لطفا مرا تحمل کنید و متشکرم، سعی می کنم به چیزی فکر کنم.
امی ماکسمن، یک همکار و نویسنده مشهور بهداشت عمومی، درباره یک محقق پزشکی به من می گفت که در حال انجام مطالعات بزرگ روی واکسن ها بود و گفت واکسن ها کار می کنند، آنها به شما آسیب نمی رسانند، آنها خوب هستند، و امی به نقل از او گفت: او می‌توانست تمام مطالعاتی را که چنین می‌گوید بازگو کند. اما وقتی با بیمارانش صحبت می‌کند تحقیق نمی‌خواند، به او گفت; او به سادگی به آنها می گوید: “من و هرکسی که در زمینه بهداشت عمومی می شناسم، کودکانمان را متقاعد کننده ترین چیزی که می تواند بگوید، واکسینه می کنیم.”
خوب بله. من هم متقاعد خواهم شد. من یک نویسنده علمی هستم، و بخشی از کار من (همانطور که امی است) ارزیابی قابلیت اطمینان تحقیقات و منابع است – نه قابل اعتماد، نه علمی، من در مورد آن چیزی نمی نویسم. اما محققی که می گوید بچه های خودش را واکسینه می کند؟ اگر قبلا قانع نشده بودم الان هستم.
چقدر عجیبه چرا من باید توسط این محقق قانع شوم، هر چقدر هم برجسته و قابل اعتماد باشد; او فقط یک نفر است، این فقط شهادت شخصی یک نفر است، یک حکایت؟ اگرچه با همکاران درگیر است، اما شواهد هنوز حکایتی است. من می توانم همه دلایلی را برای شما فهرست کنم که چرا پزشکان، وکلا و دانشمندان عمومی، از جمله این محقق پزشکی به علاوه افراد معمولی متفکر، به این داستان بی اعتماد هستند، و همه آنها درست هستند. آنچه برای شما صادق است ممکن است برای من صادق نباشد. از نظر آماری، مزخرف است. ممکن است ساده لوح یا دروغگوی زاده شده باشید یا اشتباه به یاد آورید یا به سادگی اشتباه کنید. و همینطور تا شب پس چرا من و بیماران محقق می گوییم که اگر به این یک نفر اعتماد کنیم و او به ما بگوید که این را دیده / شنیده / انجام داده است، قانع می شویم. بازگشت به این سوال: چرا؟
و اکنون من در جای خوشحالی خود هستم، علف های هرز بلند معرفت شناسی، چگونه می دانیم چه می دانیم، چگونه تصمیم می گیریم که چه چیزی را درست است. ما راه های مختلفی برای دانستن آنچه می دانیم – منطق، علم، دین، آمار – داریم و از شما می خواهم که من را از صحبت در مورد آنها معاف کنید. من همچنین می خواهم به شما اجازه بدهم که در مورد مطالعات معرفتی اقتصاددانان و روانشناسان شناختی صحبت نکنید (اصولاً آنها فقط به خرد جمعیت اعتماد می کنند یا ما دوست داریم کاری را انجام دهیم که دیگران انجام می دهند) (در این مورد من را باور نکنید. تنبل و خیلی باحال). به طور خلاصه، بسیاری از افراد باهوش به معرفت شناسی فکر کرده اند، و من از شما اجازه می خواهم که همه آنها را یکباره نادیده بگیرم.
درعوض، می‌خواهم بفهمم در ذهن بیماران این محقق پزشکی چه اتفاقی افتاده است، که وقتی او گفت که او و همه محققانی که می‌شناخت فرزندان خود را واکسینه کرده‌اند، ما متقاعد شدیم. البته، ما تشخیص می دهیم که گروهی از محققان پزشکی که موافق هستند احتمالاً درست می گویند. اما در زیر آن، من فکر می‌کنم، یک تشخیص ابتدایی‌تر وجود دارد: اینکه ما اساساً آنچه را می‌بینیم باور داریم.
ما بیشتر به دانشی که از شواهد حواس ما می آید اعتماد داریم. یا شواهد حواس شخصی که به او اعتماد داریم. دیدم، شنیدم، لمسش کردم و باورش کردم. از شما می خواهم اجازه دهید نسل های فیلسوفانی را که به طور کامل و به درستی دانش را از شواهد حواس پاکسازی کرده اند نادیده بگیرم و البته حواس به تنهایی کافی نیست. اما اگر شما آناتومیست برجسته ویلیام هاروی، 1649 هستید، “هیچ علمی وجود ندارد که از دانش از پیش موجود سرچشمه نگیرد، و هیچ ایده قطعی و قطعی که از حواس سرچشمه نگیرد.”
چون واقعاً چه چیز دیگری داریم؟ آیا حواس آغاز و اساس همه چیز نیست؟ همه منطق و علم، تحقیقات پزشکی و آمار، اقتصاد و روانشناسی؟ آیا ما در دوران کودکی شروع به یادگیری تنها از طریق حواس خود نکردیم؟ حواس مسیرهایی هستند که از طریق آنها جهان وارد مغز ما می شود. حتی اگر در این حمام با فناوری اطلاعات فوق العاده زندگی می کنید، آسایش عالی با آسمان آبی یا رقص دوورژاک یا بوی نان یا در آغوش گرفتن یک دوست همراه است. آنچه از طریق حواس به ما می رسد واقعی تر به نظر می رسد، به نظر می رسد معقول تر است. حواس پایین ترین چیزها هستند. بهتر از این نمی توانم بگویم.
بنابراین، به طور کلی، وقتی افرادی که به آنها اعتماد داریم شواهد حواس خود را به ما می گویند، آیا به طور کلی احساس نمی کنیم که حواس آنها به نوعی حواس ما هستند؟ بنابراین وقتی دکتر مورد اعتماد من می گوید که بچه هایش را واکسینه می کند، من اطلاعات علمی را دور می زنم و مستقیم سراغ او می روم، او کار واکسن ها را دیده است و من او و آنچه را که دیده است می بینم. من به اصول اولیه باز می گردم، من متقاعد شده ام.
_________
عکس های دوست داشتنی، همه توسط پدرو ریبیرو سیمیس از طریق فلیکر
