از کنار ردیفی از پرندگان ساحلی روی موج شکن بندر رد می شدیم که پسرم مرا متوقف کرد و اشاره کرد. “آیا این پرنده فقط یک پا دارد؟”
حدود دوجین سنگ چرخان سیاه – من در آن زمان آنها را نمی شناختم، مجبور شدم بعداً از همه چیز درباره پرندگان استفاده کنم – در سمت مخالف باد، در سراسر امواج ورودی. یکی از آنها روی یک پا ایستاد.
نگاهی به پرنده انداختیم. آیا آن پای دیگر در شکم فرو رفته بود؟ گفتنش سخته ما سایر پرندگان را مطالعه کردیم. اکثر آنها نیز روی یک پا ایستاده بودند. به هم گفتیم: “اینها پرنده های یک پا هستند.” سعی کردیم روی یک پا تعادل داشته باشیم. ما موافقت کردیم: “به نظر خسته کننده است.”
چرا پرندگان روی یک پا استراحت می کنند؟ محققان پیشنهاد می کنند که این عمل متعادل کننده ممکن است به تنظیم گرما کمک کند. در مطالعه‌ای بر روی 9 گونه، آنها دریافتند که به نظر می‌رسد پرندگان با پاهای بلندتر بیشتر از پرندگان با پاهای کوتاه‌تر که سطح پاهای کمتری برای گرم نگه‌داشتن دارند، به این استراتژی تکیه می‌کنند.
وقتی روی دو پا به خانه می رفتیم جای تعجب داشت. اول اینکه پرندگان چه زمانی پاهای خود را عوض می کنند؟ طرحی درباره یک اردوی تابستانی وجود دارد که با ردیفی از بچه‌ها که روی یک نیمکت نشسته‌اند شروع می‌شود و هر کدام از نفر بعدی می‌پرسند آیا وقت آن رسیده است. نه، هنوز نه، آنها به یکدیگر می گویند، از خط عقب نشینی کنید. این اتفاق بارها و بارها می افتد تا اینکه بالاخره یک مشاور وارد می شود، ساعتش را چک می کند و می گوید وقتش رسیده است. همه بچه ها پاهای خود را از هم باز می کنند و سپس دوباره آنها را در جهت دیگر با هم روی هم می زنند. “فکر می کنی آنها این کار را به عنوان یک بازی انجام می دهند؟” – از هم پرسیدیم “به یکباره؟ چه کسی به آنها می گوید که وقتش رسیده است؟”
شاید این فقط احساسی است که آنها دریافت می کنند. برای آماده شدن برای فصل جدید تد کمند، ماراتن فصل های قبل را انجام دادیم که حتی بهتر و تاثیرگذارتر به نظر می رسید و می دانستیم همه چیز به کجا می رود. یکی از صحنه های مورد علاقه من زمانی بود که گروهی از مربیان و افراد دیگری از AFC ریچموند در دفتر تد جمع می شوند و در مورد اینکه چگونه مردم کامل نیستند صحبت می کنند، اما جهان چند چیز عالی دارد. فیلم های عالی، موهای عالی. طرف دیگر بالش.
شاید احساس تغییر پایی که روی آن می ایستید مانند زمانی باشد که به سمت خنک بالش می روید.
وقتی غرق می شوم، فراموش می کنم بالش را بچرخانم. بدن من مانند یک آبنبات چوبی غول پیکر روی چوب است – چرخ و فلک قوس دار از سر و صورت بدون هیچ چیز زیر. یا مثل یک چشم بزرگ که باز مانده است. روزهای دیگر وقتی راه می رویم و آفتاب کم و پشت سرمان است، با سایه هایمان چشم های غول پیکر می سازیم. دست‌ها روی سر، آرنج‌ها به پهلو و سرتان مردمک و عنبیه می‌شود، آرنج‌هایتان در گوشه‌های چشم‌تان است که از آن اشک‌ها و بقایای خواب می‌آیند.
من به تصاویری از یک هومونکولوس قشری نگاه کردم – نمایانگر بدنی که مغز می‌تواند آن را ببیند. همانطور که در مقاله ای از مجله در سال 1937 نشان داده شده است مغز، دست ها بزرگ هستند، همانطور که چشم ها، لب ها، زبان هستند. (من آنقدر ازدواج کرده ام که سوالی را از شوهرم بپرسم: نگران نباش، مردم هم روی آن کار می کنند.)
در حالی که تحقیقات جدیدتر تصویر را اصلاح و پیچیده کرده است، این نواحی از بدن – دست و پا، صورت، لب‌ها و زبان – بخش عظیمی از سیگنال‌های ارسالی به مغز و از مغز را دریافت می‌کنند. و هنگامی که تغییراتی در بدن ایجاد می شود، مغز می تواند واکنش نشان دهد. مطالعه اخیر روی کودکانی که تنها با یک بازو به دنیا آمده بودند، دارای مغزهایی بودند که درک بدن آنها را کاملاً تغییر می داد. این نقشه های جدید برای بزرگسالانی که عمر خود را صرف گشتن در جهان یک دست کرده اند در جای خود باقی مانده است.
در راه بازگشت به خانه از بندر، بیشتر در مورد پرنده بودن صحبت کردیم. دوباره سعی کردیم روی یک پا تعادل داشته باشیم و تصور کردیم که چگونه ممکن است آرام باشد، ممکن است اگر باد می آمد گرمتر شویم. من نقشه مغزی یک سنگ سیاه را تصور کردم و اینکه چگونه می تواند بفهمد که چه زمانی زمان تغییر است. وقتی سرم از افکار سنگین و گرم می شود، سعی می کنم پرنده های ساحلی را هم به یاد بیاورم، تصور کنید بقیه من هم مثل آنها بالدار هستند.
*
سنگ عطف سیاه در ساحل سندز توسط سو کوک/ویکی‌مدیا کامانز
