در دهه گذشته، با افزایش وسواس من به پریدن عنکبوت ها، اغلب فکر کرده ام که چرا برخی بیشتر مردم از عنکبوت متنفرند چه چیزی در مورد عنکبوت ها وجود دارد که آنها را به خصوص ناخوشایند می کند؟ در ابتدا فقط کنجکاو بودم، اما صحبت‌های من با عارضه‌شناسان مرا متقاعد کرد که این سؤال واقعاً مهم است. بسیاری از محققان برای یافتن بودجه برای مطالعه عنکبوت ها تلاش می کنند، که برخی حداقل تا حدی دلیل آن را این واقعیت هستند که مردم عنکبوت ها را دوست ندارند. این مردم هستند که تصمیم می‌گیرند که کدام تحقیق مورد حمایت مالی قرار گیرد و همچنین کدام حیوانات ارزش حفظ و حفاظت را دارند. این خبر بدی برای عنکبوت هاست.
بنابراین درک اینکه چرا مردم اینگونه احساس می کنند یک هدف ارزشمند است. چند سال پیش مقاله ای در مورد آن نوشتم قابل تشخیص است مجله ادعا می‌کنیم که بخشی از مشکل عدم آگاهی ما در مورد عنکبوت‌ها است، که تا حدودی تقصیر این تعصب ضد عنکبوت در تأمین بودجه تحقیقاتی است، که تا حدی نیز به دلیل عدم آگاهی ما است. من پیشنهاد کردم که ما به چیزی مانند شمارش پرندگان حیاط خلوت برای عنکبوت‌ها نیاز داریم، که هدف دوگانه تولید داده‌ها در مورد جمعیت عنکبوت‌ها را دارد و در عین حال به مردم کمک می‌کند این حیوانات را بهتر بشناسند – و کمتر از آنها بترسند. در تحقیق در مورد این مقاله، من فقط چند مطالعه مرتبط پیدا کردم که در مورد اینکه چرا مردم عنکبوت ها را دوست ندارند، همراه با حدس و گمان های زیادی در مورد این موضوع.
یک مطالعه تأیید کرد که عنکبوت‌ها در واقع جزو ترسناک‌ترین گونه‌ها هستند، که هم برای ترس و هم نفرت به اوج می‌رسند و هم سوسک‌ها، موش‌ها، زنبورها و مارها را از پای در می‌آورند و آنها را بدترین ترکیبی از ترسناک‌ترین و بدترین ترکیب می‌کند. من تحقیقاتی پیدا کردم که نشان می دهد ما در واقع یک “مقوله شناختی عنکبوت مانند” داریم که این پاسخ را هدایت می کند. از آنجایی که تنها حدود 0.5 درصد از گونه‌های عنکبوت برای انسان تهدیدی هستند، نویسندگان این سوگیری شناختی را به گردن عقرب‌ها می‌اندازند که 23 درصد آنها بالقوه خطرناک هستند و آنها را به حیوانی منطقی‌تر برای ترس تبدیل می‌کند.
بسیاری از ویژگی های عنکبوت ها به عنوان مقصر ذکر شده است، از جمله: پاهای زیاد، چشم های زیاد، موهای زائد، حرکات عجیب و غیرقابل پیش بینی و دندان ها. اما تحقیقات واقعی بسیار کمی تلاش کرده اند تا ارزیابی کنند که دقیقاً چه چیزی در مورد عنکبوت ها وجود دارد که مردم را بیرون می کشد. بنابراین وقتی یکی از دوستان به مطالعه جدیدی اشاره کرد که تلاش می کرد با ردیابی حرکات چشم 118 دانشجوی کالج در معرض تصاویر عنکبوت های مختلف و سایر حشرات، به عمق عنکبوتیه هراسی دست یابد، برایم جالب بود.
شرکت کنندگان در این مطالعه که در ژانویه در مرزها در علم آراکنیدایک سری جفت عکس با یک عنکبوت در یکی و یک حشره یا عنکبوتی در دیگری نشان داده شد. جای تعجب نیست که آنها دریافتند که مردم ترجیح می دهند به هر چیزی غیر از عنکبوت نگاه کنند، حتی سایر حشرات عنکبوتی یا عنکبوت مانند. این با ایده یک مقوله شناختی عنکبوت مانند در تضاد است. با این حال، هنگام جفت کردن تصاویر عقرب ها با سایر عنکبوت های عنکبوتی که عنکبوت نیستند، افراد بیزاری آشکاری از عقرب نشان می دهند که مطابق با فرضیه “ترس بنیادی” است. (به دلایلی، این مطالعه به طور مستقیم عنکبوت و عقرب را جفت نکرد).
نتایج جالب‌تر زمانی حاصل شد که آنها تصاویری از انواع مختلف عنکبوت‌ها را جفت کردند تا بفهمند کدام ویژگی عنکبوت ترسناک‌تر است. آنها به طور خاص تصاویری را انتخاب کردند که در آن ویژگی‌های مختلف – مانند دندان‌ها، تارها، تخم‌ها، تغذیه و موها- در یکی از تصاویر وجود داشت و دیگری وجود نداشت. همانطور که محققان می نویسند، “اگر این ویژگی های اضافی را نیز بتوان ترسناک یا منزجر کننده تلقی کرد، ممکن است منطقاً این نتیجه حاصل شود که وقتی تصاویر عنکبوت ها با هم جفت می شوند، مردم باید از تصاویر عنکبوت هایی با این ویژگی های اضافی اجتناب کنند.” اما آنها آن را پیدا نکردند. در عوض توجه مردم به این ویژگی ها جلب شد. تنها استثنا عنکبوت های مودار بودند که شرکت کنندگان ترجیح دادند در مقایسه با همتایان براق تر خود به آنها نگاه نکنند.
یکی از توضیحات ارائه شده توسط دانشمندان برای این نتیجه غیرمنتظره این است که برخی از ویژگی ها، مانند تار، تخم و طعمه، ممکن است باعث شود این عنکبوت ها کمتر از یک عنکبوت روی زمین یا بدون غذا حرکت کنند. اگر حرکات تند و غیرقابل پیش بینی بخشی از آن چیزی است که مردم در مورد عنکبوت ها دوست ندارند، این عکس ها ممکن است کمتر تهدید کننده به نظر برسند. یا شاید این ویژگی ها فقط غیرعادی و جالب بودند.
یکی دیگر از ویژگی هایی که دانشمندان در حال بررسی آن هستند چشم ها هستند. انسان ها زمان بیشتری را صرف تماشای حشرات با دو چشم قابل مشاهده می کنند تا حشرات دیگری که با عنکبوت ها جفت می شوند. این ممکن است به این دلیل باشد که انسان‌ها این حشرات را به‌عنوان چهره درک می‌کنند، و باعث می‌شود که آنها نسبت به عنکبوت‌های هشت چشم قابل ارتباط‌تر و راحت‌تر تبدیل به انسان شوند.
به طور مشابه، مردم ترجیح می‌دهند به عنکبوت‌های در حال پرش – که دو چشم بزرگ رو به جلو دارند – به عنکبوت‌هایی با چشم‌های کوچک و کمتر برجسته نگاه کنند. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که این فقط به این دلیل است که عنکبوت‌های در حال پریدن زیبا هستند. آنها به جذابیت ما برای نئوتنی کمک می‌کنند، که اساساً صورت نوزاد با چشم‌های درشت، صورت‌های گرد، بینی‌های کوچک و سایر ویژگی‌های جوانی مشخص می‌شود. توضیح تکاملی برای این ترجیح این است که نئوتنی نشانه مراقبت و همدلی است و اطمینان می دهد که نوزادان توجه لازم را برای زنده ماندن دریافت می کنند. حیواناتی با این خصوصیات نیز سود می برند. همانطور که نویسندگان بیان کردند:
“موانع نئوتنی” ترجیح تکاملی انسان و پاسخ عاطفی مثبت به ویژگی های جسمانی است که با نوزادان مرتبط است، مانند جوان بودن و داشتن چهره های زیبا، بدن های چاق و چشم های درشت و بی گناه. این در مورد حیواناتی با ویژگی های یکسان صدق می کند. با این حال، این به اکثر بندپایان مربوط نمی شود، زیرا آنها این ویژگی های خوشایند را ندارند. یک استثناء در این مورد عنکبوت جهنده است که نسبت به سایر عنکبوت ها کمتر ترسناک تلقی می شود و دارای ویژگی های نئوتنیک مانند دو چشم بزرگتر و پاهای بسیار کوتاه است..
اگرچه این مطالعه تنها اولین گام برای روشن ساختن عنکبوت‌هایی است که مردم را دفع می‌کنند، اما نتایج نویسندگان به یک راه بالقوه برای مقابله با انزجار اشاره می‌کند: «شناسایی ویژگی‌های عنکبوت‌ها که به جای اجتناب باعث تعامل می‌شوند… راه امیدوارکننده‌ای برای بهبود ارتباطات علمی، حفاظت از محیط‌زیست ارائه می‌دهد که به طور بالقوه پیام‌های مداخله‌ای را به خود جلب می‌کند و به طور بالقوه، ویژگی‌هایی را به خود جلب می‌کند. کنجکاوی به جای ترس.”
همچنین به استراتژی ای اشاره می کند که من از آن حمایت کرده ام: پریدن عنکبوت ها به عنوان عنکبوت های دروازه.
