این تصویر از کت شیر کمی نرم از خز شیر ساخته شده است که از نوار روی حصار خاردار با یک سیم خاردار بیرون کشیده شده است. من در روز 87 از 100 عابر پیاده 200 مایل مربع در اطراف خانه من در کلرادو هستم ، بیشتر از همه سرزمین های عمومی که حیوانات وحشی در آن می چرخند. امروز این شیب دار ، مزارع ، با سنگ و معماهای آنها از گلسنگ های سبز و ترد بود. من از زمستان گذشته چندین بار از این برابری پایین رفتم ، وقتی آهنگ های تازه شیر کوه را در یک شیب برفی از سنگ ها ، به اندازه کامیون های زباله دنبال کردم و زنگ زدن در ذهنم به اندازه کافی قوی بود ، تصمیم گرفتم که متوقف شوم و بیشتر از گربه پیروی نکنم. من به یک زمین کاشته شده رفتم و اگرچه احتمال حمله یا هر جلسه منفی از نظر نجومی کوچک است ، اما به زنگ گوش کردم.
آنچه من بعد از 87 روز آموختم کند و پایدار است. من یک سال پیش برای کتابی که تقریباً در کلرادو غربی کار می کنم ، تقریباً به خط یوتا کار کردم و این منطقه را 200 مایل مربع جلو و جلو از طریق خندق ها ، دره ها ، کوه ها و گوشت حمل کردم. تقریباً هر روز منحنی آموزش را به شدت افزایش داده است. شناخت امروز این بود که کارت در ذهن من به کارت من تبدیل شد. منظور من این نیست که در هر مقیاس وسیعی ، اما قرعه کشی که پایین رفتم ، می توانستم مایل باشم. من دیگر به کارت تلفن خود مراجعه نمی کنم. من به حافظه می روم ، به این ترتیب که شیر کوه جغرافیا را درک می کند ، با دانستن این قرعه کشی ، همانطور که بسیاری از حیوانات انجام می دهند – گوزن ، گوزن ، خرس ، خرس – مانند نردبان که در یک دره عمیق تر وصل می شود ، جایی که روز و شب مادربزرگ های رودخانه کریستال است. من نمی گویم که دیگر قادر به گم شدن نیستم ، زیرا من تاکنون چندین بار بوده ام ، قلب من در بین ستون ها سریعتر از پین های Ponderosa می تپد ، که شروع به یکسان کرده اند. من هنوز هم می توانم گم شوم ، هنوز هم می توانم خودم را لعنتی کنم ، اما حواس من با آگاهی تازه از نحوه پنهان شدن زمین لرزید.
چهار سال پیش ، یک دوست جوت ، یک عکاس حیات وحش ، مسیری را برای گرفتن تصاویر از همه چیزهایی که در این مردمان در حال تخلیه سایه دار حرکت می کند ، به جا گذاشت و اگرچه او مختصات را دقیقاً همان جایی که دوربین را به یک درخت وصل کرده بود به من داد ، اما نتوانستم آن را پیدا کنم تا زندگی خود را نجات دهم. در اینجا هیچ مسیر انسانی وجود ندارد. شکارچیان می توانند از مسیرهای حیوانات استفاده کنند ، اما بالا رفتن از درختان برداشته شده و سنگ کار برای تخته سنگ در پایین این خندق شیب دار تعداد آنها را حفظ می کند. انتشار کامل خرس قدیمی و انتشار مهره های مهره می گوید چه کسی ادعا می کند این مکان را دارد.
در سال 70 ، من در حالی که بیرون بودم ، در حالت مدیتیشن مستقر شده بودم و جبرا را در ذهنم گذاشتم تا محو شود ، گاهی اوقات پابرهنه می روم تا توجه خود را آموزش دهم. من دیگر چیز مهمی را که باید بگویم یا تولد روزهای ذهنم را تلاوت می کنم ، تمرین نمی کنم. کم و بیش ساعاتی را که در دفتر خاطرات خود نوشتم متوقف کردم. اکنون من فقط در حال حرکت هستم و تنها سر و صدا ممکن است آخرین آهنگی باشد که در رادیو شنیدم انگار در اتاقی مانده است که هیچ کس به آن گوش نمی دهد.
امروز احساس کردم بدنم به قطب نما تبدیل شده است. ممکن است برخی از افراد با این حس متولد شوند ، اما من نیستم. من به توانایی گم شدن افتخار می کنم. من برای احساس نگاه کردن به فکر زندگی می کنم من کجا هستم؟ این ماههای پیاده روی تلاشی برای پاسخ به این سؤال ، پرستش سرم و دیدن آنچه حیوانات می بینند بود. به ویژه ، آنچه شیر کوه می بیند ، و محدوده خانه خود را در اینجا نگه می دارد ، به ویژه زنانی که تمایل به ماندن در جایی که متولد می شوند نسبت به مردانی که سرزمین های بیشتری را می سازند و اغلب مجبور به ترک مکانی بدون مردان ترسناک دیگر برای جنگیدن هستند. آنها تمام مایل های مربع و کافی من را بافته می کنند ، و میله ها و آهنگ ها را ترک می کنند ، یک وزوز تازه یک وزوز به سمت ستون فقرات من بلند می شود ، زیرا من یک جسد چوبی گوزن فریب خورده را با پای کفش زدم ، آن را نرم و مرطوب پیدا کردم ، گربه درست در مقابل من ، یا شاید تا کنون ، برگشت.
آیا شیرهای کوهستانی گم شده اند؟ فکر نمی کنم آنها می دانند که در هر زمان کجا هستند. این چیزی با گربه است. آنها خود نقاط آگاهی در طبیعت هستند. آنها به همه چیز توجه می کنند.
حیوانات بخشی از قطب نما هستند. شما فقط دروغ زمین را احساس نمی کنید ، بلکه چگونه حیوانات از طریق آن حرکت می کنند. دوست من یکی از آنها بود ، دوربینش در جایی در اینجا ، مکان او انتخاب شد زیرا او می تواند جذابیت در بدن خود را احساس کند. او ساینده های شیر کوه را در قلب درختان بزرگتر دید و نحوه باز شدن هنگام آمدن ، به همه گفت که به اینجا بیایند. تقریباً می توانید آن را با چشمان بسته پیدا کنید. به نوعی خوشحال شدم که دوربین او را پیدا نکردم. من فقط می دانستم که او یک خرس و گوزن خواهد داشت ، و اگر او خوش شانس بود ، یک گربه عضلانی مس و دم او ، پورتال حیوانات برای همه افراد دیگر. دام دوربین او شواهد عکاسی از آنچه را که ما نمی بینیم ، ضبط می کند ، که می تواند بر خلاف آنچه که من می خواهم یاد بگیرم ، باشد ، چگونه می توان شاهد تمام حواس من بود که درست در مقابل من است. همانطور که گفتم ، یادگیری کند و پایدار است. من می توانم دوره های ردیابی را پشت سر بگذارم و این کمک می کند ، اما تصمیم گرفتم که ابتدا بروم ، از درب جلو خود بیرون بیایم و راه بروم.
عکس: C. Childs
