گمشده در کنجکاوی – آخرین کلمه در مورد هیچ

روبرتای ما کتاب نوشت!

روبرتا کواک چندین سال است که برای The Last Word on Nothing می نویسد – و زمانی چهره LWON بود، همیشه چهره LWON. اولین کتاب او، گمشده در کنجکاویاز 21 جولای این پر از داستان هایی در مورد فراز و نشیب های ستاره شناسان، فیزیکدانان، زیست شناسان قورباغه و موارد دیگر است (برای اینکه بدانید کدام فصل به عنوان یک پست LWON شروع شده است، به ادامه مطلب مراجعه کنید).

کتابفروشان مستقل قبلاً نوشته روبرتا را جشن گرفته اند و ما نیز می خواهیم جشن بگیریم! در اینجا مصاحبه ای با روبرتا در مورد کتاب جدید عالی او وجود دارد.

*

کامرون: ایده کتاب چگونه شکل گرفت؟

روبرتا: باورش سخت است، اما بذر این کتاب 20 سال پیش کاشته شد. من دانشجوی کارشناسی ارشد نویسندگی خلاق در دانشگاه بلومینگتون ایندیانا بودم و تصمیم گرفتم مقاله ای درباره دوست دانشمندی به نام بن بلکمن بنویسم که در حال مطالعه گل آفتابگردان بود. به عنوان بخشی از گزارش، من آن را در یک آزمایش آزمایشگاهی 20 ساعته دنبال کردم و هر چند ساعت یک بار نمونه‌های برگ را جمع‌آوری کردم. و آنچه مرا شگفت زده کرد این بود که بسیاری از چیزها اشتباه کردند. مهمتر از همه، در ساعت 11:00 شب و 3:00 صبح، بن متوجه شد که برخی از چراغ ها به درستی پیکربندی نشده اند و همه نمونه هایی که ما به زحمت جمع آوری کرده بودیم ممکن است بی فایده باشند. اما به نظر می رسید که او این وضعیت را کاملاً عادی می دانست و آماده بود تا کل آزمایش را تکرار کند. (در همین حال، من خسته شده بودم، زیرا هرگز اینقدر دیر بیدار نمانده بودم.)

حدود 12 سال بعد، فکر کردم که شاید بتوانم کتابی بنویسم که این موضوع را بررسی کند – مبارزات پنهان انسانی، شکست ها و عدم قطعیت های پشت اکتشافات علمی، یا برعکس لحظه یورکا. من عاشق کتاب‌های علمی روایی مانند دختر آزمایشگاهی و جغدهای یخ شرقی بودم که در آن کاوشگران داستان‌هایی درباره موانعی که با آن‌ها روبرو بودند و بر آنها غلبه کردند تعریف می‌کردند. من می‌خواستم با دنبال کردن یک پروژه تحقیقاتی از یک زمینه متفاوت در هر فصل، این ایده را یک قدم جلوتر ببرم، و نوعی ملیله علمی را ایجاد کنم. چشم‌انداز این بود که کتاب می‌تواند علم را به‌عنوان یک کار جمعی عظیم نشان دهد، که توسط گام‌های کوچک – رو به جلو و اغلب به عقب – که تک تک دانشمندان برمی‌دارند، هدایت می‌شود.

کامرون: گزارش این کتاب چه بود؟ آیا داستان‌های دانشمندان این کتاب از گزارش‌هایی نشأت می‌گیرد که قبلاً انجام می‌دادید، یا به دنبال پژوهشگرانی بودید که پروژه‌هایشان به‌خاطر فراز و نشیب‌های مرتبط با تحقیقاتشان جذاب بود؟

روبرتا: در چند مورد، قبلاً مقالات کوتاه تری درباره محققان نوشته بودم – برای مثال، یک داستان خبری در مورد مطالعه پرورش قورباغه، بخشی از یک فیلم کودکانه درباره یک شیمیدان محلی که در حال مطالعه آلودگی اورانیوم است، و یک نشریه LWON درباره ستاره شناسانی که سیگنال های سیارات را که از ستاره هایشان عبور می کنند تعقیب می کنند. اگر متوجه شدم که فکر می کنم، “هه، من تعجب می کنم که چه اتفاقی برای آن افتاده است”، به دانشمند برگشتم. برای یافتن محققین برای فصول دیگر، تلاشی همه جانبه بود که در آن هزاران داستان خبری و مقالات مجلات را برای هر چیزی که علاقه ام را برانگیخت اسکن کردم.

زمانی که گزارش پروژه های تحقیقاتی دانشمندان را جدی گرفتم، کمی اعصاب خردکن بود زیرا نمی دانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد. من باید متعهد می شدم و سفر آنها را به هر کجا که منجر می شد دنبال می کردم. اما علم به قدری ذاتاً مملو از پیچش‌ها و چرخش‌ها است که در بیشتر موارد، صرفاً اعتماد به ظهور یک داستان کار می‌کرد.

کامرون: در فصل «ماه در آتش» که به دنبال پژوهشگرانی است که در جستجوی ماه‌های بیرونی هستند، برخی از دانشمندان در مورد میزان سرمایه‌گذاری عاطفی خود در کارشان صحبت می‌کنند. چگونه دیدید که آن‌ها در این مسیر حرکت می‌کنند، و آیا این چیزی است که شما نیز باید به آن پیمایش می‌کردید؟

روبرتا: در این فصل، اخترشناس دیوید کیپینگ بسیار متعهد بود که تا حد ممکن عینی باقی بماند، و تیم او تمام تلاش خود را برای انجام طیف وسیعی از آزمایش‌ها برای رد کردن موارد مثبت کاذب – یعنی کشف قمری خارج از منظومه شمسی که در واقع آنجا نبود، انجام داد. نقل قولی از کیپینگ برایم جالب بود. او گفت: “من نمی خواهم از نظر عاطفی به چیزی که کشف می کنم وابسته باشم.” من این را تحسین برانگیز و در عین حال غم انگیز می دیدم، زیرا به نظر می رسید با این ذهنیت ممکن است بخشی از لذت علم را از دست بدهید.

من نمی دانم که آیا همه دانشمندان تلاش می کنند تا این اندازه جدا باشند. گاهی اوقات سرمایه گذاری احساسی چیزی است که به آنها انگیزه و معنا می دهد. به عنوان مثال، یک فصل در مورد یک زیست شناس تکاملی است که سعی می کند قورباغه های باورنکردنی گریزان را در جنگل های بارانی بورنئو مشاهده کند، و من مطمئن نیستم که او چگونه می تواند بدون علاقه واقعی به این قورباغه ها از تمام موانع پیش روی کار میدانی خود جان سالم به در ببرد.

در مورد دلبستگی خودم، وقتی به ضبط صوتی یک مکالمه تلفنی گوش دادم، متوجه شدم که از نظر احساسی سرمایه گذاری شده بودم. یک روز عصر با تلسکوپ فرزندم در زمین فوتبال مدرسه ایستاده بودم و با ستاره شناس دیگری به نام آپوروا اوزا صحبت می کردم که او نیز ستاره ها را رصد می کرد. اوزا یک ستاره در حال تیراندازی را دید و من شروع به فریاد زدن کردم که او باید آرزو کند که ستاره دوباره ماه خود را ببیند. در واقع نوعی بی قراری به نظر می رسد. در این مرحله، واضح است که من طرف او هستم و می‌خواهم تیمش سیگنالی را که مدت‌ها به دنبالش بوده‌اند، پیدا کند. بنابراین فکر کردم که آن را دنبال کنم و فقط به خواننده اعتراف کنم که عینیت خود را از دست داده ام.

کامرون: فصل دیگری، “پیچ وخم کاغذی” به تحقیقات در مورد فیزیک تا کردن کاغذ می پردازد – و من بسیار هیجان زده بودم که متوجه شدم یکی از فیزیکدانان همچنین مقاله ای در مورد نحوه طبقه بندی هر غذا به عنوان سوپ، سالاد یا ساندویچ منتشر کرده است. این واقعاً یک سؤال نیست، اما من دوست دارم که بخشی از کتاب بود! بچه های من همیشه در مورد آن صحبت می کنند!

روبرتا: فیزیکدان مادلین لیمبروگن و من با شدت زیادی در مورد این موضوع صحبت کردیم. او و دوستانش با این سوال که آیا هر غذا را می توان به عنوان سوپ، سالاد یا ساندویچ دسته بندی کرد وسواس پیدا کردند و نمودار فازی مشابه آنچه برای سیستم های فیزیکی دیگر استفاده می شود ایجاد کردند. از او خواستم تا نوار پروتئینی کره بادام زمینی و چیپس شکلاتی را که آورده بودم طبقه بندی کند، و در ابتدا مادلین قاطعانه گفت که این یک ساندویچ است زیرا می توانید آن را از کربوهیدرات ها بردارید و بخورید. با این حال، وقتی متوجه شدیم که این نوار بیشتر از مواد غیر کربوهیدراتی مانند پروتئین نخود ساخته شده است، او به این نتیجه رسید که “خیلی نزدیک به خط ساندویچ” است اما “از لحاظ فنی سالاد است.”

کامرون: آیا داستانی وجود دارد که به کتاب راه نیافته باشد که دوست داشتید گنجانده شود؟

این یک داستان نیست، اما من در ابتدا می‌خواستم متن آهنگی از The Muppets را به‌عنوان متن نوشته اضافه کنم. معلوم شد که گرفتن مجوز بسیار دشوار خواهد بود. در «اتصال رنگین کمان»، کرمیت قورباغه این سوال را مطرح می‌کند که چرا ما همچنان به ستاره‌ها نگاه می‌کنیم و متعجبیم که فکر می‌کنیم چه چیزی را خواهیم دید. (باز هم، من نمی توانم اشعار دقیق را اینجا چاپ کنم، اما می توانید آن را در این ویدیوی YouTube بشنوید.)

برای من این سوال ابدی است. ما به عنوان انسان، مدام سوال می‌پرسیم، همیشه کنجکاو هستیم، همیشه می‌خواهیم دنیای خود را کشف و درک کنیم. این حس کنجکاوی یک احساس انسانی است.

خوشبختانه از آدا لیمون اجازه چاپ مجدد خطوطی از شعر او “در ستایش رمز و راز: شعری در اروپا” را گرفتیم که حتی زیباتر هستند.

کامرون: آیا نوشتن کتاب دیدگاه شما را نسبت به روند علم تغییر داد؟

روبرتا: فکر می‌کنم نوشتن این کتاب باعث شد بیشتر از آن دانشمندانی که ماه به ماه، سال به سال به این مشکلات ظاهراً حل‌ناپذیر دست می‌زنند، سپاسگزارتر باشم. بیدار ماندن تا دیروقت برای نمونه‌برداری از گل‌های آفتابگردان با بن، در مقایسه با آنچه برخی از محققان تجربه کردند، چیزی نبود، مانند زمین‌شناسان در گرینلند که ساعت 3 صبح از چادرهایشان برف می‌زدند، در حالی که در یخچالی دورافتاده کمپ می‌کردند، بیمار می‌شدند و نگران برخورد احتمالی با خرس‌های قطبی گرسنه بودند.

به عنوان بخشی از گزارشم، من با فیلسوف علم، مایکل استریونز، مصاحبه کردم که در کتاب خود ماشین دانش درباره حجم عظیمی از کار برای جمع آوری داده های علمی می نویسد – «جزئیات تجربی، جمع آوری آن بسیار دردناک، که حقیقت را از میان دروغ های قابل قبول جدا می کند». ما در مورد سرسختی دانشمندان صحبت می‌کردیم، و او گفت: “من این را شگفت‌انگیز و در عین حال گیج‌کننده می‌دانم که آنها مایل به انجام آن هستند… اگر از صمیم قلب وارد آن شوم، به نظر من یک چیز شگفت‌انگیز، خوب و گیج‌کننده است.” به عنوان کسی که برای مدت کوتاهی تحقیق کرد و به سرعت این دنیا را ترک کرد، من نیز همین احساس را دارم.

در مقطعی، ویراستار به من پیشنهاد کرد که کتاب را به عنوان «نامه‌ای عاشقانه به علم» بسازم، که به دلیل آموزش‌هایم برای روزنامه‌نگاری عینی، در برابر آن مقاومت کردم. اما حالا که به کتاب نگاه می کنم… اشتباه نیست.

بنابراین، اگرچه من در اصل این کتاب را برای عموم مردم نوشتم، امیدوارم دانشمندان نیز آن را بخوانند. اما رگنیر، زیست‌شناس/هنرمندی که این کتاب را تصویرسازی کرده بود، برای من نوشت که وقتی در مورد مصیبت‌های کاوشگران می‌خواندند، هم می‌خندیدند و هم گریه می‌کردند، و «من خودم به‌عنوان یک زیست‌شناس میدانی، احساس می‌کردم که بسیار دیده شده‌ام». بنابراین اگر این کتاب باعث شود که دانشمندان در این زمان‌های فوق‌العاده مضطرب و پرفراز و نشیب احساس درک بیشتری کنند، خوشحال خواهم شد.

*

جلد گمشده در کنجکاوی با حسن نیت از Sourcebooks / Caitlin Sacks