ کشوری به تنهایی نمی تواند آینده آبی خود را تضمین کند.
آنچه COP31 باید ارائه دهد
در COP31، رهبران باید درک اهمیت آب را به سه تعهد تبدیل کنند.
اول، دولت ها باید پایداری چرخه آب را به عنوان یک مورد آزمایشی برای برنامه های ملی آب و هوا و هزینه های عمومی قرار دهند. داده‌ها و ابزارهای ارزیابی موجود می‌توانند نشان دهند که کشاورزی، استفاده از زمین و زیرساخت‌ها چگونه به چرخه وسیع‌تر آب بستگی دارد و آن را مختل می‌کند.
در مالاوی، IWMI و شرکا از ردیاب مقاومت در برابر آب برای شناسایی شکاف ها و تقویت شاخص های انعطاف پذیری آب در پیش نویس طرح سازگاری ملی استفاده کردند. چنین ارزیابی‌هایی باید سرمایه‌گذاری و مسئولیت‌های وزارتی را هدایت کند، نه اینکه به عنوان تمرین فنی باقی بماند.
کشاورزان و جوامعی که بیشتر در معرض ناامنی آبی هستند باید به شکل گیری راه حل ها کمک کنند.
دوم، دولت ها باید همکاری را فراتر از مرزهای ملی و حوضه های رودخانه های مشترک به مناظری که بارندگی را حفظ می کنند گسترش دهند. شاخص های سازگاری بلم در COP30 چارچوبی را برای ردیابی پیشرفت سازگاری ارائه می دهد.
همانطور که کشورها در استفاده از خود پیشرفت می کنند، باید از اقدامات موجود سازمان ملل برای همکاری آب فرامرزی، مانند شاخص SDG 6.5.2، برای تقویت برنامه ریزی مشترک و در عین حال توسعه راه هایی برای رسیدگی به پیوندهای رطوبت جوی استفاده کنند. وابستگی مشترک باید به اولویت های مشترک برای حفاظت از جنگل، خاک و آب تبدیل شود، نه برنامه های ملی رقیب.
سوم، صندوق‌های اقلیم و بانک‌های توسعه باید پایداری چرخه آب را تأمین مالی کنند، نه فقط پروژه‌های جداگانه آب. زیرساخت های ساخته شده باید همراه با حفاظت و احیای تالاب ها، دشت های سیلابی، جنگل ها و خاک ها باشد.
ارزیابی سرمایه‌گذاری باید مزایای بلندمدت آنها را برای بارندگی، تولید مواد غذایی، ذخیره‌سازی کربن و آسیب‌های اجتناب‌شده شناسایی کند. دولت‌ها باید یارانه‌هایی را که کاهش آب را تشویق می‌کنند به سمت شیوه‌هایی هدایت کنند که در عین محافظت از خانوارهای کم‌درآمد و کشاورزان آسیب‌پذیر، تاب‌آوری را بازیابی کنند. ارزش گذاری آب به معنای شناخت مزایای آن و اطمینان از دسترسی عادلانه است، نه صرف هزینه بیشتر برای آن.
COP31 نیازی به اعلام بیشتر در مورد اهمیت آب ندارد. نیاز به راه حل هایی دارد که حفاظت از چرخه آب را به شرط سیاست و سرمایه گذاری آب و هوا تبدیل کند. ما نمی‌توانیم از هر سیل یا خشکسالی جلوگیری کنیم، اما می‌توانیم بودجه آسیب‌پذیری بیشتر را متوقف کنیم و در سیستمی که از ما حمایت می‌کند سرمایه‌گذاری کنیم.
هنک اوینک رئیس هیئت مدیره موسسه بین المللی مدیریت آب و مدیر اجرایی کمیسیون جهانی اقتصاد آب در دانشگاه صنعتی دلفت است.
این مقاله توسط SciDev.Net Global Edition ایجاد شده است.
