شروع دوره دکتری شیمی به عنوان دانشجوی بالغ | مشاغل

دانشجویان دکترای بالغ – اصطلاحی با تعریف ضعیف که عموماً به هرکسی که قبل از شروع دوره دکتری در هر مقطعی از مطالعه وقفه داشته باشد، اطلاق می‌شود – بخش برجسته‌ای از جامعه تحقیقاتی را تشکیل می‌دهند. طبق گزارش آژانس آمار آموزش عالی، در بریتانیا، 46 درصد از کسانی که در سال تحصیلی 2023/2023 مدرک دکترا را دنبال می‌کنند، بالای 30 سال سن داشتند. از حدود 30000 دانشجویی که تحصیلات دکتری خود را به صورت مکاتبه ای دنبال کردند، تقریباً 85٪ بالای 30 سال سن داشتند.

انتخاب برای شروع یک دکترا تصمیمی نیست که کسی آن را ساده گرفته باشد. با این حال، برای کسانی که در مراحل بعدی زندگی خود را شروع می کنند، تصمیم اغلب دشوارتر است. بار مالی می تواند به ویژه برای دانشجویان دکترای بالغ چالش برانگیز باشد، که بسیاری از آنها همچنین زندگی خانوادگی را متعادل می کنند، تکنیک ها و مفاهیم را دوباره یاد می گیرند، یا با سندروم ایمپوستر سر و کار دارند و شاید احساس می کنند که با همکاران جوان تر خود بی ارتباط هستند.

علیرغم مشکلات، تجربه قبلی در کار یا موارد دیگر می تواند به دانشجویان بالغ دکتری کمک کند تا مسئولیت های مورد نیاز بسیاری از برنامه های دکتری، مانند تدریس، سرپرستی دانشجویان، یا شرکت در کنفرانس ها را بهتر مدیریت کنند.

در اینجا، چندین دانشجوی بالغ فعلی دکترا بینش خود را در مورد چگونگی شروع یک دکترا در آینده ارائه می دهند و در مورد چگونگی پیروی از راهنمائی خود مشاوره ارائه می دهند.

شروع سفر بعداً در زندگی

کلی بریتون که در زیمبابوه به دنیا آمده و در آفریقای جنوبی بزرگ شده است، توضیح می‌دهد که دور شدن از خانه و رفتن به دانشگاه پس از ترک مدرسه، یک گزینه نیست. دانشگاه محلی او فقط به زبان آفریقایی تدریس می کرد. بریتن که زبان اولش انگلیسی است، “نمی‌توانست چیزی بدتر از مطالعه شیمی آلی” را به زبان غیر مادری خود تصور کند. یک دانشگاه انگلیسی زبان بیش از یک ساعت با ماشین فاصله داشت که بریتون توضیح می دهد که در آن زمان در منطقه خطرناک آفریقای جنوبی بود.

بریتون به جای دنبال کردن مسیر تحصیلی، یکی از علایق دیگر خود را با راه اندازی یک مدرسه سوارکاری و مزرعه گل میخ دنبال کرد که در آن چندین سال اسب پرورش داد و اسب سواری کرد.

پس از چندین حرفه، او خود را در بریتانیا با خانواده ای جوان یافت. او می‌گوید: «من ناگهان متوجه شدم که می‌توانم کارهای بیشتری انجام دهم – واقعاً در حد توانم زندگی نمی‌کردم. شغل تدریس برای بریتون – که قبلاً از آموزش سواری در مزرعه به دانش‌آموزان لذت می‌برد – جذاب بود، اما او متوجه شد که برای رسمی کردن آن به مدرک نیاز دارد.

در طی شش سال بعد، بریتون مدرک کارشناسی پاره وقت در علوم طبیعی را در دانشگاه آزاد به پایان رساند، جایی که او خاطرنشان می کند که در اینجا بود که او “واقعاً برای اولین بار شیمی را به عنوان یک موضوع دید”. یک پروژه تحقیقاتی سال آخر، یک شغل پاره وقت به عنوان دستیار آزمایشگاه، و بعداً یک دوره کارآموزی در جانسون متی، ایده های شغلی او از تدریس به تحقیق تغییر کرد.

بریتون اکنون دکترای خود را در مرکز آموزش پسا دکتری در شیمی معدنی برای ساخت آینده، مستقر در دانشگاه آکسفورد، انگلستان دنبال می کند. تحقیقات او بر روی مولکول های فوق مولکولی متمرکز است که واسطه کاتالیز و انتقال مولکول ها در غشاهای لیپیدی هستند.

من نمی خواهم کسی فکر کند که قایق را از دست داده است

بریتون توضیح می دهد: “من در طول سال ها کارهای زیادی انجام داده ام و در نتیجه مهارت های قابل انتقال زیادی را به دست آورده ام.” او اضافه می‌کند که تجربه قبلی‌اش به روشی که او به کارش در آزمایشگاه نزدیک می‌شود کمک کرده است، به او اجازه می‌دهد راحت‌تر به گروه کمک کند و او را سازمان‌دهی‌تر کرده است.

بریتون می گوید: «اگر چنین سرپرست حمایتی نداشتم، در چهار سال گذشته زنده نمی ماندم یا از آن لذت نمی بردم. رهبر گروه او تعهدات خانوادگی او را در خارج از آزمایشگاه درک می کند، که او توضیح می دهد که “با ارزش بوده است.”

از برخی جهات، انجام این کار کمی سخت تر است [a PhD later in life]او می‌گوید و اضافه می‌کند که احساس می‌کند برخی از تجربیات منحصر به فرد دانش‌آموزان را که در اوایل زندگی یاد می‌گیرند از دست داده است. “اما من نمی خواهم کسی فکر کند که قایق را از دست داده است – مهم نیست که چه زمانی شروع کنید، کاملاً ممکن است.”

بازگشت به دانشگاه

در حالی که برخی از دانش‌آموزان مانند بریتون تمام مدارج خود را به عنوان دانش‌آموز بالغ کامل می‌کنند، برخی دیگر تصمیم می‌گیرند مسیر را در میانه راه تغییر دهند.

متیو براون، دانشجوی سال دوم دکترا در دانشگاه کاردیف بریتانیا، می‌گوید: «زمانی که در حال تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد بودم، ایده‌های مختلفی در مورد کاری که می‌خواهم انجام دهم، داشتم، اما مطمئن نبودم که کدام مسیر را انتخاب کنم. او توضیح می‌دهد که پس از قطع شدن تحصیلش به دلیل همه‌گیری کووید-19، او به کار در آزمایشگاه اعتماد نداشت و می‌خواست مهارت‌های عملی خود را بسازد.

در طی چند سال بعد، براون به عنوان یک تکنسین آزمایشگاهی برای تعداد انگشت شماری از شرکت های شیمیایی کار کرد و بر تضمین کیفیت تمرکز داشت. او احساس می‌کرد که «بسیاری از نقش‌های ارشد توسط الزامات دکترا محافظت می‌شد»، که پیشرفت شغلی او را محدود می‌کرد.

پس از جلب اعتماد به آزمایشگاهی که به دنبال آن بود، براون اکنون می‌دانست که دکترا برای او مناسب است زیرا «هنوز از تحقیق و پژوهش لذت می‌برد. [he] من می خواستم به آن برگردم. او اکنون در نیمه راه دکترای خود است، جایی که تحقیقاتش بر روی توسعه کاتالیزورهایی برای تبدیل دی اکسید کربن به متانول متمرکز است.

مهم است که پروژه ای را انتخاب کنید که برای شما جالب باشد

“من اغلب فکر می کنم، آیا ارزش وقت من را داشت؟ [between my master’s and PhD]؟” من اینطور فکر می کنم. این به من مهارت هایی داد که نیاز داشتم… و می توانستم به کار ببرم [these skills] براون می‌گوید که این شامل مهارت‌های نرم مانند مدیریت زمان و حل مسئله و همچنین تکنیک‌های خاص از جمله کروماتوگرافی گازی و تیتراسیون خودکار می‌شود. او می‌گوید داشتن تجربه‌ای در صنعت به براون درک بهتری از کاربردهای دنیای واقعی تحقیقاتش داده است.

براون در حال حاضر پس از اتمام دکترای خود در حال بررسی گزینه های خود است، اگرچه او فکر می کند که بازگشت به یک نقش تحقیقاتی صنعتی محتمل تر از دنبال کردن یک موقعیت فوق دکترا در چیزی است که او به عنوان بازار رقابتی توصیف می کند. براون می گوید برای هر کس دیگری که به فکر بازگشت به دانشگاه برای بهبود چشم انداز شغلی خود است، انتخاب پروژه ای که برای شما جالب است مهم است، در غیر این صورت کاملاً ارزشش را ندارد.

بررسی گزینه های مختلف

لارس استیونز-کالینان در پایان دوره کارشناسی خود در دانشگاه اوتاگو، نیوزلند، می‌گوید که “فقط نیاز به فرار داشت”. او می‌گوید: «نیوزیلند مکانی بسیار منزوی است، و او مدت‌ها آرزوی کوله‌پشتی را داشت.»

استیونز-کالینان قبل از شروع سفر، یک سال پس از تحصیل به عنوان دستیار پژوهشی کار کرد. او سپس دو سال دیگر را در فروش و استخدام در برلین آلمان گذراند.

او می‌گوید: «سرانجام به اندازه‌ی کافی زمان گذراندم که فکر کردم، باید دوباره تمرکز کنم». او برای کار در آزمایشگاه تحقیقاتی در موسسه والتر و الیزا هال در ملبورن استرالیا به خانه نزدیکتر شد. او می‌گوید: «من احساس قدرت می‌کردم که در رشته‌های شیمی و علوم فعالیت کنم.» او می‌گوید که گزینه طبیعی بعدی برای او دکتری است.

چند سال پیش، استیونز-کالینان اکنون دانشجوی سال آخر دکترا در مؤسسه فرانسیس کریک و کینگز کالج لندن، انگلستان است، جایی که تحقیقات او بر توسعه مجتمع‌های فلزی برای درمان عفونت‌های میکروبی متمرکز است.

او می‌گوید: «بدیهی است که من از بقیه همگروهم مسن‌تر هستم و آن‌ها چیزی شبیه به شروع حرفه‌ای خود دارند – اما سن فقط یک عدد است. فکر نمی‌کنم اگر مستقیماً وارد آن می‌شدم، دکترا نمی‌گرفتم.» او می افزاید که به دلیل دوری از علم، شفافیت زیادی در مورد آنچه که می خواهد از دکترای خود بدست آورد و اینکه چگونه آن را در یک حرفه کلی قرار می دهد، احساس کرده است، اکنون به دکترای خود بیشتر شبیه یک شغل نگاه می کند.

اما معایبی هم دارد. او می‌گوید: «من دوستانی دارم که در حرفه‌های خود نسبتاً پیشرفت کرده‌اند و پول زیادی به دست می‌آورند. “حتی با بورس تحصیلی سخاوتمندانه ای که من می گیرم، چهار سال به عقب برمی گردی تا با دستمزدهای دانشجویی خود را تنظیم کنی و زندگی کنی. شروع به مقایسه خود با دوستانت می کنی و گاهی اوقات با آنها درگیر می شوی. [financial barriers].

ما باید کار بهتری برای ملاقات با دانشجویان در جایی که هستند انجام دهیم

آرون مهمان از دانشگاه ایالتی آریزونا، ایالات متحده، رئیس دبیرخانه شبکه جهانی دانشگاه های سن محور است، مجموعه ای از موسسات آموزش عالی که پیری سالم و مثبت را از طریق آموزش ترویج می کنند. او معتقد است که باید برای حمایت از دانشجویان دکترای بالغ از طریق ایجاد محیطی حمایت‌کننده و قابل دسترس برای همه افراد، از طریق روش‌های مختلف یادگیری و با حذف موانع سیستمی در برابر فراگیران مسن‌تر، اقدامات بیشتری انجام شود.

گست می‌گوید: «سیستم‌های موجود در بسیاری از دانشگاه‌ها فرض می‌کنند که افراد در مکان خاصی از زندگی خود هستند، که ممکن است به تجربه یا نیازهای دانش‌آموزان مسن‌تر ترجمه نشود. ما باید کار بهتری برای ملاقات با دانش‌آموزان در جایی که هستند انجام دهیم، نه اینکه تصور کنیم آنها می‌توانند ما را در جایی که هستیم ملاقات کنند.»

همانطور که بریتون، براون و استیونز-کالینان اشاره می‌کنند، ادامه تحصیل در مقطع دکترا در هر مرحله از زندگی ممکن است. «یکی را در خانه‌ام به یاد می‌آورم [previous] استیونز-کالینان می گوید: “اگر بیش از سه ماه وقت بگذارید، هرگز به آکادمی باز نخواهید گشت.” اما من لزوماً فکر نمی‌کنم که اینطور باشد… و من در مورد آن نمی‌ترسم.»