برخی از بهترین مسیرها در امتداد مسیرهای حمل و نقل شکست خورده قرار دارند. امروزه می توانید دوچرخه سواری کنید یا در مسیرهای بکسل متروکه، جاده های چوب بری، راه آهن یا جاده ها قدم بزنید. مورد علاقه من ریل راه آهن است. آنها معمولاً عریض، صاف و به اندازه شیب دارترین درجه یک قطار باری شیب دار هستند. من مطمئن هستم که برخی از دوچرخه سواران کوهستان و تور دو فرانسرز فکر می کنند مسیرهای راه آهن بچه خرگوش هستند، اما من آنها را دوست دارم.
من همچنین انتقال بزرگ مالکیت از صنایع استثماری، استخراجی و آلاینده به اراضی عمومی را دوست دارم. این مانند جعل شمشیرها در گاوآهن است، فقط برای سرگرمی.
بسیاری از پارک ها دارای علائم تفسیری هستند که تاریخچه مسیرها و زمین های اطراف آنها را نشان می دهد. هر کدام داستان خاصی را روایت می‌کنند، اما پیام کلی این است: شرکت‌های چوب‌برداری و معدن زمین را تقریباً به قیمت خریدند، کارگرانی را وارد کردند که قدرت نداشتند زیرا سیاهپوست بودند یا تازه مهاجر بودند، به آنها و فرزندانشان دستمزد بدی دادند تا هر درختی را قطع کنند و تمام زغال‌سنگ را استخراج کنند، و سپس زمینی بایر از فرسایش، رانش گل، رودخانه‌های آلوده و فقر را ترک کردند. عکس‌های قدیمی این تابلوها وحشتناک هستند – شیب‌های برهنه، بچه‌های لاغر، قطارهای از ریل، کلبه‌های کارگران، ابرهای دود. زمین بی مصرف شد، بنابراین سازمان جنگل ها آن را به دست آورد، اجازه داد جنگل ها دوباره رشد کنند، سمورها یا دارکوب های قرمز را دوباره معرفی کردند، و اکنون فوق العاده است.
شرط می بندم که بسیاری از شما علائم و نشانگرها را در مسیرها و جاده ها می خوانید. هر سال از ویرجینیای غربی بازدید می‌کنم، جایی که هر شهر توریستی دارای یک کافه، سالن آرایش، بار یا غرفه بستنی به نام «تقریباً بهشت» است. و بس! اما اینطور نبود. شهر دیویس که اکنون توسط پارک ها و جنگل ها احاطه شده است، لقب «استامپ تاون» داشت. نشانگرهای تاریخی در سراسر ایالت ما را به یاد همه بلایای معدن می اندازد. معدنچیان در اثر ریزش ها له شده، گاز گرفته یا در اثر انفجار از هم جدا شده اند. بسیاری از قربانیان هنگامی که برای نجات دیگران به داخل معدن هجوم بردند جان باختند. آنهایی که سر کار نمردند بعداً به خاطر کبد مردند. Massey Energy در سال 2010 29 نفر را به قتل رساند و مدیر عامل شرور آن از آن زمان تاکنون چندین بار جسارت نامزدی برای مناصب سیاسی را داشته است.
به هر حال، همه موافق نیستند، اما مزارع بادی در امتداد رشته کوه های ویرجینیای غربی چنین هستند زیبا.
پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری در امتداد جاده‌های چوب‌بردار سابق و رودخانه‌هایی که زمانی آلوده بودند، یادآوری بزرگی است که انسان‌ها می‌توانند اکوسیستم‌ها را ویران کنند و ما می‌توانیم با حفاظت از محیط‌زیست مناسب، برنامه‌های حفاظتی، نظارت دولت و حمایت عمومی آنها را به عقب برگردانیم یا تقریباً همینطور است. ما باید این را به خاطر داشته باشیم که فرصتی برای احیای آژانس حفاظت از محیط زیست و تمام آثار ملی و مناطق بیابانی که در حال حاضر در حال ویران شدن هستند، داشته باشیم.
از واشنگتن دی سی، می‌توانید مسیرهای کانال سابق را که در آن قاطرها قایق‌ها را از کنار تندآب‌ها و آبشارهای رودخانه پوتوماک عبور می‌دادند، پیاده‌روی کنید. شرکت سازنده کانال ها ورشکست شد و در راه آهنی که در بزرگراه ها از دست داد ضرر کرد. شاید روزی آنها هم مسیر دوچرخه سواری شوند.
برخی از موارد مورد علاقه دیگر من: مسیر راه آهن مریلند غربی (مراقب آهوها باشید). گذرگاه بزرگ آلگنی از پیتسبورگ به کامبرلند، مریلند امتداد دارد. مسیرهای راه آهن پارک ملی دره کویاهوگا در اوهایو در کنار رودخانه ای قرار دارد که زمانی آنقدر آلوده بود که می سوخت. حالا فوق العاده است.
یک مسیر راه آهن از بالتیمور به یورک، پنسیلوانیا از پارک ایالتی آبشار باروت در مریلند می گذرد. نام آن از کارخانه باروت سازی که در آنجا کار می کرد گرفته شده است. می توانید حدس بزنید چه اتفاقی برای او افتاده است؟
منفجر شد.
تابلوهای تفسیری در امتداد این مسیر، هتل‌های لوکس سابق (سوخته)، شهرک‌ها (سیل‌گرفته) و ساختمان‌های بانکی را نشان می‌دهند که از سنگ ساخته شده‌اند. بانک ها برخی از تنها ساختمان های تاریخی هستند که هنوز پابرجا هستند و مردم برخی از آنها را به خانه های عجیب و غریب تبدیل کرده اند.
مسیرها نیز بالا نگه می دارند. مردم قرن هاست که در این مسیرها رفت و آمد می کنند، گاهی برای کار، اما حالا، فعلا، برای لذت.
