سالهاست که کمی درگیر این ایده بودم که «داستان» و «تاریخ» به هم مرتبط هستند، اگر نگوییم موجودیت یکسانی، خواهر و برادر هستند. و این ارتباط در فرهنگ‌های انسانی است که نمی‌خواندند، نمی‌نوشتند، فقط از طریق صحبت کردن ارتباط برقرار می‌کردند. من مطمئن نیستم که چرا این خیلی پوچ و جذاب به نظر می رسد، تاریخ و تاریخ یکسان هستند زیرا با افرادی شروع شده اند که مطالعه نکرده اند. این را در 29 می 2015 نوشتم. چند سال بعد فکرهای بیشتری به ذهنم رسید و تا آنجا پیش رفتم که از برخی کارشناسان پرسیدم. من هنوز اینطور فکر می کنم.
یک بار، خیلی وقت پیش، چند نفر از دوستان اینجا بودند، همه با هم صحبت می کردند، یکی از بچه های کوچک ناراحت شد، من کتابی برداشتم و برای اینکه مزاحم مکالمه نشود، خیلی آرام شروع به خواندن کردم. اما خیلی زود هیچ کس دیگر صحبت نکرد، همه ساکت شدند و به وینی پو و پیگلت گوش دادند که دو سر را ردیابی می کردند. شرط می بندم که می توانید در هر کافی شاپ کوچکی بنشینید، کتابی را باز کنید، روزی روزگاری را با صدای بلند بخوانید، و در پاراگراف سوم کل کافی شاپ در سکوت مرده فرو می رفت.
داستان ها من همیشه به آنها به عنوان یک سرگرمی اعتیاد آور فکر می کردم که – بنا به دلایلی – ما به آن معتاد شده ایم. من در این تفکر تنها نیستم، مقدار مشخصی از تفکر خلاق در این ایده به کار رفته است که مردم را با داستان ها هماهنگ کند.
§
بار دیگر سعی کردم ایتالیایی یاد بگیرم و متوجه شدم که “storia” کلمه “تاریخ” است. سپس متوجه شدم که «storia» به معنای «داستان» نیز هست. هم به معنای «داستان» و هم «تاریخ» بود و من به شدت گیج شده بودم. تاریخ و تاریخ به وضوح یک چیز نیستند، اصلاً. داستان چیزی بنویسید که خواننده کم و بیش مجبور به باور آن است. داستانی در مورد همین موضوع بنویسید، خواننده به درستی فکر می کند “این کتی-بار-در-در است.” کمی بیشتر فکر کردم و عصبانی شدم. تاریخ توسط دانشمندانی ساخته می‌شود که برای یافتن و ارزیابی شواهد آموزش دیده‌اند و آنها را به ترتیبی که اتفاق افتاده است مرتب می‌کنند. داستان ها ساخت و سازهای نویسنده هستند، ترتیباتی به هر ترتیبی که نویسنده بخواهد. این تقریباً نمای پیش فرض هر کسی است که انگلیسی صحبت می کند.
برای انگلیسی زبانان خیلی بد است. من در ویکی پدیا خواندم که همه زبان های اروپایی، از جمله بقیه زبان های آلمانی، برای داستان و تاریخ از یک کلمه استفاده می کنند. سپس «تاریخ» را از طریق Google Translate اجرا کردم و سعی کردم زبان‌های غیر اروپایی را انتخاب کنم، و آنها در مورد اینکه آیا تاریخ و تاریخ باید از یک کلمه استفاده کنند یا نه، اختلاف نظر داشتند. من هیچ ادعایی در مورد دقت علمی در این مورد ندارم، اما به نظر می رسد به اندازه کافی درست باشد، و اینجا چه خبر است؟ من سالهاست که نگران این موضوع هستم. داستان و تاریخ از چه نظر یکی هستند؟
§
در این بین، من روی داستانی کار می کردم که چگونه بومیان آمریکا با 10000 سال همزیستی خود با زلزله ها و سونامی های عظیم کاسکادیا کنار آمدند. قبایل به طور سنتی تاریخ خود را نمی نوشتند، آن را به یکدیگر می گفتند و حدود یک قرن پیش آنچه می گفتند رونویسی شده است. بخشی از آنچه قرار بود بگویند آشکارا یک افسانه بود، یک داستان – تاندربرد و نهنگ در حال دعوا بودند. و برخی از آنها ظاهراً تاریخ بودند – موج غول پیکر مردان را بدون قایق هایشان گرفت و همه آنها غرق شدند.
من تمام این داستان ها و داستان ها را خواندم و سپس با افرادی که پدربزرگ و مادربزرگشان شنیده بودند مصاحبه کردم. و سپس من یکی از آن سوئیچ های پرسپکتیو سریع داشتم. یاد مادربزرگم و خواهرش افتادم که سوار جیپ ژنده‌شان در جاده‌های روستایی گرد و خاکی رانندگی می‌کردند – من در صندلی عقب، آویزان بودم و با تمام قدرت گوش می‌دادم – درباره هر مزرعه‌ای که رد می‌شدیم صحبت می‌کردند: چه کسی آنجا زندگی می‌کرد، با چه کسی فامیل بود، زن و شوهر و بچه‌هایشان چه کسانی بودند، در دبیرستان چه می‌کردند، الان چه می‌کنند، بارها و بارها. مادربزرگ من و خواهرش همان کاری را کردند که هندی‌ها کردند: آنها داستان می‌گفتند، داستان می‌گفتند، هر دو در یک زمان، یکی و یکسان.
بنابراین من این مصاحبه‌ها را درست به دلیل فاجعه زمین‌شناسی از مسیر خارج کردم و از افرادی که داستان‌هایشان گفته شده بود در مورد خود روایت پرسیدم. معلوم شد باید آموزش ببینی
یکی از اعضای قبیله Huu-ay-aht: “من باید در اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 شروع کرده باشم، به ملاقات برادرم که با پدربزرگم زندگی می کرد، رفتم و مجبور بودم سر میز شام و عصر به داستان های زیادی گوش کنم. شما باید بنشینید و گوش دهید، درست مثل زمانی که مجبورید به مدرسه بروید، و این اتفاق در زمان های برق برای من رخ می دهد. ما فقط چراغ گاز و شمع و اجاق هیزمی داشتیم. باید می نشستیم و گوش می دادیم، این یک آموزش بود، مردم باید به خاطر بسپارند، من و برادرم برای شنیدن داستان ها انتخاب شدیم و به ما سپرده شد که آنها را به پسرمان منتقل کنیم و او هم به اندازه من می داند.
عضو قبیله Grande Ronde: “گوینده ها زود شناسایی می شوند و آموزش می بینند. مورخ یک موقعیت بسیار مسئولیت پذیر است. شما نمی توانید داستان ها را تغییر دهید و باید آنها را دقیقاً همانطور که گفته شده است بازگو کنید. من مطالعات مردم شناسی را در آفریقا خواندم که نشان داد داستان ها دقیق تر از آنچه نوشته شده است.”
یکی از اعضای قبیله کوکیل:[My uncle] گفت: «ما باید پنج ساعت تا این مکان رانندگی کنیم [where a tsunami had happened] بنابراین من می توانم این داستان را به شما بگویم و این بهترین راه برای گفتن یک داستان در مکان است. بنابراین به ساحل طلا رفتیم و سپس یک مایل و نیم پیاده روی از تپه انجام دادیم. او [showed me the fog coming up the river] درست مثل سونامی و به من گفت که امواج از آن رودخانه بالا آمدند و همه درختان پوشیده شده بودند و این چیزی است که داستان را واقعی کرد. من خوش شانس بودم زیرا هر وقت کسی حرف مهمی برای گفتن دارد و می خواهد به خاطر بسپارد، با من صحبت می کند. و از من می خواهند که دقیق باشم. اگر کسی چنین چیزی به شما داد، آن هدیه را همانگونه که به شما داده شده است، بگیرید.»
§
اکنون گمان می‌کنم که آمیختگی داستان/تاریخ ریشه در فرهنگ‌های پیش از سواد داشته باشد. داستانی که به صورت داستان گفته می‌شود، به روش‌ها و مکان‌هایی گفته می‌شود که باعث می‌شود شما آنها را به خاطر بسپارید، توسط افرادی که مسئولیت به خاطر سپردن آنها را بر عهده می‌گیرند، که برای انجام این کار آموزش دیده‌اند و با دقت مقید هستند؟ به نظر می رسد یک برنامه خوب برای ادامه فرهنگ، برای ساختن یک تمدن.
و دقیقاً به همین ترتیب، متوجه شدم دلیل بسیار خوبی که داستان ها به شدت در هم تنیده شده اند.
_____
اعتبار عکس: تیبو سنتین
