بیوشیمی‌ها چه چیزی می‌توانند از درام یاد بگیرند؟ | نظر

تنش محسوسی در سالن سخنرانی وجود داشت، مردم یادداشت های خود را در دست گرفته بودند و با یکدیگر زمزمه می کردند که چه کسی باید صحبت کند. گروهی از ما باید در مورد محلی سازی پروتئین فلورسنت سبز در اجزای مختلف سلولی به حدود 300 دانش آموز ارائه می دادیم. اگرچه من هم عصبی بودم، اما جلو رفتم و با انرژی و کاریزما سخنرانی را رهبری کردم. متوجه شدم که بهترین راه برای انتقال آن، حفظ تماس چشمی قوی با مردم در سراسر اتاق، راه رفتن با اعتماد به نفس، استفاده از حرکات طبیعی دست، و صحبت با اشتیاق برای جذب مخاطب است.

تصور می کنم، تصور می کنم، و ناگهان فکر می کنم: این یک نوع اجرا است. در آن لحظه به من ضربه زد: تمام آن ساعات روی صحنه فقط برای سرگرمی نبود. به من یاد داده بودند که چگونه یک اتاق را بخوانم، ارتباط برقرار کنم و مردم را با خود حمل کنم.

من دانشجوی سال سوم بیوشیمی در دانشگاه منچستر هستم. یکی از بستگان نزدیک من مبتلا به اسکیزوفرنی زندگی می کند، و همانطور که آنها بزرگ شدند، تماشای برخورد آنها با توهمات، اختلالات شناختی، و پیامدهای اجتماعی وضعیتشان بسیار دشوار بود. اما چیزی که من را مجذوب و الهام بخش کرد این بود که چگونه یک داروی ضد روان پریشی، با تعدیل مواد شیمیایی مانند دوپامین در مغز، می تواند کمی تسکین ایجاد کند. این همان چیزی است که برای اولین بار علاقه من را به نحوه عملکرد داروها در بدن و اینکه چرا من تا این حد به کشف دارو و علم داروسازی کشیده شده‌ام برانگیخت.

در عین حال من همیشه مجری بودم. از گوشه ایفای نقش در مهد کودک گرفته تا بازی در نقش زازو در یک نمایش مدرسه تا ایفای نقش های شدید احساسی در دانشگاه، تئاتر خروجی من بود. اینجا جایی است که من همیشه برای حرکت، بیان و “بیش از حد” بودن احساس آزادی کرده ام. اگرچه برخی از اعضای خانواده جنوب آسیا آن را درک نمی کردند، مادرم همیشه آن را تشویق می کرد – پدرش نیز یک مجری بود. از آن زمان، درام را در کنار علم نگه داشته ام.

اکنون، به عنوان رئیس مشترک انجمن درام دانشگاه منچستر، آموخته ام که اداره یک انجمن تئاتر با کار در آزمایشگاه بسیار متفاوت است و به همان اندازه ارزشمند است. از برنامه ریزی تولید تا مدیریت بودجه و حمایت از بازیگران، رهبری تحت فشار را به من آموخت.

تکنیک های شخصیت پردازی

مردم اغلب میزان سودمندی مهارت های تئاتر برای دانشگاهیان را دست کم می گیرند. برای من، این سلاح مخفی بود که تا زمان هایی مانند شب قبل از امتحان سال اول نمی دانستم از آن استفاده می کنم. من و یکی از دوستان ناامیدانه در تلاش بودیم همه اسیدهای آمینه را به خاطر بسپاریم و چیزی به آن چسبیده بود. بنابراین به چیزی که بهتر می دانستم روی آوردم: عملکرد. من داستانی پر از شخصیت های اغراق آمیز، کنش ها و لحن های احساسی اختراع کردم: صداهای شاد برای آمینو اسیدهای باردار مثبت، غمگین برای آمینو اسیدها. احمقانه بود، اما کار کرد. هر دوی ما در امتحان روز بعد خوب عمل کردیم.

آن لحظه به من آموخت که چگونه داستان سرایی می تواند در علم قدرتمند باشد. در آزمایشگاه‌ها یا کلاس‌ها، اغلب متوجه می‌شوم که مفاهیم را به روش‌های متحرک توضیح می‌دهم، و فکر می‌کنم که این به طور مستقیم از سال‌های حضورم در صحنه، ناشی از یادگیری نحوه طراحی، ارتباط و تعامل با مردم است. بازیگری هم به من کمک کرد که مردم را بهتر بخوانم. من به حالات صورت و زبان بدن توجه می‌کنم، که این امر باعث می‌شود در آزمایشگاه زمانی که شخصی اعتماد به نفس دارد یا کاملاً گم شده است، واضح است. من یاد گرفته ام که سبک ارتباطم را بسته به اینکه با چه کسی کار می کنم تنظیم کنم. این آگاهی عاطفی نه تنها در آزمایشگاه، بلکه در زندگی نیز اهمیت دارد.

تئاتر به من یاد داد که چگونه ارتباط برقرار کنم

به عنوان فردی که در صنعت داروسازی حرفه ای را دنبال می کند، ارتباط واقعی با بیماران به معنای شناخت بیش از علائم آنهاست. این به معنای درک تجربه انسانی تحت علم است، چیزی که به من کمک کرد حتی بدون فکر کردن انجام دهم. میزبانی کنفرانسی در مرکز اکسل برای 4000 مربی در مورد روش هایی که می توانیم سیستم آموزشی فعلی مدارس دولتی را بهبود بخشیم، ارزش ارتباطات علمی واضح و قانع کننده را به من آموخت. دانشمندان اغلب حقایق را می دانند – اما آیا آنها می توانند مردم را به مراقبت وادار کنند؟ تئاتر به من یاد داد که چگونه ارتباط برقرار کنم. و من معتقدم علم به بیش از این نیاز دارد.

درام برای من فقط یک سرگرمی نیست. راه نجات بود نه، فکر نمی‌کنم این آکادمیک‌ترین موضوع در جهان باشد، اما چیزهای زیادی به من داده است: راهی برای بیان خودم، احساس اجتماعی در مواقع سخت، و مهارت‌هایی که هر روز استفاده می‌کنم. از سخنرانی عمومی و استقامت گرفته تا رهبری و سازماندهی، تئاتر فرد را شکل داده است و من دارم دانشمند می شوم. حدس می‌زنم تمام آن شب‌های پایانی که لهجه‌ها را کامل می‌کردند، واقعاً عمل کردند نتیجه داد

تئاتر و هنر به طور کلی شایسته احترام بیشتری در علم است. بسیاری از محققان، مانند برنده جایزه نوبل، رولد هافمن، که در نوشتن این نمایشنامه مشارکت داشت اکسیژن برای کشف عنصر، هر دو را پذیرفته اند. ارتباط در علم ضروری است، به ویژه هنگام به اشتراک گذاشتن یافته ها با عموم مردم. به همین دلیل است که می‌خواهم ارتباطات علمی را در پایان‌نامه‌ام بررسی کنم و امیدوارم روزی در امور پزشکی جهانی که در آن علم با استراتژی و داستان‌گویی ملاقات می‌کند، کار کنم.

برای هر کسی که فکر می‌کند با قالب دانشمند «مناسب» نیست: خوب است. ما به شما نیاز داریم علم با اصالت رشد می کند – و این شامل شما می شود، همانطور که هستید.