[CAIRO] بر اساس تحلیل های جدید، بیش از 2 میلیارد نفر در برخی از فقیرترین جوامع با سطوح قابل توجهی از “فقر خنک کننده” مواجه هستند، جایی که در معرض گرمای تهدید کننده زندگی بدون راه های ایمن یا مقرون به صرفه برای خنک شدن هستند.
مطالعه‌ای که در مجله منتشر شد، به‌طور فزاینده‌ای مکرر و شدید طلسم‌های گرم باعث افزایش خطرات سلامتی و مرگ و میر در سراسر جهان می‌شوند و کسانی که کمترین منابع را برای سازگاری دارند بیشتر در معرض خطر هستند. تاب آوری طبیعت هشدار می دهد.
این در زمانی اتفاق می افتد که بخش هایی از هند و پاکستان با دمای بیش از 45 درجه سانتیگراد دست و پنجه نرم می کنند.
سازمان جهانی هواشناسی همچنین نسبت به دمای بالاتر از حد نرمال در سراسر جهان در ماه های آینده به دلیل اثر ال نینو هشدار داد.
فقدان تقریباً کامل زیرساخت‌های حفاظتی به این معنی است که افزایش گرما فاجعه‌بار خواهد بود.»
جاکومو فالکتا، دانشمند، مرکز اروپایی مدیترانه ای در مورد تغییرات آب و هوا
جاکومو فالچتا، دانشمند مرکز اروپایی مدیترانه ای تغییرات آب و هوایی و نویسنده اصلی این مطالعه گفت: فقر خنک کننده، و آنچه که ما آن را فقر خنک کننده سیستمیک می نامیم، به شرایطی اشاره دارد که در آن افراد از دستیابی به ایمنی حرارتی جلوگیری می کنند، نه صرفاً به دلیل نداشتن تهویه مطبوع. SciDev.Net.
او توضیح داد که خطر گرما زمانی تشدید می شود که مردم نه تنها دستگاه های خنک کننده، بلکه مسکن، مراقبت های بهداشتی و اطلاعات کافی در مورد خطرات گرما را نیز نداشته باشند.
در این مطالعه داده های بیش از یک میلیون خانوار در 28 کشور مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت که بیشتر آنها در کشورهای با درآمد کم و متوسط بودند. این مطالعه تخمین می زند که از نزدیک به سه میلیارد نفر تحت پوشش، حدود 1.2 میلیارد نفر در مناطق با فقر متوسط سرمایش زندگی می کنند، حدود 550 میلیون نفر با محرومیت شدید سرمایشی و حدود 600 میلیون نفر محرومیت شدید در ابعاد مختلف را تجربه می کنند.
عزیزا محمد، استاد جغرافیای انسانی و مطالعات شهری در دانشگاه قاهره در مصر، می گوید که این مطالعه بحث گرما را از یک موضوع صرفاً اقلیمی به بحث توسعه، اجتماعی و فضایی تغییر می دهد.
او گفت: “خطر واقعی فقط از آب و هوا ناشی نمی شود.” SciDev.Net. “این ناشی از تعامل گرما، فقر، کیفیت مسکن، خدمات بهداشتی ضعیف و فقدان زیرساخت های مناسب است.”
جنوب آسیا و جنوب صحرای آفریقا به دلایل مختلف دو منطقه بیشترین آسیب را به خود اختصاص داده اند. در جنوب آسیا، تقریباً 80 درصد از جمعیت نمونه در مناطقی زندگی می کنند که شاخص فقر سیستم خنک کننده از 55 در 100 نفر فراتر رفته است.
فالچتا می‌گوید در کشورهایی مانند هند، نپال و بنگلادش، قرار گرفتن در معرض گرما و رطوبت گسترده با نیروی کار بزرگ در فضای باز و شکاف‌های سیاستی برای آموزش، دسترسی به اطلاعات و سرمایش ترکیب می‌شود.
هارجیت سینگ، فعال آب و هوا و مدیر مؤسس بنیاد آب و هوای ساطات سامپادا، می‌گوید آسیای جنوبی «در خط مقدم بحران آب‌وهوایی» قرار دارد و با «ترکیبی مرگبار از آسیب‌پذیری جغرافیایی و نابرابری اقتصادی سیستماتیک» مواجه است.
سینگ توضیح می دهد که خطر فقط گرما نیست، بلکه گرمای مرطوب است که باعث می شود بدن کمتر بتواند خود را با تعریق خنک کند. در منطقه‌ای با تراکم جمعیت بالا و نیروی کار غیررسمی، انزوا در اتاق‌های دارای تهویه مطبوع برای بیشتر افراد گزینه‌ای نیست.
در جنوب صحرای آفریقا، این مطالعه نشان داد که خطرات گرمای شدید ناشی از زیرساخت‌های حفاظتی ضعیف است. فالچتا اتیوپی، جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC)، رواندا و مالاوی را به عنوان کشورهایی با سطح بسیار بالایی از محرومیت از نظر کیفیت مسکن، آب و بهداشت، دسترسی به انرژی و خنک کننده فضاهای سبز و آبی نام برد.
او هشدار داد حتی زمانی که گرما و رطوبت کمتر است، “فقدان تقریبا کامل زیرساخت های حفاظتی به این معنی است که افزایش گرما فاجعه بار خواهد بود.”
این مطالعه تخمین می‌زند که حدود 1.5 میلیارد نفر در مناطقی با زیرساخت‌ها و شرایط بهداشتی ناکافی برای مقابله با گرما زندگی می‌کنند. بیش از 90 درصد از افرادی که در اتیوپی، کنگو، رواندا، مالاوی و زامبیا زندگی می کنند، در این دسته قرار دارند.
در مقابل، مصر دارای نرخ نسبتاً پایینی از “فقر خنک کننده” است (40 از 100)، حتی اگر 82 درصد جمعیت آن در معرض گرما و رطوبت خطرناک قرار دارند. در ابعاد زیرساختی، اجتماعی و سیاسی عملکرد خوبی داشت.
عوامل خطر
این مطالعه نشان می‌دهد که مسکن ضعیف خطر گرما را چند برابر می‌کند، زیرا خانه‌هایی که با مصالح ابتدایی سقف، کف و دیوار ساخته شده‌اند، می‌توانند به تله گرما تبدیل شوند تا پناهگاه.
سینگ اشاره می‌کند که میلیون‌ها نفر از مردم فقیر شهری در شهرک‌هایی با سقف‌های قلع یا آزبست زندگی می‌کنند، که می‌تواند دمای داخل خانه را تا پنج درجه سانتیگراد گرم‌تر از بیرون کند. برق نامطمئن، آب ناسالم و بهداشت نامناسب نیز خنک کننده، هیدراتاسیون و حفاظت را محدود می کند.
طبق این مطالعه، مراقبت های بهداشتی ضعیف خطر را بیشتر می کند. این نهاد نپال، یمن، پاکستان، بنگلادش و گواتمالا را در میان نیازمندترین کشورها در این زمینه معرفی کرد. فالچتا توضیح می دهد که دسترسی محدود به مراقبت های بهداشتی به این معنی است که یک بیماری قابل درمان مرتبط با گرما می تواند کشنده باشد.
کارگران خارج از منزل در کشاورزی، ساخت و ساز، حمل و نقل و تجارت غیررسمی به ویژه در معرض خطر هستند و ساعات طولانی را زیر نور مستقیم خورشید می گذرانند.
فالچتا خاطرنشان می‌کند که زنان، اقلیت‌های قومی و مذهبی، سالمندان، خانواده‌های فقیرتر و کودکان در محرومیت قرار دارند، زیرا احتمال بیشتری دارد در مسکن بد زندگی کنند، فاقد اطلاعات و مراقبت‌های بهداشتی باشند و منابع کمتری برای سازگاری داشته باشند.
استانداردهای آموزش و کار رایج ترین شکل فقر خنک کننده است که در این نظرسنجی شناسایی شده است. حدود 2.2 میلیارد نفر، حدود 75 درصد از کسانی که مورد بررسی قرار گرفتند، در مناطق فقیر تحت این لنز زندگی می کنند. هند با 95 درصد از جمعیت این کشور با محرومیت در صدر فهرست قرار دارد و پس از آن، جمهوری دموکراتیک کنگو، نپال، رواندا و مالاوی قرار دارند.
این مطالعه و کارشناسان موافق هستند که تهویه مطبوع، که مقادیر زیادی انرژی مصرف می کند و شبکه های شکننده را تحت فشار قرار می دهد، نمی تواند مشکل را حل کند.
فالچتا گفت: پرداختن به فقر سرمایش با توزیع کولر گازی به تنهایی نه کافی است و نه پایدار.
سینگ شکی ندارد: «ما مطلقاً نمی‌توانیم از این بحران خلاص شویم».
استراتژی های خنک کننده
در عوض، این مطالعه خواستار سیاست های هماهنگ و کم هزینه در مورد مسکن، آب، بهداشت، کار و برنامه ریزی شهری است.
فالچتا می گوید طراحی بهتر خانه می تواند دمای داخل خانه را بدون صرف انرژی کاهش دهد. رشد درختان، پارک ها و بدنه های آبی می تواند خنک کننده را در سطح جامعه فراهم کند، در حالی که بهبود آب و بهداشت هم به عنوان یک خنک کننده و هم مداخله بهداشتی عمل می کند.
سینگ می‌گوید پوشاندن سقف‌های قلعی یا بتنی با رنگ سفید بازتابنده خورشید می‌تواند دمای داخل خانه را دو تا پنج درجه سانتیگراد کاهش دهد، در حالی که کاه و خاک رس عایق مقرون به صرفه‌ای را ارائه می‌کنند. این درخواست برای سرپناه های خنک کننده عمومی با آب آشامیدنی رایگان برای کارگران در فضای باز، احیای فضاهای سبز شهری و بدنه های آبی، و گسترش فن های کارآمد BLDC (جریان مستقیم بدون جاروبک) است.
چاندنی سینگ، دانشیار مؤسسه سکونتگاه‌های انسانی هند، می‌گوید که سیاست بسیار مهم است. او می‌گوید حفاظت از زیرساخت‌های آبی و سبز و قوانین ساختمانی حساس به آب و هوا مانند سیاست سقف خنک هند می‌تواند کمک کند.
فالچتا معتقد است که برنامه‌های اقدام گرما و سلامت می‌توانند فقر سرمایش را کاهش دهند، به‌ویژه در جنوب صحرای آفریقا، جایی که عمدتاً وجود ندارند.
هارجیت سینگ می گوید که شهرهای هند، پاکستان و بنگلادش برنامه های اقدام گرمایی ارائه کرده اند، اما بسیاری از آنها فاقد نیروی قانونی و بودجه هستند. او استدلال کرد که دولت ها باید استراحت اجباری برای کارگران در فضای باز، قوانین ساختمانی مقاوم در برابر آب و هوا برای مسکن مقرون به صرفه و غرامت مالی برای کارگران روزمزد زمانی که شوراهای گرما آنها را مجبور به کار در داخل خانه می کنند، اتخاذ کنند.
اما چاندی سینگ هشدار داد: “شما نمی توانید راه خود را به طور بی پایان با گرمای شدید تطبیق دهید. برای گرمای شدید محدودیت هایی وجود دارد.”
این قطعه توسط میز جهانی SciDev.Net تولید شده است.
