ال نینو نیاز به حمایت از اقدامات اقلیمی دام را آشکار می کند

[NAIROBI, SciDev.Net] با تشکیل اجلاس زمینی COP17 سازمان ملل متحد در مغولستان، ممکن است نشست مهمتری قبلاً برگزار شده باشد.

در اوایل این ماه، حدود 300 نماینده مردم کوچ نشین و دامدار از 102 کشور در اولان باتور، مغولستان گرد هم آمدند تا یک بیانیه مشترک در مورد سیاست های مورد نیاز برای پایدار کردن مراتع و مراتع تهیه کنند.

علفزارها بیش از نیمی از سطح زمین را پوشانده اند و نقش مهمی در تنظیم آب، جذب کربن و حفظ معیشت 500 میلیون دامدار در سراسر جهان دارند. میلیاردها نفر در سراسر جهان به محصولات علفزار – از غذاهای حیوانی گرفته تا پوست و منسوجات، آب، مواد معدنی، سوخت و الوار وابسته هستند.

زمان وقوع این رویدادها به سختی می تواند مهمتر باشد.

ال نینو به سرعت در حال تقویت است. آخرین پیش بینی ها بیش از 90 درصد احتمال وقوع یک ال نینو بسیار قوی را در پاییز و زمستان 2026-2027 نیمکره شمالی می دهد، با این احتمال که این رویداد در میان قوی ترین رویدادهای ثبت شده از سال 1950 قرار گیرد.

ال نینو الگوهای بارندگی و دما را در سراسر جهان تغییر می‌دهد و خطر خشکسالی را در برخی مناطق افزایش می‌دهد و بارندگی بیش از حد را برای مناطق دیگر به ارمغان می‌آورد.

برای دامداران، اینها پیش بینی های آب و هوایی انتزاعی نیستند. آنها تعیین می کنند که آیا علف برای دام ها، آب برای گله ها، و مسیری مناسب برای سفر در صورت خرابی مرتع وجود دارد یا خیر.

و ال نینو در زمانی از راه می رسد که تغییرات آب و هوایی در حال حاضر مدیریت گرمای شدید، خشکسالی و تغییرات بارندگی را دشوارتر کرده است. تحقیقات در شرق آفریقا نشان می دهد که دامداران در حال حاضر با تنظیم مسیرهای حرکت، مخلوط گله و کشت علوفه در مراتعی که در آنها زندگی می کنند، با این تغییرات سازگار شده اند.

من که در جامعه گله داری بورانا در شمال کنیا بزرگ شده ام، قدردانی ویژه ای از ارزش این سرزمین و کار پیچیده جوامعی که در گردهمایی جهانی پاستورال برای کمک به حفظ آن حضور دارند، دارم.

اما من همچنین از نزدیک با چالش‌هایی که آنها با آن روبرو هستند و وضعیت سرزمینشان آشنا هستم. برای نسل‌ها، سیاست‌های دولتی حرکت فصلی دامداران را محدود کرده و مراتع اشتراکی را برای کسب سود خصوصی‌سازی کرده است. دولت‌ها اغلب ما را به حاشیه رانده‌اند و سبک زندگی عشایری را عقب‌مانده می‌دانند و به جای آن از کشاورزی مستقر یا کاربری تجاری زمین حمایت می‌کنند.

نتیجه این است که امروزه تا نیمی از علفزارهای جهان تخریب شده است. این زمین ها 16 درصد از تولید جهانی غذا را تولید می کنند و تخمین زده می شود که حاوی 30 درصد کربن ذخیره شده در سیاره باشند.

اما همه چیز از دست رفته نیست. دامداران با حمایت های قانونی، مالی و فناوری مناسب می توانند این زمین ها را زنده کنند.

چوپانان نسل‌ها دانش درباره این سرزمین دارند: ما می‌دانیم چه زمانی گله‌ها را جابجا کنیم، کدام مراتع به استراحت نیاز دارند، و چگونه می‌توانیم یک منظره را تحت فشار بخوانیم. حرکات فصلی ما، «تحرک»، یادگار گذشته نیست. این کمک می کند تا پوشش گیاهی سریعتر بهبود یابد، سلامت خاک را حفظ کند و کربن قفل شده در زمین را تثبیت کند.

میزبان اجلاس COP17، مغولستان، این را به سختی آموخت. دهه‌ها بی‌توجهی دامداران، چرای بیش از حد استپ‌های شکننده آسیب‌دیده، و صدور مجوز استخراج نامحدود مواد معدنی و گسترش شبکه‌های جاده‌ای بدون آسفالت، فرسایش سطحی خاک را تشدید کرد و منجر به تخریب شد.

با این حال، زمانی که دولت مقررات از بالا به پایین خود را رها کرد و کنترل را به گروه‌های گله‌دار محلی بازگرداند، و به آنها قراردادهای بلندمدت داد تا مراتع خود را مدیریت کنند تا بتوانند به طور جمعی تحرک فصلی را اجرا کنند و اندازه گله‌ها را با آنچه زمین پشتیبانی می‌کند متعادل کنند، نتیجه خیره‌کننده بود.

در حالی که اولین گزارش در مورد وضعیت مراتع در مغولستان در می 2015 نشان داد که 65 درصد از مراتع رو به وخامت گذاشته اند، گزارش بعدی در سال 2018 نشان داد که مراتع تخریب شده قبلاً به 57 درصد کاهش یافته است. گزارش سوم در سال 2022 نشان داد که درصد مراتع به شدت تخریب شده تقریباً از 10.2 درصد به 6.6 درصد کاهش یافته است.

بنابراین اگر مدیریت مشارکتی مرتع در احیای مراتع بسیار موثر است، پس چرا بودجه و حمایت بیشتری دریافت نمی کند؟ پاسخ در فقدان آگاهی و درک نهفته است.

سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد از دهه 1940 پوشش جنگل های جهانی را ردیابی کرده است و دیده بان جهانی جنگل ها از سال 2014 نظارت تقریباً واقعی تغییرات جنگل را ارائه می دهد. این ابزارهای داده شفاف با ارائه شواهد قابل اندازه گیری به اهداکنندگان با شواهد قابل اندازه گیری از تأثیر کمک کرده اند.

ابزاری در حال حاضر برای انجام همین کار برای علفزارها وجود دارد: Grassland Atlas. اما چنین حرکتی در اطراف آن ایجاد نشده است، و ارزش واقعی محدوده برای سرمایه گذاران و سیاستمدارانی که ممکن است حمایت مالی از آن را تامین کنند، نامرئی باقی می ماند.

COP17 باید لحظه ای باشد که جهان متعهد به پر کردن این شکاف با افزایش ابزارهای موجود و حمایت از نوعی نقشه برداری مشارکتی است که دامداران را در مرکز قرار می دهد.

پر کردن شکاف بین تعهد و تحویل با پیوند دادن وعده های جهانی با اقدامات محلی آغاز می شود.

وعده‌ها به ندرت بدون بودجه، اراده سیاسی و نظارت طولانی‌مدت برای اثبات تأثیر به زمین می‌رسند. مشارکت جهانی ریاض در مورد مقاومت در برابر خشکسالی، که در COP16 راه اندازی شد، یک تعهد واقعا جاه طلبانه بود که بیش از 12 میلیارد دلار تعهدات را جذب کرد. اما جاه طلبی به تنهایی باعث حرکت پول در زمین نمی شود، و هنوز هم سخت است که بفهمیم چقدر از این بودجه به جوامعی که برای آن در نظر گرفته شده است می رسد.

COP17 فرصتی برای یادگیری از گذشته و انجام بهتر ارائه می دهد. بیانیه مشترک گردهمایی جهانی پاستورال مستقیماً به مذاکره کنندگان COP17 ارائه می شود. این که آیا این اعلامیه تعهدات واقعی را تشکیل می دهد یا صرفاً بایگانی شده است، به ما می گوید که آیا این پلیس با دامداران به عنوان شریک رفتار می کند یا به عنوان یک فکر بعدی.

چرای دام و دامداری عشایری نباید به عنوان مشکلاتی که باید حل شوند، بلکه باید به عنوان یکی از معدود فرصت‌ها برای دستیابی به اهداف چندگانه در یک زمان تلقی شوند – احیای زمین، کاهش فقر و تامین زنجیره تامین با هم.

ارائه این پتانسیل با دو چیز آغاز می‌شود: تقویت نهادها و وضعیت حقوقی خود دامداران، و تأمین مالی مستقیم اقدام محلی، نه از طریق لایه‌هایی که آنها را قبل از رسیدن رقیق می‌کند.

COP17 باید نقطه ای را مشخص کند که در نهایت جهان دامداران را به درستی تجهیز می کند تا سرمایه گذاری در نهایت با آنچه که می توانند ارائه دهند مطابقت داشته باشد.

گویو روبا، رئیس توسعه سرزمین خشک، مرکز IGAD برای مناطق دامداری و توسعه دام (ICPALD).

این قطعه توسط میز جهانی SciDev.Net تولید شده است.