شیوع ابولا در جمهوری دموکراتیک کنگو شکاف های موجود در سلامت جامعه را آشکار می کند

گیتینجی گیتاحی، مدیر عامل شرکت Amref Health آفریقا می نویسد، از آنجایی که جمهوری دموکراتیک کنگو با اپیدمی به سرعت در حال گسترش ابولا دست و پنجه نرم می کند، سرمایه گذاری در نظارت بر سلامت جامعه بسیار مهم است.

[NAIROBI] از زمانی که سازمان بهداشت جهانی در 17 مه شیوع ابولا در جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) و اوگاندا را به عنوان یک وضعیت اضطراری بهداشت عمومی با نگرانی بین‌المللی اعلام کرد، این بیماری به سرعت در حال گسترش است.

تهدید فوری، سویه نادر Bundibugyo ابولا است که هیچ واکسن یا درمان تایید شده ای ندارد. اما نگرانی عمیق‌تر فراتر از خود ویروس است.

از 27 می، شیوع بیماری به بیش از 1000 مورد مشکوک و 246 مورد مرگ مشکوک در جمهوری دموکراتیک کنگو افزایش یافته است، در حالی که اوگاندا هفت مورد و یک مورد مرگ را تایید کرده است.

سطوح بالای ناامنی در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو تلاش‌های مهار را پیچیده می‌کند، در حالی که مرزهای متخلخل با هم همگرا می‌شوند تا پیشگیری را بسیار دشوار کنند. مجموع این عوامل، گزینه های جلوگیری از یک بحران منطقه ای گسترده تر را محدود می کند.

با این حال، مهم ترین سوال این نیست که آیا می توان این شیوع را مهار کرد یا خیر. سوال این است که آیا ما به اندازه کافی روی سیستم‌هایی سرمایه‌گذاری کرده‌ایم که همه‌گیری‌ها را قبل از تبدیل شدن به شرایط اضطراری شناسایی و متوقف می‌کنند؟

هر مورد قابل اثباتی از شیوع بیماری عفونی در یک جامعه خیلی قبل از رسیدن به بیمارستان شروع می شود. با این حال، یک آسیب‌پذیری حیاتی وجود دارد که در آن موارد معمولاً پنج تا هفت روز پس از ظاهر شدن علائم شناسایی می‌شوند و به ویروس اجازه می‌دهد تا قبل از هشدار سیستم‌های بهداشتی به‌طور غیرقابل شناسایی در خانه‌ها و بازارها پخش شود. این تاخیر تفاوت بین نگه داشتن و سقوط است.

سیستم های بهداشتی جامعه، نه بیمارستان ها، باید خط اول پاسخ ما باشد.

نظارت مبتنی بر جامعه جوامع را قادر می‌سازد تا به طور سیستماتیک سیگنال‌های شیوع غیرمعمول را از طریق نظارت فعال خانه به در شناسایی و گزارش کنند و به مقامات بهداشتی اجازه می‌دهد قبل از تشدید یک رویداد محلی به یک بحران منطقه‌ای یا قاره‌ای مداخله کنند.

در زمینه Bundibugyo، که در آن مراقبت های حمایتی اولیه تنها مداخله نجات دهنده موجود باقی می ماند، کاهش زمان تشخیص از روز به ساعت به طور مستقیم با حفظ زندگی انسان مرتبط است.

اثربخشی نظارت جامعه محور نظری نیست. در طول شیوع بیماری ماربورگ در سال 2023 در تانزانیا، یک کارمند بهداشت اجتماعی در منطقه کاگرا یک هشدار محلی از مرگ‌های غیرقابل توضیح دریافت کرد. گزارش سریع او از طریق کانال های بهداشت عمومی ایجاد شده باعث واکنش هماهنگی شد که به مهار شیوع این بیماری در 78 روز کمک کرد.

در طول واکنش اوگاندا به ابولا در سال 2022، سیستم‌های بهداشتی جامعه تقویت شده به طور قابل توجهی زمان تشخیص را از هفت روز یا بیشتر به 24 تا 48 ساعت کاهش داد و شناسایی موارد و تلاش‌های مهار را تسریع کرد.

در طول شیوع ابولا 2018-2020 در جمهوری دموکراتیک کنگو، سیستم‌های بهداشتی جامعه به نتایج برجسته‌ای دست یافتند: کارگران آموزش‌دیده همچنان مشغول کار بودند و روزانه با ثبات قابل توجهی گزارش می‌دادند. از هزاران ارجاع جامعه، تقریباً همه به عنوان هشدارهای قانونی طبقه بندی شدند، توسط تیم های پاسخ بررسی شدند و منجر به مراجعه بیماران برای مراقبت به مراکز ایزوله شدند. پس از تقویت سیستم سلامت جامعه، تقریباً سه چهارم همه هشدارهای شیوع بیماری را به عهده گرفت.

این شواهد نشان می‌دهد که وقتی سیستم‌های سلامت جامعه توانمند و مورد اعتماد قرار می‌گیرند، به موثرترین سیستم هشدار اولیه در دسترس تبدیل می‌شوند.

آزمایش های تشخیصی لازم است

با این حال، نظارت اجتماعی به صورت مجزا عمل نمی کند. این امر مستلزم زیرساخت های سازمانی، ظرفیت تشخیصی سریع، سیستم های آزمایشگاهی قادر به ارائه نتایج در عرض 24 تا 48 ساعت و هماهنگی فرامرزی است.

اگرچه علم عقب مانده است، نظارت مبتنی بر جامعه به شدت به تشخیص سریع در محل کمک می کند زیرا زمان بین سوء ظن و اقدام را کوتاه می کند و امکان مراقبت زودتر و مهار سریعتر را فراهم می کند.

اگرچه تشخیص‌های میدانی سریع ابولا وجود دارد، اما تا حد زیادی در دسترس نیستند زیرا انگیزه‌های اقتصادی تولیدکنندگان برای تحقیق، توسعه، ساخت و توزیع این آزمایش‌ها در منابع محدود ضعیف است.

شیوع 2014-2015 نشان داد که حتی زمانی که آزمایش‌های تشخیصی سریع در دسترس قرار گرفت، به طور قابل‌توجهی تأخیرهای تشخیصی را کاهش ندادند، زیرا آزمایش مولکولی تأییدی یک مانع باقی ماند.

موسسات جهانی مانند بنیاد تشخیص های نوآورانه جدید (FIND) باید نقش کاتالیزور و هماهنگ کننده ای را برای تسریع دسترسی عادلانه به تشخیص های میدانی سریع برای تکمیل نظارت بر بیماری مبتنی بر جامعه ایفا کنند تا جهان در برابر اپیدمی ایمن تر باشد.

علاوه بر این، ارتباطات خطر باید به طور فعال به اطلاعات نادرست و بی اعتمادی، که موانع دائمی هستند که جوامع را از گزارش بیماری یا درخواست مراقبت باز می‌دارد، رسیدگی کند.

هنگامی که این سیستم‌ها یکپارچه و از قبل مستقر شده باشند، شبکه‌های کارکنان مراقبت‌های بهداشتی آموزش‌دیده می‌توانند ظرف چند ساعت، نه چند روز، از حالت هشدار به پاسخ برسند.، قطع انتقال قبل از اینکه همه‌گیری‌ها از کنترل خارج شوند.

اما حتی پیشرفته‌ترین ابزارها نیز بی‌اثر می‌مانند اگر جوامع به اندازه کافی به سیستم‌ها اعتماد نداشته باشند تا بیماری را به موقع گزارش کنند یا به دنبال پشتیبانی باشند.

نظارت جامعه

در غیاب واکسن‌ها یا درمان‌های تایید شده برای سویه Bundibugyo، مشارکت جامعه به طور موثر اولین “واکسن” ما می‌شود، ایجاد آگاهی، ایجاد اعتماد، تغییر رفتار و فعال کردن سیستم‌های هشدار اولیه که سرعت انتقال را قبل از تشدید شیوع بیماری کاهش می‌دهد.

هنگامی که جوامع مطلع، توانمند شده و به سیستم های تشخیصی و واکنشی متصل می شوند، به قدرتمندترین خط دفاعی ما تبدیل می شوند.

سیستم‌های بهداشتی جامعه نیز از جمله مقرون‌به‌صرفه‌ترین سرمایه‌گذاری‌ها در پیشگیری و پاسخ به همه‌گیری هستند. آنها اولین و ضروری ترین سرمایه گذاری را نشان می دهند زیرا از شبکه های اجتماعی موجود استفاده می کنند و ساختارهایی را تقویت می کنند که جوامع قبلاً به آنها اعتماد دارند.

کشورهای آفریقایی نشان داده‌اند که ادغام نظارت مبتنی بر جامعه با ظرفیت تشخیصی سریع و تدارکات واکنش هماهنگ، مکانیزم هشدار اولیه جامعی را ایجاد می‌کند که قادر به شناسایی تهدیدها با سرعت بی‌سابقه است.

با این حال، این سیستم ها بدون عنصر اساسی اعتماد خراب می شوند. جوامع باید باور کنند که گزارش یک بیماری منجر به حمایت، مراقبت و محافظت می شود، نه انگ، انزوا یا اقدامات تنبیهی.

از آنجایی که شیوع بوندی‌بوگیو در شرق آفریقا، قاره وسیع‌تر آفریقا و احتمالا فراتر از آن گسترش می‌یابد، واکنش ما باید سریع و متمرکز بر جامعه باشد.

دولت‌ها و شرکای بین‌المللی باید فوراً منابع را فراهم کنند و سیستم‌های بهداشتی جامعه را در سراسر منطقه گسترش دهند و اطمینان حاصل کنند که شبکه‌های نظارتی تقویت شده‌اند، کارکنان بهداشت محلی آموزش دیده و مجهز شده‌اند، و این سیستم‌ها به طور کامل در چارچوب‌های واکنش ملی ادغام شده‌اند. این شامل ایجاد آزمایشگاه‌های تشخیص سریع، استقرار پیش از اعزام تیم‌های واکنش در مناطق مرزی پرخطر و اجرای پروتکل‌های نظارت فعال جامعه است.

هفته های اول اپیدمی زمانی است که پیشگیری ممکن است و هزینه عمل کمترین است. هنگامی که انتقال گسترده جامعه برقرار شد، استراتژی ها از پیشگیری به مهار تغییر می کند و هزینه های انسانی و اقتصادی به شدت افزایش می یابد. هر روز تاخیر تعداد افرادی که در معرض آن قرار می گیرند را افزایش می دهد و کنترل شیوع بیماری را دشوارتر می کند.

سال‌ها در پاسخ به ابولا، ماربورگ، کووید-19 و سایر موارد اضطراری بهداشت عمومی به یک نتیجه اشاره کنید: سیستم های بهداشت عمومی یک تجمل نیست، بلکه یک ضرورت است. آنها خط مقدم دفاع در برابر شیوعی هستند که به مرزها احترام نمی گذارند. اکنون زمان تقویت و تامین منابع این سیستم ها فرا رسیده است.

این قطعه توسط میز جهانی SciDev.Net تولید شده است.

گیتینجی گیتاحی، مدیر اجرایی Amref Health آفریقا و کمیسر سابق مقابله با COVID-19 آفریقا است.