شما می خواهید سفر شما را تغییر دهد. درست است اما پس از آن به خانه می آیید و به زندگی عادی خود باز می گردد و بوها و صداها و خاطرات و شگفتی ها دور می شوند و شما همانجا هستید، به همان چیزی که بودید.
بهار امسال تقریباً دو ماه را به زیارت گذراندم و از 88 معبد در جزیره شیکوکو ژاپن بازدید کردم. من می دانم، من به صحبت کردن در مورد آن ادامه می دهم. امیدوارم زندگی را تغییر داده باشد.
اما چگونه زندگی خود را تغییر می دهید؟ و چرا دوستان خوب و سرگرمی های جالبی دارم. من مرتب آواز می خوانم. من با یک مرد محبوب و یک سگ زندگی می کنم. و با این حال من از بازگشت به خانه و زندگی دقیقاً همانگونه که بود احساس ترس می کردم. من این کار را برای چه انجام می دادم، این اودیسه دو ماهه پاهای خسته و تشک های سفت، اگر قرار بود در نهایت روی کاناپه برگردم و تلفنم را بچرخانم؟
در اینجا فهرستی است که در اواسط سفر شروع کردم و در حین رفتن به آن اضافه کردم و سعی کردم برخی از چیزهایی را که تجربه را بسیار غنی و خوب کرده بود به تصویر بکشم – ترکیبی از پیشنهادات برای خانه و شرح زندگی زائر:
- خیلی راه برو تا کار پیدا کنم
- پیاده روی زیر باران
- چیزها را بیاور
- از اینستاگرام و فیسبوک دوری کنید
- بدانید که من چه کار می کنم – برنامه ریزی / اهداف
- بیرون بودن
- تجربیات جدید
- یادگیری
- افراد را شخصا ببینید
بنابراین یک ماه پس از بازگشت در این لیست چگونه هستم؟
من در یکی دو هفته اول یک راهپیمایی 6 مایلی انجام دادم، اما به غیر از آن، بیشتر راه رفتن با سگ و سپس پیاده‌روی است که وقتی بیشتر از وسایل نقلیه عمومی استفاده می‌کنید. که کمی پیاده روی است، اما به 150 مایل در ماه اضافه نمی کند. من در واقع کمی بیشتر به سمت انتخاب راه رفتن گرایش دارم، حتی اگر باران هم باشد. پوشیدن؟ من بیش از حد لازم حمل نکردم – مطمئناً نه 15 تا 20 پوندی که گاهی اوقات هنگام پیاده روی داشتم.
فیس بوک و اینستاگرام برنامه های رسانه های اجتماعی انتخابی من هستند و برای من مهم بود که واقعاً باشند در عبادت من، نه اینکه خودم را در اخبار و خشم های خانه غرق کنم. یا، به همان اندازه بد، زندگی برای مخاطبانم و واکنش های آنها. در نهایت برای دریافت مشاوره از گروه زیارتی به فیس بوک برگشتم و اینستاگرام را مجدداً نصب کردم تا با افرادی که در طول مسیر ملاقات کردم، همگام باشم. بعد از یک استراحت، به راحتی می‌توان فهمید که باز کردن شبکه‌های اجتماعی مانند یک حمام آب گرم با نظرات و دغدغه‌های دوستان و آشنایانم است. من نظرات و نگرانی های زیادی برای خودم دارم!
زمانی که من درگیر سفر بودم، این چشم انداز آسان بود. اما من به خانه برگشتم و اجازه دادم وسواس قدیمی دوباره به درون خود خزیده شود.
عبادت هدفی داشت و هر روز تمام بدن و ذهنم را می گرفت. آسان نبود؛ برنامه ریزی ترکیبی اتوبوس-اتوبوس-قطار من به این معنا بود که بین نقشه کاغذی پوشیده از کاغذ، کتاب راهنما، نقشه های گوگل، برنامه شگفت انگیز Henro Helper و یک برنامه ناوبری ژاپنی رفت و آمد کنم – مورد دوم زیرا اکنون می دانم مسیرهای اتوبوسی وجود دارد که نقشه های گوگل از آنها اطلاعی ندارد. به همه اینها نیاز داشتم تا بفهمم هر روز چقدر پیاده روی کنم، کجا غذا بخورم، آیا باید ناهار بیاورم یا نه و کجا می توانم بمانم.
همچنین با صحبت کردن هر روز ژاپنی و یادگیری مداوم کلمات و کاراکترهای جدید، مغزم را تمرین دادم. و به یاد آوردم که ارتباط چهره به چهره با مردم چقدر عالی است. (من با غریبه‌های بیشتری در همسایگی‌ام صحبت کرده‌ام، و اگر در یک روز هفته در منطقه DC هستید و وقت آزاد دارید و هنوز برای قهوه نخورده‌اید، از این بابت متاسفم.)
اینجا در خانه، هدف من چیست؟ پروژه من چیست؟ به سگم ترفند جدیدی یاد بدهم؟ تا مرگ خوب زندگی کنی؟ یافتن شغل یک پروژه است، اما نه به اندازه کشف نحوه بازدید از همه معابد 60-65، با توجه به زمان، صعود عظیم به معبد 60، ساعات اداری معبد، گزینه های حمل و نقل محدود و در دسترس بودن مکان، سرگرم کننده نیست. راه حل: 63، 60، 61، 64، 62; سه روز، دو اتوبوس، یک مسافرخانه; و توقف نور عالی بود
راه‌هایی وجود دارد که می‌توان عبادت را از نظر فیزیکی به خانه آورد. نه فقط کتاب تمبر من پر از تمبرهای قرمز و خوشنویسی سیاه، یا انبوهی از یادگاری ها. بدن واقعی من تغییر کرد. در بخشی از سفر، دو جفت شلوار کوهنوردی‌ام را با سنجاق‌های ایمنی بستم و حالا شلوار جینی می‌پوشم که مدت‌ها بود آن را کنار گذاشته بودم. هفته گذشته، چشم پزشک تأیید کرد که بینایی من نسبت به آخرین ملاقاتم، فقط چهار ماه پیش، به طرز چشمگیری بهبود یافته است. اکنون منتظر لنزهای جدید برای عینکم هستم، اما لنزهای قدیمی را حفظ خواهم کرد – حدس می‌زنم بازگشت به زندگی‌ای که به ندرت به آنسوی انتهای بند نگاه می‌کنم، دید قدیمی‌ام را باز خواهد گرداند.
چند هفته پیش میخواستم برم دکتر. بیش از یک مایل از نزدیکترین ایستگاه مترو فاصله داشت و من به طور مبهمی از این موضوع اذیت شدم. و من فکر کردم: صبر کن، تو دوست داری راه بروی. چه چیزی آن را در ژاپن اینقدر خوب کرده است؟ و من به توده‌های کوچک کامل گیاهانی که در کنار جاده‌ها رشد می‌کنند فکر کردم، مانند عکس بالای این پست – بنفشه‌ها در جاده‌ای روستایی در نزدیکی شهر سوساکی. و من فکر کردم: شما می توانید آن را اینجا پیدا کنید.
لحظه ای بعد یک پمپ بنزین متروکه ظاهر شد.
آیا من را به اندازه گیاهانی که در شیکوکو دیدم سرشار از شادی کرد؟ نه کاملا. اما هنوز هم یک نگاه اجمالی کوچک به دنیایی بود که در اطراف ما بزرگ می‌شد، و روز من را ساخت.
عکس ها: هلن فیلدز، بدیهی است
اگر می خواهید در مورد سفر من بیشتر بخوانید – برای مثال، الف زیاد بیشتر – در طول راه به Substack نوشت. برای خواندن همه آن اینجا را کلیک کنید!
