من این پست را در سال 2018 نوشتم و خوشحالم که هنوز هم همین را ترک می کنم. حرف حرف راه؟
*
بیایید با جاده ای که من در Lemon Grove زندگی می کنم تماس بگیریم. دو شخصیت برای او وجود دارد ، یکی در هر انتهای بلوک ما. تا همین اواخر ، یکی از علائم “خیابان لیمو گروو” است. دیگری گفت: “خیابان لیمو گروو”.
وقتی کسی آدرس من را می خواهد ، من معمولاً نمی گویم. من فقط می گویم من در لیمو گروو زندگی می کنم. غالباً شخص می گوید ، “آیا بخش دیگری از آن وجود دارد؟ این یک خیابان یا رانندگی است یا چیزی؟ “
می گویم: “من نمی دانم.” “اگر می خواهید می توانید انتخاب کنید.”
این باعث شد من فکر کنم که نام خیابان ما از کجا آمده است. تصمیمات از مکان به مکان دیگر تغییر می کند ، نام سکه های توسعه دهنده ، اما باید توسط مقامات محلی تأیید شود. وزارت پست نیز وزن دارد.
مناطق مختلف محدودیت های متفاوتی در تعیین نوع جاده ، خواه خیابان و جاده یا بلوار دارند. در سانتا کلارا ، قوانین کالیفرنیا در سال 1989 می گوید که خیابان های بن بست باید “مکان” یا “دادگاه” نامیده شوند. خیابانهایی که جمع می کنند باید “دایره” نامیده شوند.
به گفته متصدی موزه ملی پستی ، خیابان ها زمانی کانال های آسفالت شده ساده ای بودند که از یک مکان به مکان دیگر در یک منطقه شهری می رسیدند. راه ها شریان های گسترده تر و چشمگیر تر با درختان پوشیده شده بودند. او گفت وابسته به اسمیتسونیان این واقعیت که خطوط بین این دو به دلیل تمایل توسعه دهندگان برای تحت تأثیر قرار دادن خریداران بالقوه روشن تر شده است. انستیتوی معماران آمریکایی همچنین برای طبقه بندی جاده ها راهنمایی هایی را ارائه دادند. خیابان یک رابطه کوتاه با سرعت متوسط است که خود را در یک ساختمان مهم پیدا می کند یا آستون-آوانوئو ، گسترش میدان است. بلوار هنوز گسترده تر است. جاده بیشتر است.
به نظر نمی رسد که خدایان خیابانی حداقل جایی که من زندگی می کنم توجه نمی کنند. یکی از بلوارهای چندین بلوک دارای پیاده رو نیست ، به سختی به اندازه کافی برای ترافیک دو طرفه گسترده است و در بلوف ها حیرت زده است. خیابانی که در امتداد تپه منحنی است ، به زبان اسپانیایی نامیده می شود. و ماه گذشته این علامت در یک انتهای بلوک کوچک و آرام ما با یک یکی جدید و مطابق با آن جایگزین شد: خیابان لیمو گروو. احساس کردم ناگهان درگیر مکانی هستم که کاملاً مناسب نبود. احساس زندگی در این فضا بین فضا ، جایی که هیچ کس نمی تواند به اندازه کافی برای تصمیم گیری در مورد یک نام به خاطر بیاورد.
من حدس می زنم امنیت در داشتن نام خیابانی واضح تر وجود دارد. خیابان ها به ما ایده می دهند که ما هستیم. طبق یک مطالعه سال گذشته در مجله جغرافیای اقتصادی ، مردم در اسکاتلند ، که در محله هایی زندگی می کردند که نام خیابان ها عطر و بوی انگلیسی داشتند – نام هایی مانند “خیابان کوئین” یا “خیابان ریجنت” – کمتر به احتمال زیاد می گویند که آنها بیشتر به عنوان یک اسکاتلندی شناخته می شوند. کسانی که در نزدیکی خیابان ها زندگی می کردند که احتمالاً با نام موضوعات مذهبی به عنوان مسیحی شناخته می شوند.
یک کلمه در مورد نام های داده شده در خیابان ها وجود دارد – Odonyms. چند سال پیش ، پست واشنگتن او به محبوب ترین عناوین در سراسر کشور نگاه کرد. بسیاری از خیابان ها بر روی چهره های مهم تاریخی تعمید یافتند ، برخی دیگر برای زیبایی طبیعی: نام درختان ، تعداد و نام خانوادگی ریاست جمهوری محبوب ترین آنها بود (شاید ، شاید ، شاید ، پست به دلیل اینکه آنها به احتمال زیاد متناقض هستند.) برخی از کشورها تعداد منحصر به فردی از اینها داشتند: کلرادو آسپن ، درخت برجسته آن بود. داغترین نام در خیابان هاوایی Lehua ، گل در جزیره بزرگ بود.
خیابان های دیگر ما را در مکانهایی که می خواهیم به جای آن باشیم ، می شکند. من یک بار در جامعه ای زندگی می کردم که به نظر می رسید از آلپ ها وارد شده است ، با راه هایی به نام Schussing و Sitzmark. محله ای که من در انتهای اوکلند زندگی کردم ، نام خیابان های خود را از مکانهایی در استان انگلیسی دریافت کرد – محله ما زیبایی خاص خود را داشت ، اما شاید سازنده به جای Chaparal آرزوی هدر را داشته باشد. (من همچنین در بعضی از خیابان ها زندگی می کردم که فقط عجیب و غریب بودند – یکی نامی داشت که از نظر فنی به معنای “طعم دهنده ها” بود ، اما دوستانم در دبیرستان مرا از زندگی در خیابان Smiri اذیت کردند).
من همچنین شنیده ام که انواع بدبینانه تر می گویند که توسعه و خیابان های موجود در آنها نام خود را از چیزهایی که از بین می برند می گیرند. برخی دیگر می گویند توسعه دهندگان پس از شرکای ، کودکان یا دوستداران خود ، خیابان ها را نامگذاری می کنند. با یک راه یا روش دیگر ، علائم خیابان شهر گذشته مشترکی را ضبط می کند و همچنین می تواند داستانهای شخصی را ضبط کند.
من به نام خیابان اول خود فکر می کنم و گروه پسران را به یاد می آورم که به من اجازه می دهند با آنها فرار کنم ، ماشین سوار می شود که در آن می خواهیم در جاده واگن در ایستگاه بنشینیم. هنگامی که همسرم و خواهر و برادرانش در مورد کودکی خود صحبت می کنند ، نام در خیابان او اغلب از طریق داستان های او حرکت می کند – هم به عنوان یک مکان جسمی و هم به عنوان یک مرکز خاطره ، یک نقطه عطف زمان و مکان.
من امیدوارم که کسانی که قدرت Odonymy را دارند ، خیابان های جدید خود را با دقت انتخاب کنند. آنها نوع کلماتی هستند که در نهایت آنقدر مورد استفاده قرار می گیرند که تقریباً از آنها توجه نمی کنیم ، اما آنها هنوز هم جهان های ما را به روش های غیر منتظره ای رنگ می کنند. برای اینکه من در خیابان زندگی کنم ، من به دید شخص دیگری در خیابان ما محدود شدم. من فکر می کنم این مکان عالی نیز هست ، اما هیچ ارتباطی با عرض آسفالت ندارد. این چیزی است که یک شخص با قلم نمی تواند در جایی ببیند – همه افراد داخل خانه هایی که پیاده روهای باریک را ترسیم می کنند.
اما همه چیز در حال جستجو است. فقط امروز صبح وقتی پیاده روی طولانی را شروع کردم ، به کارت تلفن خود نگاه کردم. من آنجا بودم ، یک نقطه آبی کوچک که در گوشه خیابان لیمو گروو ایستاده بود. من به نشانه ای که اعلام کرد در خیابان لیمو گروو هستم نگاه کردم. و بعد من رفتم ، خوشحالم که دوباره کاملاً روی نقشه نبودم.
*
تصاویر از کاربران فلیکر نیک مکفی و تیم گرین تحت مجوز Creative Commons
