در حالی که من در ایالت دیگری بودم، صدها مایل دورتر از خانه، صدها برابر دورتر از آنچه که می‌توانستند سفر کنند، سیکاداها روی خاک غلیظ می چرخیدند. من برگشته ام به فلس های توخالی که در پشت درز شکافته شده اند، مثل پسری که برای پیراهن جدیدش خیلی سریع رشد کرده است. این اگزویا به رنگ قهوه ای یکنواخت، روشن و براق مانند کاغذ پوستی هستند. همه آنها ترسناک هستند، با پنجه هایی در بالای سه جفت اندام خود، گوی های گرد بزرگ برای چشم. موجودی که هرگز نمی خواهید با آن بزرگتر از انگشت شست انسان روبرو شوید. حتی در شکل کوچک آنها به راحتی می توان به جای شگفتی به وحشت رسید. تمام آن صدف های توخالی و روشن نشده که تنه درختان، تیغه های چمن و نیمکت های پارک را پوشانده اند. آیا فیلم های ترسناک اینگونه شروع نمی شوند؟
من به موقع به خانه برگشتم تا آخرین مرحله از ریختن سن پنجم خود را تماشا کنم، شکل نهایی بدن پوره زیرزمینی اش. بال‌های تازه تا حدی متورم با لنف، چشم‌های قرمز، بدن رنگ پریده با دو نقطه سیاه پشت چشم. در عرض یک روز، کل بدن سیاه می‌شود، بال‌ها به رنگ خاکستری مشخص می‌شوند، شفافیت آنها از بافت دستمال کاغذی به سختی واضح فیلم سخت می‌شود. ناخن ها از بین رفته اند، چشم های قرمز مهربان هستند. آن بالغ جادوگری باعث نمی شود به هیولا فکر کنم.
برای سه هفته آینده، ولگردها را از پیاده روهای محله نجات خواهم داد، حتی وقتی تعداد همنوعانشان که به سمت درختان می روند آنقدر زیاد است که با آواز تندشان گوش درد می کنند. متاسفم برای کسانی که پشتشان هستند و پاهایشان در حال لرزیدن است. یا آنهایی که به آرامی بر روی بتن می پیچند و بدن های له شده بستگان خود را احاطه کرده اند. یک شاخه یا انگشتم را زیر پای آنها می گذارم، منتظر می مانم تا مسافر دستش را بگیرد. من غلغلک پاهای کوچک آنها را دوست دارم، من از خطر ناچیز گزیده شدن توسط قطعات دهان سوراخ کننده آنها که به آنها اجازه می دهد آوند چوبی از ریشه گیاهان را در زیر زمین بنوشند، اهمیتی نمی دهم. مشکل اصلی انتقال آنها از دست به درخت است. هنگامی که آنها بر روی یک چوب یا تکه مالچ نصب می شوند، عملیات آسان تر است. اگر آنها در دست من باشند، به نظر می‌رسد که تمایلی به ترک ندارند. گاهی تشویقم را با صدای بلند می گویم. “شما هفده سال منتظر این بودید! از آن نهایت استفاده را ببرید!» یا «با دوستانتان بیرون بروید و بچه‌ها را درست کنید». من یاد گرفتم که تماس را تشخیص دهم Magikada Septendecim (فاآه-راوه، فاا-راوه) از Magicicada Septendecula (“bzz-bzz-bzz-bzz”) و من می خواهم همه این حشرات زمین گیر شده به مراکز خود در گروه بپیوندند. من نمی خواهم آنها تنها باشند.
تا هفته اول، احتمالاً دوازده سیکادای متناوب را به سوف‌های امن‌تر منتقل کرده‌ام. من نمی دانم که آیا این حرکت توسط موجودی که مطمئناً قادر به درک آن نیست، منجر به فرزندانی موفق خواهد شد؟ آیا در هفده سال آینده، بچه های آنها در دنیای جدید دیگری ظاهر می شوند؟ آیا من حتی اینجا خواهم بود؟ منظورم اینجا در این محله در لبه شیکاگو است، اما منظورم اینجا روی زمین است. احساس می‌کنم چند سال مرگ من خواهد بود، گویی مرا به شکافی بین روح و جسم می‌کشاند. اما آیا واقعا روح من جو زمین را ترک خواهد کرد و به یک کهکشان دیگر می رود؟ من فکر می کنم تا زمانی که این سیاره وجود ندارد. نه در حالی که همه اتم های من به یک شکل در اینجا هستند.
شاید روانشناسی انسان باید بر وجود زندگی پس از مرگ پافشاری کند، اما من هیچ فایده ای در موردی نمی بینم که همه موجودات به جز انسان ها را کنار بگذارد. وقتی ذهن من وجودی فراتر از مرگ را درک می کند، می خواهم جایی باشد که بتوانم نئاندرتال ها را ملاقات کنم و یاد بگیرم که آنها چه نامیده می شدند، سایه هایی از برونتوسورها و پتروداکتیل ها را ببینم. اگر دنیای زیرین لایه‌هایی داشته باشد، می‌خواهم آنها را نه به عنوان حلقه‌های درد و مجازات، مانند دانته، بلکه به‌عنوان حلقه‌هایی از زمان زمین‌شناسی تصور کنم، خانه‌هایی برای همه چیزهایی که زمانی در اینجا زندگی می‌کردند. موجودات پنکیک عجیب و غریب ادیاکران، اولین سیناپسیدها، همه شگفتی هایی که در این زمین پرسه می زدند. من می خواهم از آنها بازدید کنم، نسخه آنها از زمین را کشف کنم.
شاید دلیل اینکه مرگ تا این حد فراگیر است این است که هر ذره خبری از آب و هوای ما آخرالزمانی است. گرم ترین تابستان در مجموعه ای از گرم ترین تابستان ها. حدود 1000 پرنده در اثر برخورد پنجره ها با یک پرنده می میرند شب مجردی تنها در شیکاگو کاهش چشمگیر، اگر تا حدودی قابل درک باشد، در جمعیت حشرات. و همه اینها به خاطر نوع من است، به خاطر انسانها، زیرا ما نیاز به راحتی بیشتر و بیشتر، راههای بیشتری برای فرار از مرگ داریم.
در مواجهه با این همه ویرانی، فراوانی و جنب و جوش سیکاداهای دوره ای حس آرامش عجیبی به من می دهد. بیش از هر چیز دیگری، چیزی که من می خواهم در زندگی پس از مرگ با آن روبرو شوم، صدای سیکادا در هر چیزی است که برای تابستان می گذرد. اگر هنوز چیزی برای گوش دادن وجود دارد، دوست دارم سرناد شوم. دوست دارم کسانی را که ذخیره کرده ام ملاقات کنم و ببینم آیا آنها مرا به یاد می آورند یا خیر. می خواهم بدانم چیزی که لمس کردم هنوز زنده است.
لورین بویسونو نویسنده ای اهل شیکاگو است که آثارش اندکی از همه چیز را پوشش می دهد: تاریخچه خزه ها در جنگ جهانی اول، کار مردم بومی برای حفظ زبانشان، و تجربیات خودش در مورد مشکلات قلبی و طوفان های فاجعه بار. او عاشق دریاچه‌های بزرگ، خواندن داستان‌های علمی تخیلی و فانتزی، معاشرت با گربه و شریک زندگی‌اش، و یادگیری بیشتر در مورد همه «بچه‌های کوچک» دنیای طبیعی است. لورین در حال حاضر روی کتابی در مورد تغییرات آب و هوا و بیماری های مزمن برای انتشارات بیکن کار می کند. کتاب زمان بدندر سال 2024 جایزه Work-in-Progress لوکاس را دریافت کرد.
عکس از نویسنده
