دوئت حیوانات همیشه برای من هیجان انگیز خواهد بود و من همیشه تصور می کنم مکالمات ملودیک ما یک خلاء صوتی را در جایی آن بالا پر می کند. از این خاطره با من لذت ببرید!
دیشب با یک جغد صحبت کردم. این یک جغد بود، یک گونه نسبتاً رایج در جنگل های اطراف کابین ما در مرکز ویرجینیا. پرنده زود رفت – خیلی قبل از غروب – و من اتفاقاً با فلوت چوبی بومی خود (که از این فلوت ساز فوق العاده در کانادا خریدم) بیرون آمدم، بنابراین نت های مشابهی پیدا کردم و به همان الگو پاسخ دادم. وقتی سیکاداها و جیرجیرک ها متناوب می شدند مکثی به وجود آمد. بعد دوباره جغد. چهار فریاد سریع، دو بار تکرار شد، آخرین فریاد در یک کشش روده ای از بین رفت. چند ضربه صبر کردم، اجازه دادم حشرات کمی بیشتر وزوز کنند، سپس هشت نت را دوباره نواختم. ثانیه ها گذشت. بعد، جغد.
جغدهای میله ای فقط پرنده های یک نت نیستند: آنها تماس های متنوعی دارند که در برخی موارد بیش از ده ها تماس دارند، از جمله یکی از آنها که قسم می خورید از یک میمون آمده است. اما این چیزی بود که مردم دوست دارند بگویند، به نظر می رسد “چه کسی برای شما آشپزی می کند؟ چه کسی برای همه شما آشپزی می کند؟” (در این مقایسه فروخته نشده ام، اما پابرجاست.)
این احتمال وجود دارد که نواختن فلوت من هیچ ارتباطی با تصمیم جغد برای ادامه جیغ زدن نداشته باشد. در تجربه من، این جغدها بدون توجه به هر گونه صحبت پشت سر، این سکانس را حداقل چند بار در چند دقیقه تکرار می کنند. اما من دوست دارم فکر کنم با هم صحبت کردیم. چیزی جادویی در شنیدن پاسخ یک حیوان وحشی به شما به گونه‌ای است که به گونه‌های خود پاسخ می‌دهد، گویی آنچه شما گفتید به اندازه‌ای در زبان آن معنا دارد که پاسخ را تضمین کند.
اگر جغدهای ممنوعه اینقدر خوش صدا نبودند، مطمئناً نمی دانستم که آنجا هستند. فقط یک بار متوجه یکی از آن ها شدم، فقط زمانی که پرتو چراغ قوه را به بلوط بزرگی که به نظر می رسید از آن صدا می زند، نشانه گرفتم. هوا کاملاً تاریک بود، اما من قبل از اینکه به سمت من خم شود و سپس روی سرم دور شود، نگاهی به چشمان پرنده که برق می زد، دیدم. (کمی آناتومی: چشم های جغد فوق العاده بازتابنده هستند، آنها یک لایه اضافی به نام دارند tapetum lucidum که نور عبوری از شبکیه را می گیرد و آن را به میله های بسیار حساس باز می گرداند.) تاب تقریباً بی صدا بود. بیشتر از شنیدنش حسش کردم. روش جغد چیست: ساختار و بافت پرهای بال آنها به آنها اجازه می دهد تا هوا را بسیار آرام هدایت کنند و تلاطمی را که در غیر این صورت ممکن بود از بین ببرد. فلش
اما آن شب بیشتر به زنگ های شناور در هوا علاقه مند بودم تا آناتومی پرنده. به این فکر کردم که چگونه آواز حیوان به یک معنا فضایی شبیه به حیوان فیزیکی را پر می کند. این بیشتر یک اقامتگاه موقت است، اما هنوز. من همین فکر را چند ماه پیش در حالی که در چادرم در جنگلی در بورنئو دراز کشیده بودم داشتم. در اولین شبی که آنجا بودم، به صدای ناآشنا و لذت بخش موجودات وحشی که درست قبل از سحر از خواب بیدار می شدند، گوش دادم. وقتی صدای جیرجیرک ها با آواز پرندگانی که جای خود را به پچ پچ میمون ها داد، تمام شد، من منظره صوتی را به صورت سه بعدی با هر نویز منحصر به فرد – با زیر و بمی، قدرت و فرکانس خاص خود – تصور کردم که به سمت یک فضای خالی هجوم می آورد، می ایستد تا شناخته شود –پس بله!و سپس به همان سرعت ترک. تام کروز را تصور کنید گزارش اقلیت با انگشت خود تکه‌هایی از داده‌ها را به فضا پرتاب کنید… این بیت را روی آن بلغزانید، آن یکی را به بالا، دیگری را خارج از صفحه، یک قطعه جدید برای جایگزینی آن. اینطوری دیدم.
بنابراین من فکر می‌کنم حیوانات نه تنها برای یک جایگاه فیزیکی، بلکه برای یک جایگاه شنیداری نیز رقابت می‌کنند – مکانی در فضای صوتی که هنوز اشغال نشده است و می‌توانند آن را با پچ پچ و آلارم و موسیقی پر کنند و با هیاهو شنیده شوند. این یک راه دیگر برای متمایز شدن از جمعیت است. تنوع همه چیز را ممکن می‌سازد: فیلی که صدایی با فرکانس پایین از زمین می‌فرستد، حتی با غرش شیرها و جیغ سیکاداها به مقصد می‌رسد. مانند شیری که به دنبال یافتن ضعیف‌ترین غزال در گله است، حیوان می‌تواند صدایی آشنا و زبانی آشنا را بشنود که بالاتر از دیگران است.
نمی‌دانم این ایده خیلی عمیقی است یا نه، اما با صحبت کردن با جغد، متوجه شدم که صدای فلوت من یک جیب کوچک از فضای صوتی را اشغال می‌کند، آن طاقچه صوتی را فقط برای یک لحظه پر می‌کند، سپس خارج از صفحه نمایش پرواز می‌کند و آن فضا را برای پاسخ جغد خالی می‌گذارد. چه عمیق چه نه، این روش بسیار خوبی برای فکر کردن در مورد آن بود.
– عکس Joshua J. Cotten در Unsplash
