این اولین بار در 17 نوامبر 2017 منتشر شد. آخرین توضیح برای انفجارهای پرتو گاما این است که آنها ستارگان عظیمی هستند که به ابرنواختر تبدیل می شوند و بلافاصله به سیاهچاله ها فرو می ریزند و در این فرآیند جت هایی با شدت بالا به آسمان ما می فرستند. آنها هنوز هم درخشان ترین چیزهای جهان هستند، درخشندگی یک تریلیون خورشید، و از حدود 10 پلک زدن تا یک چرت کوتاه طول می کشند. آنها هنوز به خوبی درک نشده‌اند، اما یک انسان چقدر می‌تواند چیزی به روشنی غیرانسانی مانند یک تریلیون خورشید که در مقیاس زمانی انسان عمل می‌کنند را درک کند؟ با این حال. هم ارتش و هم ستاره شناسان عاشق انفجار هستند که من می توانم آن را درک کنم.
سال‌ها پیش، با صحبت از شایعه‌ای مداوم مبنی بر اینکه تلسکوپ فضایی هابل یک ماهواره جاسوسی خارج از قفسه است که برای نجوم بازسازی شده است*، به یکی از مقامات ناسا گفتم که کاملاً مطمئن هستم که ستاره‌شناسان دانشگاهی از نظر فرهنگی ضد جنگ هستند و از مرزها برای برخورد با جاسوسان یا وزارت دفاع عبور نمی‌کنند. مسئول ناسا به من نگاه کرد و گفت: ساده لوح نباش. و از آن زمان به مواردی از تعامل بین ستاره شناسان و ارتش علاقه مند شدم. موردی که اخیراً در مورد آن باخبر شدم: یک انفجار فوق قدرتمند به نام انفجار پرتو گاما که ستاره شناسان هنوز در تلاش برای درک آن هستند، ابتدا توسط ماهواره هایی که توسط آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته وزارت دفاع، ARPA، که اکنون دارپا نامیده می شود، شناسایی شد.
پرتوهای گاما نوری هستند که حتی انرژی بیشتری نسبت به اشعه ایکس دارند. شما می خواهید تا جایی که ممکن است – مایل ها، سال های نوری – از هر چیزی که پرتوهای گاما تولید می کند دور بمانید. یکی از آن چیزها بمب هیدروژنی است.
در اواخر دهه 1950، هم ایالات متحده و هم اتحاد جماهیر شوروی بمب‌هایی در هر اندازه‌ای را آزمایش می‌کردند و به این فکر می‌کردند که رادیواکتیو ساختن زمین و آسمان ممکن است ایده بدی باشد، و شاید باید معاهده‌ای را امضا کنند تا این کار را متوقف کنند. اما ابتدا باید بفهمند که چگونه می‌توانند تمام راه‌هایی را که طرف مقابل می‌تواند تقلب کند، شناسایی کنند.
در سال 1959، پس از ماه ها مذاکره، اتحاد جماهیر شوروی با ماهواره ها برای نظارت بر آسمان برای انفجارهای هسته ای دروغین موافقت نکرد. یک فیزیکدان جوان به نام استرلینگ کولگیت (از خمیر دندان کلگیتس، او گفت: “من به اندازه کافی در بزرگ شدن از امتیاز برخوردار بودم) که به طرف آمریکایی مشاوره می داد، به شوروی گفت که فکر می کند امضای اشعه گاما یک انفجار هسته ای ممکن است مانند امضای پرتو گاما یک ابرنواختر باشد. اگر یک ابرنواختر منفجر شود و همه فکر کنند بمب است چه؟ دو هفته بعد، همه آنها موافقت کردند که ماهواره هایی برای نظارت بر اوضاع بفرستند.
ماهواره های ایالات متحده ماهواره های Vela نامیده شدند. آنها آشکارسازهای نوترونی و اشعه ایکس و پرتو گاما را حمل می کردند. آشکارسازهای گاما مهم بودند زیرا اگر شوروی بمب هسته ای را در پشت ماه منفجر می کرد، تنها راه دیدن آن با گامای منفجر شده از ابر رادیواکتیو بود.
در 2 ژوئیه 1967، Vela 4 انفجاری از پرتوهای گاما را ثبت کرد، اما امضای آن دقیقاً مربوط به یک انفجار هسته ای نبود، بنابراین ناظران Vela آن را رد کردند. در طول چهار سال، 16 بار دیگر این اتفاق افتاد، اشعه گاما منفجر شد که بمب نبود. این انفجارها به طور تصادفی در سراسر آسمان ظاهر شدند و به نظر می رسید که از خارج از منظومه شمسی می آیند.
Vela Monitors، دانشمندان دولتی در لس آلاموس، این موارد عجیب و غریب فوران را منتشر کردند، چیزهای عجیب و غریبی که به وضوح در حوزه امنیت ملی نبودند، بلکه در حوزه نجوم بودند و بنابراین می توانستند عمومی شوند. یکی از دانشمندان در یک کنفرانس نجوم سخنرانی کرد. تنها رسانه ای که این گفتگو را پوشش داد، نشنال انکوایرر بود. خبرنگار تعجب کرد که آیا این انفجارها ممکن است از یک جنگ هسته ای بین بیگانگان فضایی باشد.
انفجار اشعه گاما ادامه دارد. نسل های نجومی – یعنی. نه جاسوسی – ماهواره ها آنها را با جزئیات بیشتر ضبط کردند. ستاره شناسان موافق هستند که آنها از فاصله 9 میلیارد سال نوری ما می آیند، تنها چند ثانیه طول می کشند، به طور غیرعادی درخشان هستند و از بزرگترین انفجارهای جهان هستند. ستاره شناسان فکر می کنند که آنها یا از ستارگانی هستند که به عنوان انواع مختلف ابرنواخترها منفجر می شوند، یا از ادغام دو ستاره نوترونی – ادغام ستارگان نوترونی که امواج گرانشی آنها را پیدا کردیم دارای انفجار پرتو گاما بودند. اما مهمتر از همه، هیچ کس به طور قطع نمی داند آنها چیست.
یک اخترشناس یک بار به من گفت که ستاره شناسان گاهی اوقات با ارتش کار می کنند، زیرا فناوری آنها اغلب یکسان است، اما (و من به عبارت دیگر، آنها از آن برای نگاه کردن به پایین استفاده می کنند، و ما از آن برای نگاه کردن به بالا استفاده می کنیم.” در این مورد از همکاری، نتیجه پیمان منع آزمایش هسته‌ای در سال 1963 بود. و استرلینگ کولگیت جوان، که بعدها به دلیل مطالعه ابرنواخترها مشهور شد: “من همیشه انفجارها را دوست داشتم.”
*نظری ندارم. اگرچه احتمالاً درست است.
بیشتر این تاریخ از آرشیو آنلاین خوب دانشگاه شیکاگو می آید، در این مورد، تاریخچه نجوم پرتو گاما که توسط استرلینگ کولگیت نوشته شده است. بخش‌های دیگر داستان از داستان کوتاهی نوشته شده توسط جی تی بونل آمده است.
_______
تصویر یک ابرنواختر با فروپاشی هسته، تنها در نوع خود که احتمالاً پرتوهای گاما ساطع می کند: اشعه ایکس: NASA/CXC/Drew Univ/S.Hendrick و همکاران، مادون قرمز: 2MASS/UMass/IPAC-Caltech/NASA/NSFech
