در 10 مه، درست پس از طلوع صبح، خانه ام را در شمال ایالت واشنگتن ترک می کنم. من به تنهایی در امتداد رودخانه ای بافته شده، از میان علفزارهای افسنطین و میان مزارع گل های طلایی سوار می شوم. سپس یک هواپیما از میان آبشارها و دیگری از میان کوه های راکی عبور کرد تا سرانجام در خانه دوران کودکی من در کلرادو فرود آمد. من آمده ام تا در کنار پدرم بایستم تا شاهد مرگ خواهرش، عمه ام باشیم. بزرگترین خواهر من از ویسکانسین آمد. پسر عموی دیگر، از نیویورک. در دنور پسر عمو و عمو و خاله وجود دارد. مادر، برادر و خواهر شوهر، برادرزاده و خواهرزاده من در بولدر. هنوز دیگران در Zoom جمع می شوند تا خدمات را از راه دور تماشا کنند زیرا نمی توانند سفر را انجام دهند.
عصر که می رسم، در اتاق مهمان خانه پدر و مادرم در رختخوابم جمع می شوم و اخبار را روی تلفنم چک می کنم. من متوجه شدم که یک طوفان خورشیدی قدرتمند، کمان‌های بزرگی از یون‌ها را به سمت زمین پرتاب می‌کند، جایی که آنها در جو می‌ریزند و در یک نمایش نوری ممکن است تا جنوب فلوریدا و آلاباما قابل مشاهده باشند. شفق قطبی. دیر وقت است و من خسته ام، اما به اتاق نشیمن می روم تا پشت مبل بایستم و از پنجره های بلند زیر لبه بام به شمال نگاه کنم. ابرها و نورهای شهر افق را محو می کنند، بنابراین به رختخواب برمی گردم.
آیا شما مجبور هستید تعجب می کنم. به تلفن خیره می‌شوم، سپس شروع به شماره‌گیری هر اسمی که در دره‌ای که در آن زندگی می‌کنم به ذهنم می‌رسد، می‌زنم. وقتی کارم تمام شد، 28 ساله شده ام. یادداشتی سریع می نویسم و به همه می گویم که آسمان را تماشا کنند. شاید از آنجایی که آنها در شمال هستند، آنچه را که من نمی توانم ببینند. شاید آنها با راه اندازی نوعی درخت تلفن آسمانی که به سادگی می گوید: به بالا نگاه کن. دوباره مکث می‌کنم، نگران این هستم که وقتی پاسخ‌ها شروع می‌شود، لایک‌ها به پاسخ‌ها، و پاسخ‌ها به پاسخ‌های پسندیده شده، چقدر متن گروه می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. سپس ارسال را زدم.
اعلان‌ها بلافاصله شروع به وزوز کردن می‌کنند و من نگران هستم که ممکن است قبلاً همه را آزار داده باشم. اما پیام ها و تصاویر همچنان می آیند. در ابتدا رگه های سفید کم رنگی از نور وجود دارد. آنها سپس سبز کم رنگی می درخشند و همراه با یک ماه درخشان می رقصند. یکی از دوستان شکایت داشت که شفق قطبی در عکس‌ها بهتر و واضح‌تر از آسمان به نظر می‌رسد – دوربین چیزهایی را که چشم انسان نمی‌تواند انتخاب کند. می خندم، گوشی را خاموش می کنم و می خوابم.
روز بعد که از خواب بیدار می شوم، 30 پیام جدید وجود دارد. این گروه از افراد، که بسیاری از آنها شماره تلفن خود را نمی‌دانستند و بنابراین مطمئن نبودند با چه کسی صحبت می‌کنند، به یکدیگر می‌گفتند کجا را نگاه کنند و آنچه را که در آسمان بالای مکان مربوطه خود می‌دیدند – کارلتون، توئیسپ، وینتروپ، بیر کریک، دیویس لیک، یخچال طبیعی، حتی کلونا گزارش دادند. به پایین اسکرول می‌کنم تا آنها را بیابم که فریاد می‌زنند «گوآکاموله مقدس» و «این وحشی است». بعد از آن، موضوع بیشتر تصاویر است، گویی کلمات کافی نیستند. رنگ‌های سبز عمیق‌تر می‌شوند، سپس با صورتی و قرمز ترکیب می‌شوند، تصاویر منظره‌ای ممتاز از چیزی را نشان می‌دهند که من فقط می‌توانم آن را به‌عنوان یک آسمان کامل «شکارچیان ارواح» توصیف کنم – یک گل سرخ درخشان که با پرتوهای رنگی حلقه‌دار شده، بر فراز خانه‌ها، درختان، کوه‌ها طاق‌دار است.
بار دوم و سپس بار سوم را پیمایش می کنم، چنان احساس خوشحالی می کنم که انگار خودم شفق قطبی را از همه این مکان ها یکباره دیده ام. بلند می شوم و به مامان و بابام نشان می دهم.
در تمام دنیا مردم برای چند لحظه یا چند ساعت تماشا کردند. آنها به سراغ دیگرانی رفتند که به دیگران گفتند. و به نحوی توجه متحد ما این منظره قابل توجه – لمس درخشان خورشید ما را – حتی بیشتر کرد. این در روایت، در تجربه مشترک، یک هیبت جمعی که همه ما را فراتر میبرد، افزایش یافت. ما با هم کوچک بودیم و بخشی از یک جهان غول پیکر، با هم.
بعداً وقتی پدرم را می بینم که عمه ام را مداحی می کند، به ذهنم می رسد که یکی از دلایل جمع شدن مردم همین است. تماشای ماه در سایه خورشید یا سایه زمین ماه را تاریک می کند. تماشای دو نفر که زندگی خود و جامعه خود را در یک عروسی یکی می کنند. برای از دست دادن کسی که دوستش داریم سوگواری کنیم و کارهایی که انجام دادند، چه کسانی بودند و چه کسانی برای ما بودند را جشن بگیریم. اینکه آنها از طریق داستان هایی که ما درباره آنها می گوییم و چیزهای جدیدی که در مورد زندگی آنها از یکدیگر می آموزیم زندگی می کنند. اینکه ما با هم کوچک بودیم، که بخشی از یک جهان غول پیکر بودیم، با هم.
این پست در ابتدا در ماه می 2024 به افتخار عمه من پریسیلا منتشر شد. من آن را در اینجا تقدیم می کنم به خاله مرحومم مری الن و مرحوم عمو جیم، که هر دوی آنها را در سال گذشته از دست دادیم و تابستان امسال برای یادآوری جمع شدیم.
