در ماه آوریل، خورشید آنقدر زود شروع به طلوع کرد که در سحر شروع به راه رفتن یا دویدن کردم. هر بار که برمی گشتم مردم زیر همان دسته از درختان اکالیپتوس در پارک جمع شده بودند و دلیل آن را نپرسیدم. یعنی من او شگفت زده شد چرا، اما مردم گاهی اوقات کارهای عجیب و غریب انجام می دهند.
سپس، چند هفته پیش، دوستم آنی از من پرسید که آیا جغدها را دیده‌ام؟
دفعه بعد که از کنار گروه کوچکی از مردم زیر درختان رد شدم، ایستادم و به بالا نگاه کردم. آنها کجا هستند یک نفر اشاره کرد. و آنها آنجا بودند: سه فاخته سفید کرکی روی شاخه‌ای مانند پین‌های بولینگ صف کشیده بودند، و بالای آنها یک جغد بزرگ شاخدار با چهره‌ای خشن خیره شده بودند.
بعداً فهمیدم که جغدها ماه ها آنجا لانه کرده اند. جغدهای شاخدار بزرگ معمولاً در طول زمستان به لانه گونه دیگری نقل مکان می کنند. آنها باید زود شروع کنند زیرا فاخته های آنها پس از بیرون آمدن از تخم، نسبت به بسیاری از پرندگان دیگر به زمان بیشتری در زیر چشمان مراقب و شبانه والدین خود نیاز دارند. یک طبیعت‌شناس محلی به من گفت که جوجه‌های فاخته، حتی پس از پرواز – که قبلاً پرواز کرده‌اند – در تمام تابستان، شاید حتی در پاییز، به نزد والدین خود باز می‌گردند. والدین به تغذیه آنها ادامه می دهند، اگرچه بچه جغدها می توانند به تنهایی شکار کنند. طبیعت شناس به من گفت: «مثل دانش آموزان».
این اولین جایی است که من زندگی می کنم و در آن جغدها را ملاقات می کنم. با شروع دوباره کوتاه شدن روزها، صدای آهسته ای از درختان حیاط مجاور شنیده می شود. در طول هفته ها گاهی اوقات جغد دومی وجود دارد که شروع به صدا زدن می کند. بیرون در تاریکی ایستاده ام، نمی توانم تشخیص دهم که صداها از کجا می آید، جز اینکه دو جغد متفاوت هستند و به نظر می رسد از همه جا صدا می زنند. من و همسایه ام وقتی این اتفاق می افتد به یکدیگر پیامک می دهیم: می توانید آن را بشنوید شکلک جغد! شکلک های قلب!
چند جغد در طول روز به جداکننده های تاریک کتاب نزدیک می شدند. وقتی با کودکی که خیلی زود از خواب بیدار شد اما نمی‌توانست دوباره بخوابد، رد می‌شدم، جغدی روی تابلوی ایست در خیابان نشست. یک شب دیگر، یک جغد دیگر: این جغد با بال‌های بی‌صدا بر فراز ما پرواز کرد، همانطور که روی ترامپولین در کیسه‌های خواب دراز شده بودیم، و فکر می‌کردیم که آیا می‌توانیم تمام شب را آنجا بخوابیم. (به نظر می رسد پاسخ به سن پشت شما بستگی دارد.) در موزه تاریخ طبیعی محلی، جایی که اغلب پس از بسته شدن در آن معطل می شدیم، در مقابل مکس، جغد بزرگ شاخدار ساکن، نوک انگشتان پا را دراز کردیم. فریاد او برای گوش های کوچک بسیار حیرت آور بود و از پرندگان او در حیاط خلوت موزه می پیچید.
اما خیلی وقت است که با بچه هایم در جاهایی که جغدها ممکن است ما را پیدا کنند معطل مانده ام. و وقتی بچه‌هایمان کوچک بودند، هر جمعه بعدازظهر روی کف آشپزخانه آنی می‌ماندم. پاییز امسال، مسن ترین او به دانشگاه می رود. در اوایل این هفته ما دانش آموزان کلاس هشتم خود را تماشا کردیم که سوار اتوبوسی به اورگان می شدند و در آنجا دوچرخه سواری کردند و اردو زدند تا پایان دوران راهنمایی خود را جشن بگیرند. اگرچه آنها قبلاً در حالی که کیف هایشان را روی دوش داشتند، اینگونه سفر کرده بودند، اما این بار هم بزرگتر و هم کوچک، نزدیکتر و خیلی دور به نظر می رسیدند.
هنگامی که آنی برای اولین بار در مورد جغدها به من گفت، آنی گفت که کاری که جوجه های جوجه ریزی با حرکت روی اندام خود انجام می دهند، نامی دارد: شاخه شدن. یکی از والدین در همان نزدیکی تماشا می کند که این جغدها که کاملاً آماده پرواز نیستند، شروع به یادگیری بال دارند. این دقیقاً همان کاری است که او می‌گوید داشت انجام می‌داد، در حالی که پسرش برای پرواز آماده می‌شد، نشسته بود.
من از آن زمان به این فکر می‌کنم، این ایده انشعاب، که این قدمی است که جغدها و دیگر موجودات باید بردارند، بین دور و نزدیک، بین درمانده و آزاد.
من هم به چیز دیگری فکر می کردم که او گفت. جغدها اغلب آنقدر در درخت اکالیپتوس پنهان می شوند که تنها زمانی می توانید آنها را پیدا کنید که شخص دیگری در آنجا باشد تا به شما کمک کند تا بگردید.
حالا هر بار که از زیر درخت رد می شوم می ایستم. جغدها بزرگتر می شوند، کمتر کرکی می شوند. شهر تابلوها و موانع نصب کرده است تا مردم زیاد نزدیک نشوند. به نظر می رسد هیچ کس نمی خواهد آنها را مزاحم کند. آنها از دور تماشا می کنند، برخی با دوربین دوچشمی، برخی سرشان را کنار هم می گذارند تا بتوانند بی سر و صدا توصیف کنند. آن روز صبح با آنها برخورد کردم و در انبوهی از برگ های تیره جغد مانند و توده های کروی درختان گم شدم. “آنها کجا هستند؟” از زن کنارم پرسیدم.
“آن شاخه را می بینید، شاخه ای که چنگال دارد؟ درست بالای آن نگاه کنید. تقریباً فکر می کنید دارید آنها را تصور می کنید.” و سپس آنها ظاهر شدند، سه جغد پرزدار و جغد تیره تر، این بار کمی دورتر.
یک روز به درخت می رسیم و جغدها می روند. تابلوها حذف خواهند شد و مردم بار دیگر بدون توقف رانندگی خواهند کرد، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
اما شاید یک غروب که روزها کوتاه تر می شوند، یک فریاد بشنوم. چند هفته بعد، دو.
من تنها نخواهم بود من و همسایه ام به هم پیامک می دهیم: آیا آن شکلک جغد را شنیده اید! شکلک های قلب! ما به رختخواب‌هایمان می‌خزیم، یکی در هر طرف حصار چوبی بین خانه‌هایمان، زیر چشم بیدار جغد. هنوز در حال انشعاب، ما به خواب می رویم در حالی که جغدها در شب به یکدیگر می گویند.
**
عکس بالا: Channel City Camera Club/Steve Colwell، از طریق مجوز Wikimedia Commons/Creative Commons
