در آگهی‌های شغلی برای نویسندگان اخبار، اغلب به نامزد ایده‌آل با «متابولیسم سریع اخبار» اشاره می‌کنید. این بدان معناست که: چه مقدار اطلاعات را می توانید در حدقه های چشم خود جمع کنید و چقدر سریع می توانید آن را در یک گلوله فشرده 400 کلمه ای هضم کنید؟ (از اینکه استعاره را به نتیجه طبیعی رساندم عذرخواهی می کنم.)
این سوال که آیا سرعت باید یک هدف اولیه در پوشش اخبار علمی باشد خارج از حوصله این پست است. (به طور حکایتی پیشنهاد می کنم که همه بدترین “توپ های خبری” من با نهایت عجله تولید شده اند.)
با این حال، زمانی که در سنگر تحقیق درباره تاریخچه الکتروفیزیولوژی برای کتابم بودم، ایده‌ای را کشف کردم که به دلیل طرز فکرم در مورد رویکردم به اخبار علمی، بسیار بیشتر از متابولیسم دوست داشتم: کروناکسیا.
حتی با استانداردهای الکتروفیزیولوژی، این اصطلاح یک برش عمیق است. در سال 1909 توسط فیزیولوژیست فرانسوی * لوئیز لاپیک، یکی از بسیاری از پزشکانی که با اختراع ابزار جدیدی به نام گالوانومتر و توانایی آن در استراق سمع فعالیت الکتریکی داخل بدن فریب خورده بودند، معرفی شد. در حال حاضر دنیای جدیدی از سلامتی و ناتوانی را باز می کرد: نوار قلب اخیراً اسرار انواع مختلف نارسایی قلبی را رمزگشایی کرده بود. هانس برگر به تازگی اولین داده های الکتریکی مغز را جمع آوری می کرد که منجر به اختراع EEG می شد.
اما لاپیک می خواست از سیگنال های الکتریکی برای مطالعه کلی تر سلامت عضلانی و اعصاب استفاده کند. بنابراین او کلمه “کروناکسی” را به عنوان معیاری برای چگونگی واکنش بافت به تحریک الکتریکی ابداع کرد. خیلی پیچیده می شود – حداقل زمانی است که یک جریان الکتریکی برای ایجاد انقباض عضلانی لازم است اعمال شود، که به حداقل قدرت موثر جریان نیز بستگی دارد (اوه، می دانم). اما به بیان کاملاً ساده، این واحد زمان است که انعطاف‌پذیری مدار عصبی عضلانی شما را در طیفی از زانو تا نیمه مرده، جوشان تا بی‌درد، لزلی ناپ تا آوریل لودگیت قرار می‌دهد. این سرعت و نیروی واکنش نشانگر سلامت عضله شماست.
از آن برای تشخیص استفاده شده است. فرض کنید شخصی با آسیب اعصاب محیطی به فیزیوپزشکی می آید. شاید به آنها گلوله خوردند یا با چاقو خوردند. شاید آنها یک بیماری خود ایمنی داشتند. آنها می خواستند بدانند که آیا عضلات آنها هرگز به قدرت قبلی خود باز می گردند یا خیر. تحریک عضله و سپس اندازه‌گیری کروناکسی می‌تواند با تعیین اینکه آیا عضله از ارتباط آنیماترونیک خود با مغز قطع شده است یا خیر، به پاسخ این سوال کمک کند.
این رویکرد مدتی را به عنوان استاندارد طلا سپری کرد، اما به زودی مشکلات بزرگتری با نظریه گسترده تر لاپیک پدیدار شد. در دهه 1960، chronaxy به عنوان یک ابزار تشخیصی کنار گذاشته شد (قبل از اینکه کلیک کنید، توجه داشته باشید که پیوند PDF یک سخنرانی ادگار هادریان را دانلود می کند که در آن Lapick on Dirt را می خواند). می‌توانید در چند متن خاص اینجا یا آنجا اشاره‌ای بیابید، اما در بیشتر موارد ایده کروناکسیا بر روی تپه غبار تاریخ استوار است.
به همین دلیل راحت می‌بینم جسد او را نبش قبر کنم و برای خودم مطالبه کنم. برای روزنامه نگاری.
کروناکسی، همانطور که لاپیک آن را فهمید، فراتر از واکنش خطی است که به نظر من متابولیسم متضمن آن است. دلالت بر هر دو حساسیت دارد و تبعیض قبل از تصمیم گیری در مورد وجود سیگنال، تکرار محرک و پنجره زمانی دقیقی را که منتظر می مانید در نظر می گیرد.
من سه سال گذشته را صرف این موضوع کرده‌ام که به عنوان استعاره‌ای از نحوه قضاوت در مورد ارزش خبری بودن چیزی با آن دست و پنجه نرم می‌کنم. من از آن برای تشخیص اینکه خودم به عنوان پاسخگوی ضعیفی به اخبار هستم استفاده کرده ام. من از اشتباه و احمق بودن می ترسم، بنابراین اجازه می دهم محرک های زیادی بگذرند، و بعد تماشا می کنم که تبدیل به خبری می شوند که نتونستم بنویسم. این یک واکنش بیش از حد به داشتن مشکل مخالف در گذشته است، نوشتن در مورد چیزی قبل از متابولیزه شدن کامل، و در نتیجه نتایج آبکی و شل. تا حدودی برای فرار از استعاره‌های هضم‌کننده بی‌وقفه‌ای که در جمع‌آوری و گزارش‌دهی اخبار وجود دارد، اکنون به وضعیت هدف شخصی‌ام به‌عنوان یک «وقفه‌بندی خبری سالم» فکر کرده‌ام.
خوشبختانه با این کلمه هر کاری بخواهم انجام می دهم چون یک یادگار است، یک عتیقه! کرونوکسیا دیگر در الکتروفیزیولوژی معنایی ندارد.
یا آن را انجام می دهد? [Stay tuned for Part 2, in which after three long years of overthinking the word chronaxie, I may have to give it all up, because maybe this word is being reclaimed in a new corner of electric medicine.]
* لاپیک خود را فیزیولوژیست می نامد زیرا کلمه عصب شناس یک اصطلاح مدرن است که هنوز در زمان او وجود نداشت. اما امروز مطمئناً او را یک عصب شناس می نامید.
اعتبار عکس: هنوز از کتاب ساموئل هاوارد مونل در سال 1910 جریان های الکتریکی با فرکانس بالا در پزشکی و دندانپزشکی. این تصویر پزشکی را نشان نمی‌دهد که کروناکسی را اندازه‌گیری می‌کند، اما به اندازه کافی شبیه به نظر می‌رسد و استفاده از این عکس را توجیه می‌کنم زیرا شامل برق و دارو است. به علاوه، برای اهداف این پست، ماهیت استعاری اندازه گیری اینکه چقدر چشمان شما می توانند ببینند که داستانی برای گفتن وجود دارد را دوست دارم. من به شما گفتم سالهاست که زیاده روی کرده ام.
