گاهی اوقات نظرمان را در مورد انتخاب های بزرگ زندگی تغییر می دهیم: کجا زندگی می کنیم، چه شغلی را دنبال می کنیم، چه کسی در کنار ما قدم می زند. من کاملا ثابت بودم تا کنون، به ویژه در مورد آنچه در ادامه می آید. یکی از دوستان من می‌خواهد به یک مزرعه جسد اهدا شود تا بتواند با نوک زدن و اندازه‌گیری در زیر آفتاب داغ برای علم، “به زندگی بازگرداند”. نه من. من بعد از زندگی یک زندگی متفاوت می خواهم. در اینجا یک یادآوری از برنامه من برای هر کسی که نیاز دارد یا می خواهد بداند است.
وقتی می‌میرم، می‌خواهم به آرامی در موقعیت جنین قرار بگیرم و در یکی از آن غلاف‌های زیست تخریب‌پذیر قرار بگیرم که به درختی به انتخاب من تبدیل می‌شود. (من به یک بید گریان فکر می کنم، برای درام موهای وحشی اش، یا شاید چیزی کهن و خوش عطر مانند ماگنولیا.)
یا مرا در لباس قارچی بپوشان که خاک را تغذیه می کند و مرا در جنگل بکار. در واقع چیزی است.
از من محافظت نکنید، مرا آرایش نکنید و پوستم را رنگ نکنید تا مردم را به دروغ تحریک کنید: آنها کار بسیار خوبی انجام دادند، خیلی طبیعی به نظر می رسد. از اشکال دهان و کلاهک های وحشتناک دهان که چهره فرورفته را حفظ می کند دوری کنید. من نیازی به یک تابوت جلا داده شده با ابریشم یا یک کوزه بتنی ندارم تا کرم ها را از بین ببرم. من اصلا به چیزی نیاز ندارم
با توجه به این منبع، که به نظر می رسد با منابع دیگری که من با آنها برخورد کرده ام هماهنگ است، یک دفن معمولی در غرب از بیش از 6 میلیارد تن بتن، چوب کافی برای ساخت میلیون ها خانه و 800000 گالن فرمالدئید در سال استفاده می کند. اعداد دقیق متفاوت است، اما می توان با اطمینان گفت که صنعت مرگ، حداقل در ایالات متحده، یک گراز منبع سمی است.
مومیایی کردن به نظر من نفرت انگیزترین جنبه رفتار ما با مردگان است. این عمل – که در اکثر ادیان اصلی پذیرفته شده و حتی انتظار می رود (مذاهب یهودی و مسلمان استثناهای مبارک هستند) – در غرب حول و حوش جنگ داخلی سرچشمه گرفت تا سربازان مرده بتوانند بدون تجزیه به خانه فرستاده شوند. آرسنیک و جیوه در ابتدا به عنوان مواد نگهدارنده استفاده می شدند، به این معنی که مواد فوق سمی به محیط نفوذ می کردند. بعداً انواع فرمالدئید ظاهر شد که حداقل در آب و خاک تجزیه می شود.
(باید به مصریان باستان به دلیل رویکرد غیرسمی آنها، مکیدن خون و اعضای بدن مرده – اگر واقعیت تاریخی مورد علاقه خود را که القاء کننده ewww ewww مورد علاقه ام بود به خاطر بیاورم – مغز از بینی خارج شد – و سپس برای جلوگیری از تجزیه حفره بدن را با مواد طبیعی پر کردند. البته برای نخبگان این مقبره های چند اتاقه پر از وسایل و اثاثیه و وسایل دیگر بود. کرم ها.)
همچنین عواقب دفن‌های غربی در بالای زمین وجود دارد: گورستان‌ها معمولاً محوطه‌هایی با چمن‌زار هستند – محیط‌هایی با تنوع کم – که نیاز به چمن‌زنی و کوددهی دارند. یک روکش نقره ای: یک گورستان می تواند تجربه ای مانند پارک را در یک منطقه شهری که در غیر این صورت فاقد فضای سبز است به شهروندان ارائه دهد. همیشه می گویم گورستان بهتر از پارکینگ آربی است.
صنعت تشییع جنازه باید خود را برای یک دوره طولانی و پر فراز و نشیب آماده کند. طبق پیش بینی های جمعیتی، تا اواسط قرن، حدود 16 درصد از مردم جهان 65 سال و بالاتر خواهند بود که این رقم امروز 9 درصد است. به ویژه در غرب، گورستان های شهری از قبل تا لبه لبه پر شده اند، در حالی که بسیاری از گورستان ها در امتداد سواحل در حال فرو ریختن هستند، زیرا دریاها سواحل را فرا می گیرند. (مقاله خود من در مورد این پدیده را اینجا ببینید.) در همین حال، دفن افقی ما با سموم یک نفر در هر قطعه در شلوغ ترین مکان های ما به سرعت ادامه می یابد.
هلند، از جمله، نیاز به تصرف زمین را با اجاره قبرها به مدت 10 تا 20 سال کاهش داده و پس از پایان مدت اجاره، از آنها استفاده مجدد می کند. مدت زمان قبرها در هنگ کنگ شش سال است. بقایای بی ادعا سوزانده شده و به یک قطعه مشترک اضافه می شود.
به خاطر داشته باشید که سوزاندن سوزاندن، که ممکن است راه حلی سالم به نظر برسد، بی ضرر نیست. بدن هنگام سوزاندن CO2 به همراه فلزات سنگین (از جمله جیوه در صورت داشتن پرکردگی های قدیمی دندان) آزاد می کند و کوره های کوره از سوخت برای تسریع این فرآیند استفاده می کنند. اما در مقایسه با انرژی مورد نیاز فقط برای ساخت و حمل و نقل یک تابوت، برای مثال، انتهای آتشین انتخاب سالم تری است. برخی از کوره های جسد سوز نیز انرژی قابل استفاده را در حین سوزاندن مرده ها جذب می کنند. و در نهایت شاید دوستدار محیط زیست ترین روش سوزاندن سوزاندن از همه، مانند چیزی از پدرخوانده: متوفی را در حمام آب و هیدروکسید پتاسیم قرار دهید و آن را با دمای حدود 350 درجه سانتیگراد گرم کنید. بدن تنها در عرض چند ساعت به مایع استریل و قطعات استخوانی حل می‌شود – اگر هدف شما ردپایی کوچک باشد یا فقط می‌خواهید از شر بدن خلاص شوید، شکست دادن آن سخت است. عجولانه پست کنید.
اگر آتش و پوسیدگی با تصور شما از مرگ پس از مرگ مطابقت ندارد، خوب است بدانید که ایده‌های قدیمی مانند تدفین در زمین – حتی دفن‌های عمودی که صرفه‌جویی در فضا می‌کنند – ممکن است گزینه‌هایی باشند.
ساده، طبیعی فقط برای من منطقی است. وقتی بچه بودم، به قبرستان می رفتیم و «مالش» می کردیم – روی سرستون ها کاغذ می گذاشتیم و با مداد رنگی می خراشیدیم تا کتیبه ها را بگیریم. این چیزی شبیه یک هنر بود، و فکر می‌کنم در سنین جوانی به ما این حس را از ناپایداری زندگی در مقابل صخره‌ای که آن را نشان می‌دهد، داد. در اعماق وجودم به ذهنم خطور کرد که حتی در مرگ هم باید بی ثبات باشیم. چرا برای ماندن اینقدر سخت کار می کنیم؟ بازگشت هر چه سریعتر به طبیعت، تغذیه از حیوانات، گیاهان و میکروب ها همیشه کار درستی به نظر می رسید.
بنابراین، وقتی تمام توانم را به عنوان یک موجود زنده گذاشتم، می خواهم تسلیم خاک (یا دریا) شوم، اما این داستان دیگری است. چه چیزی معنوی تر از تبدیل شدن به بذر چیز دیگری، به ویژه چیزی که برگ و شکوفه و زیبا باشد؟
هر جا که فرود می آیم، امیدوارم نور خورشید، حیات وحش بومی و نسیم ملایم باشد. بعد از اینکه من مستقر شدم، راحت بیایید بیرون. فکر می‌کنم بعد از مرگ، زیر درخت می‌توان خیلی فکر خوب کرد.
کلود مونه، بید گریان
