این نشریه برای اولین بار در ژانویه گذشته برگزار شد ، اما اکنون دقیقاً مناسب است.
سالها پیش ، کارول ایوانز ، سپس زیست شناس برای مدیریت زمین در شمال شرقی نوادا ، به من گفت که می خواهد کتابی به نام خود بنویسد داستان های جریان – یک سری از جبهه برای بسیاری از رودخانه هایی که منطقه او را گره زده و حرفه او را تعیین کرده ام. جریان ها و داستانها مشترکات زیادی دارند: آنها بین نقاط می روند ، اما آنها هرگز به پایان نمی رسند ، آنها موضوع نیروهای تاریخ هستند ، اما خودشان آن را شکل می دهند. هر دو شخصیت اصلی دارند – در مورد جریان ، موجودات زنده ای که در آنها زندگی می کنند و در بعضی موارد شکل جسمی خود را مجسمه می کنند.
به همین دلیل است که با مشارکت یک آبراه به نام Sevenmile Creek ، موفقیت من در یک تاریخ مختصر از جریان است. و مانند بسیاری از داستانهای خوب جریان ، او با هم بازی می کند.
Sevenmile Creek از روی یک جنگل پین و جونیپر متوسط ، که از بوینا ویستا ، کلرادو ، شهری در سواحل رودخانه آرکانزاس بالا می رود ، از شانه پایین می رود. در طی چند سال گذشته ، جریان هفت مایل به دلایلی که کاملاً واضح نیست کاهش یافته است – خشکسالی ، شاید یا تغییر خوبی در هیدرولوژی یا استفاده از زمین باشد. با این وجود ، کاهش آب مشکلاتی را برای Beavers خود ایجاد کرده است ، که اگرچه قادر به تبدیل حتی تاریک ترین جریان ها به مخازن سالم است ، اما نمی تواند آب را از هوای نازک به ارمغان بیاورد.
یک ژانویه در صبح ، من با مارک Beardsley ، Cat Beardsley و Jessica Doran ، سه دوست داشتنی Beaver که کلرادو را زیر پرچم شرکتی به نام Ecometrics بازیابی می کنند ، از Beavers Sevenmile بازدید کردم. ما چند مایل در امتداد یکی از جاده های خاکی تخریب شده Gazelion که در این گوشه از کلرادو بریده شده است ، سفر کرده ایم ، سگهای ما در اطراف مچ پا بافته شده اند. کویوت های دوردست دور ریخته و پیچ خورده اند.
هنگامی که جاده به Sevenmile Creek رسید ، متوجه شدیم که عملاً خشک شده است. Bell Lodge of Beaver ، معمولاً ورودی های غوطه ور آن ، مانند دهان غار خمیازه می کشید ، در یک علفزار مرطوب ، ویرانه های نابودی پادشاهی باستان ایستاده بود. احساس پیچیدگی پیش فرض کردم.
کمی بزرگتر ، یک مستعمره بابر هنوز آویزان بود ، اما به سختی. در پشت سد طولانی سد آنها ، یک حوضچه یخ زده ، بزرگتر از دادگاه مسابقات ، در برابر چهره ای از صخره تمیز برداشت شد. لکه های بلند روی دیواره گرانیت نشان داد که فاضلاب ماهها زودتر از آن بود. حوضچه کوچک و یخی تقریباً جامد بود و به جای حافظه نهان مواد غذایی لوبیا ، بسته بید ساقه ای که پاییز را گذراند ، در جای خود مونتاژ می کرد. فقط یک دیافراگم باریک از آب باز ، تقریباً قطر یک سطل پنج گالن که به سنگ فشار داده شده است: یک نقطه در خروجی مستعمره از قلعه در حال حاضر یخ زده آن.
البته ضربان ها به خوبی با زمستان سازگار هستند. آنها معمولاً ماههای یخبندان را می گذرانند ، به همان اندازه که با خوشحالی از مهر و موم های قطب شمال ، با خوشحالی به زیر یک سقف یخی می خورند و مشتعل می شوند. اما این وضعیت غیر طبیعی و خطرناک به نظر می رسید. جریان آنها تقریباً خشک بود ، فروشگاه های مواد غذایی آنها سخت یخ زده بود و حوضچه آنها تقریباً در زمان واقعی ناپدید می شد. بابز همیشه فرصتی برای ترک داشته است ، این درست است. اما از آنجا که این جریان فقط جیب های پراکنده آب را در خود نگه داشته است ، به معنای منحرف کردن کشش های طولانی در زمین است – این یک روش پستاندار نیمه اسید ارجح برای سفر نیست. و آن زوزه ها برای نگرانی وجود داشت.
مارك در حالی كه ما صحنه را از بالای بلوف بررسی كردیم ، گفت: “من فکر می کردم که آنها آن را از اینجا درک می کنند که واقعاً بد است.” “اما هنگامی که آنها حل و فصل شدند ، مانند ، نه ، این یک خانه است ، مرد.”
“خیلی گریم است آیا در وسط شب که نگران آنها هستید از خواب بیدار می شوید؟ “جس گفت.
مارک اعتراف کرد: “کمی”.
یک هفته قبل ، مارک و گربه از مستعمره بازدید کرده بودند و یک بسته هویج را تحویل می دادند ، مواد غذایی که اسیر Beavers معمولاً از آنها می پسندند. اما سبزیجات هنوز دست نخورده روی یخ نشسته بودند. (شاید یک نشانه دلگرم کننده مبنی بر اینکه ملزومات گرسنه نبوده است؟) آنها همچنین متوجه شدند که یک بیور بالغ از سوراخ هوا بیرون می آید تا آنچه را که بید کوچک در یخ مهر نمی کند ، بخورد. کت گفت: “او سر خود را می چسباند ، یکی از این شاخه ها را می گرفت و آن را به زیر می کشد.”
امروز ، بیور جایی برای دیده نمی شد ، حتی اگر ما هر از گاهی جوندگان توخالی جوندگان ، در زیر یخ حرکت کنیم و آب آشفته ای را دیدیم که به داخل سوراخ تنفسی می شکند. وقتی نفس نفس می کشیدیم و باد فروکش کرد ، می توانستیم از کله های دور و سخت کیت ها را بشنویم ، نوزادان از برخی از سوراخ های پنهان بلند می شوند. تفسیر تماس های آنها به عنوان فریاد برای کمک دشوار بود.
***
اگر یکی وجود داشته باشد ، اخلاق این تاریخ خاص جریان چیست؟ دشوار است که آن را به عنوان یک مثل اینتروپوسن در نظر بگیرید: آب و هوا در حال تغییر است ، هنگامی که منابع قابل اعتماد تبدیل به زودگذر شوند ، برادران وحشی ما رنج می برند ، و غیره. و می گوید بزرگ است ، همه اینها مطمئناً درست است.
اما من همچنین مطمئن نیستم که این درس همیشه سبز در مورد Sevenmile Creek صدق می کند. ادبیات بیور پر از داستانهای مشابه است که در آن ناظران هوشمند متقاعد می شوند که زمستان برای یک مستعمره مورد علاقه قسم می خورد. Enos Mills ، طبیعت گرایانه کلرادو ، در شاهکار خود از سال 1913. در دنیای بیورنظارت بر نظارت بر Beaver Lodge ، که تنها ساکن آن در طی یک کلیک سرد از یخ بسته شد. هنگامی که میلز و یک دوست دیوارهای الج را شکستند و در داخل خزیدند ، دریافتند که بیور با موفقیت شرایط سخت را بافته می کند. میلز گزارش می دهد: “(ح) روی چوب و پوست برخی از چوب های سبز که در پاییز در افزودن خانه ساخته شده اند ، باقی مانده است.” با این وجود ، میلز ، متقاعد شد كه بیور به نظر می رسد “مسحور” ، وی را برای شش هفته آینده به آسپن آورد. در پایان ، حوضچه ذوب شد و “دوباره پیرمرد به آب آمد.”
به نظر می رسید میلز معتقد است که او زندگی بیور را نجات داده است و ممکن است آن را داشته باشد. مطمئناً حلقه از هدایا قدردانی می کند. با این حال ، برای من به نظر می رسد که بیور از طریق هوش ذاتی و منابع مالی خود خوب عمل کرد.
یا در مورد نویسنده نادژدا ریدن ، که کتاب 1989 است فکر کنید حوضچه لیلی من کارهای زیادی را برای دادگاه به مردم انجام دادم. یک پاییز ، ریدون شروع به ترسید کرد که مستعمره محلی او ، که در آن زمان و عشق زیادی سرمایه گذاری کرده بود ، برای زمستان آماده کافی نبود. وی نوشت: “من باید نتیجه بگیرم که غذای زمستانی آنها چیزهای زیادی را برای دلخواه باقی مانده است.” “آیا آنها از چنین چیزهایی جان سالم به در می برند؟ چرا آنها حرکت نکردند؟ “مانند میلز قبل از او ، او شاخه های آسپن را به آنها تحویل داد ، تردید داشت که آنها بدون کمک زنده می مانند. او به آنها گفت: “ما یک شام کریسمس برای شما آوردیم.”
بهار بیا ، با این حال ، رایدون فهمید که نیازی به نگرانی ندارد:
“(من) من یک کشف غافلگیرکننده انجام دادم. خط ساحلی با صدها ریزوم سیاه و سفید نیلوفر آبی پوشانده شده بود ، امتناع ای که پس از یخ شسته شد. و هر یک از آنها تا حدی خورده شده بودند. بنابراین ، بنابراین Beavers این کار را در زمستان انجام داد! به ده ها ریشه فیبر طولانی نگاه کردم ، آنها را تقسیم کردم و به درون آنها نگاه کردم. آنها قوام سیب زمینی خام را داشتند. واضح است که Beavers این ریشه ها را از پایین حفر کرده و در سراسر زندان طولانی خود توسط آنها نگهداری می شود. بنابراین کمک مالی ما به شاخه های آسپن ضروری نبود! “
اصرار برای نگرانی در مورد Beavers و حتی دخالت در نام آنها به وضوح رایج و کاملاً قابل درک است – ما در زمستان پرندگان را تغذیه می کنیم ، چرا لوبیا نیستیم؟ و مطمئناً ساختن هر زمستان ، گرسنگی یا غارتگر یا قرار گرفتن در معرض. بدیهی است که این یک فصل خطرناک برای هر موجود است. هنوز کاستور کانادایی همچنین انعطاف پذیر ، باهوش است. Bobbs دارای استراتژی ها و تکنیک های بقا است که در طی میلیون ها سال هدایت می شود ، به طوری که ما قادر به درک یا اعتبار نیستیم. همانطور که آینه بیور باب آرنبک آن را بیان کرد حوضچه لیلی: “من همیشه حدس می زنم که Beavers تجارت خود را بهتر از من می داند.”
بنابراین ، تاریخچه نهر Sevenmile از کجا می رود؟ مانند ساگاس و جریانها ، می چرخد. Sevenmili Beaver ممکن است به نظر می رسد در مشکلات شدید قرار بگیرد. وقتی اواخر زمستان به آنها مراجعه می کنیم ، می توانیم آنها را باقیمانده یا مرده پیدا کنیم. به نظر من ، پوشیدن آنها بر روی هویج و شاخه های پنبه ای کاملاً توجیه و دلسوز است ، با در نظر گرفتن تمام راه هایی که زندگی آنها را در چند قرن گذشته دشوار کرده ایم. درست همانطور که جس بعداً آن را به من داد ، “چرا به همسایه کمک نمی کنیم؟” این داستان جریان خاص ممکن است هنوز پایان خوشی داشته باشد.
در پایان ، آنها خیلی طولانی دوام می آورند. مارک گفت: “من تصمیم گرفتم که آنها حرکت کنند یا برش دهند.” “خوب ، آنها هنوز هم لگد می زنند.”
عکس ها: حوضچه هفت شیر Beaver و یکی از ساکنان آن ، کمک مهربان مارک بردسلی.
