خانه/نه خانه – آخرین کلمه در مورد هیچ

من این را در 7 مه 2018 نوشتم، و نمی دانم چرا احساس می کنم امروز صبح آن را نوشتم، به بیرون از پنجره نگاه می کنم و فکر می کنم به دنبال چه بودم. من همیشه این کار را انجام داده ام، به بیرون از پنجره نگاه کرده ام و تعجب کرده ام که چرا این کار را انجام می دهم، چه چیزی وجود دارد، من به دنبال چه هستم؟

من در نزدیکی غرفه‌هایی بزرگ شدم که در شمال شرقی ایلینوی برای رشد پیر می‌گذرد. تعریف “رشد قدیمی” به وضوح یک کار در حال پیشرفت است. من آن را به معنای جنگلی می‌دانم که قبل از قطع و سکونت بخشی از کشور، و در شمال شرقی ایلینویز، در اواخر سال 1830، در آنجا بود. بنابراین این جنگل‌ها به نام خانواده‌های کشاورز محلی که خانواده‌ام می‌شناختند، نام‌گذاری شدند: اگرمن وودز، گودریچ وودز، گرین ولی وودز. جنگلی که نامش فاش نشده بود در پشت مزرعه کوچک ما قرار داشت – پایین زمین یونجه، آن سوی نهر و بالای یک تپه به سمت جنگل.

جنگل زیر سایه درختان بود، کمی روی زمین اما برگ ها، سنگ های بزرگ، خزه، چند علف، فکر می کنم، و قطعاً گل های وحشی: ستاره های تیرانداز، شلوار هلندی، سیب می، منبر، زیبایی های بهاری** و در یک جا بنفشه های زرد.

جنگل هیچ پیشنهادی برای انجام دادن نداشت جز اینکه به همه چیز نگاه کند، مدتی بنشیند و به درخت بزرگی تکیه دهد، سپس برخیز و ببیند چه چیزی فراتر از درخت بعدی است. در کنار نهر یک بید با قابلیت بالا رفتن آسان بود که بدون فکر زیاد روی آن نشستم. ما مجبور نبودیم به جنگل برویم – تا حدی به این دلیل که دارایی کسی بود و بیشتر به این دلیل که مادرمان نمی توانست ما را ببیند – بنابراین این بخشی از جذابیت بود. دلیل واقعی ما برای سال‌ها بارها و بارها، خاموش و روشن شدن، این بود که نمی‌دانم چگونه آن را بیان کنم. خیلی راحت بود، آهسته نفس می کشید، احساس سبکی داشت، مثل برگشتن به خانه.

بنابراین ده‌ها سال بعد، در یکی از شهرهای ساحل شرقی، وقتی محله‌ام بر سر برنامه‌های یک مدرسه خصوصی محلی برای پاکسازی یک جنگل کوچک شورش کرد، به جنگل رفتم. درختان نازک بودند، زمین پوشیده از پیچک و خرچنگ بود، و من فکر کردم: “چه جنگل کوچک بدی.” مدرسه می‌توانست این جنگل را با خاک یکسان کند و تنها کسانی که متضرر می‌شوند موش‌های آواره هستند.

سال‌ها پس از آن، اما – بزرگ شدن در جنگل زباله – را با موضوع طبیعت شهری و حماقت تلاش برای بازگرداندن آن به بوم‌شناسی اصلی و خالص خود، به قول خودش «بکریت بزرگ» خواندم. او از حرکت طرفداران محیط زیست به سمت واقع گرایان صحبت می کند.

هر روز، تقریباً هر روز، بیشتر روزها، در خیابان‌های یکی از پرجمعیت‌ترین محله‌های شهر قدم می‌زنم و باغ‌های همسایه‌هایم را تحسین می‌کنم و از آنها انتقاد می‌کنم، هرچند هر نظر ناپسندی را برای خودم نگه می‌دارم. در پای تپه نهر کوچکی وجود دارد که در اینجا به آن «جریان» یا «جریان» می گویند. در سمت دور نهر یک جاده خاکی است که در نقشه از فضای سبز عبور می کند. جنگل های اطراف مسیر، مسلماً سبز هستند.

درختان ضعیف هستند، عادات آنها تغییر شکل داده است. آنها با پیچک امین الدوله، پیچک انگلیسی و پیچک سمی پوشیده شده اند که آنها را تاج می گذارد و می کشد. انگورها نیز سراسر زمین هستند و علف های هرز سر بلند هستند، هیچ راهی وجود ندارد که از مسیر نهر منحرف شوید، نمی توانید از آن عبور کنید و به هر حال سقوط خواهید کرد. برخی از غرفه ها با سنگ های قیمتی، طلا و گل های بنفش تزئین شده اند. برخی از مکان ها با زنگ زرد کوچک مهاجم، چنین نام زیبایی پوشیده شده است. آنها زرد با شکوه کره هستند و برگهای براق کوچک نرم و تندرست به نظر می رسند. نرگس ها، نیلوفرها و درختان گیلاس ژاپنی از چمنزارهای مجاور فرار کرده اند. من یک حواصیل آبی را در نهر دیدم. یک جفت اردک زندگی می کند. کودکان نیز در آنجا زندگی می کنند: بامبوهای مهاجم برای ساختن مخفیگاه های لاغر بریده شده است. شاخه های مرده و انگورها به دقت روی لکه های باتلاقی قرار می گیرند. خوب و بد در کنار هم، با این حال، جنگل هنوز زیبا نیست. آنها پر از گیاهان تهاجمی و درختان ضعیف هستند. آنها زیبایی ها و کاربردهای خود را دارند، اما در خانه نیستند.

اما چه کسی هنوز فکر می کند “خانه” مکانی است که می توانید به آن بروید؟ چه کسی فکر می کند این مکانی است که شما به درستی به یاد دارید؟ اگر به آنجا برگردید، آیا احساس می کنید که در خانه هستید؟ آیا «خانه» جایی نیست که در حال حاضر هستید و احتمالاً برای مدتی در آنجا خواهید ماند؟ آیا اینجا جایی نیست که بهترین ها را پیدا می کنید و بهترین ها برای همه به اندازه کافی خوب است؟ دلم برای جنگل‌های قدیمی‌ام و آرامش آن‌ها تنگ شده است. اما این “فضای سبز” که من اکنون دارم زندگی خود را با ذوق و شوق می گذراند – شاید احمقانه و ناشیانه، اما پر از لوبیا. و شاید بستر یک دم زرد کوچکتر، شاید خوب باشد که بخوابم.

_______

*فرانسوی ها و بومیان آمریکا خیلی زودتر آنجا بودند – نام مکان/رودخانه های قدیمی را ببینید – اما آنها زمین را پاکسازی و کشاورزی نکردند. متاسفم که در این مورد ادامه می دهم، اما من همیشه از نبود تاریخ در شمال شرقی ایلینوی شگفت زده می شوم.

**این‌ها نام‌های محلی هستند، شاید هم محلی برای خانواده من باشند، و نه لزوماً گل‌هایی که اگر آنها را در گوگل جستجو کنید، خواهید دید.

_________

زیبایی های بهاری اثر جی استرنر، زنگ های زرد کمتر از کاتیا شولتز، هر دو از طریق فلیکر