هر کارت با یک دروغ شروع می شود

اغلب پیش نمی‌آید که پیش‌بینی نقشه تیتر خبرها می‌شود. من سعی کردم و نتوانستم سردبیران را متقاعد کنم که ارزش خبری دارند. بنابراین دیدن این همه داستان در مورد تصمیم سازمان ملل برای اتخاذ نقشه جدید واقعاً هیجان انگیز است. وقتی خبر را شنیدم، فکر کردم: “بله! آنها مرکاتور را رها می کنند. آفرین!” من تقریبا مطمئن بودم که می دانم چرا.

برای درک این راه حل، دانستن کمی در مورد پیش بینی نقشه کمک می کند. از آنجایی که زمین یک جسم گرد و سه بعدی است، همه نقشه ها باید جغرافیا را به نحوی تحریف کنند تا آن اطلاعات را بر روی یک تکه کاغذ دو بعدی (یا صفحه نمایش رایانه شما) قرار دهند. به این فکر کنید که یک توپ تنیس را باز کنید و سعی کنید آن را روی میز قرار دهید. پنج جنبه مختلف از جغرافیا وجود دارد که می توانند در طول فرآیند تسطیح به درجات مختلف تحریف شوند: مساحت، شکل، فاصله، جهت و زاویه. کاهش در تحریف یکی از این صفات لزوماً به معنای افزایش تحریف یک یا چند مورد دیگر است. طرح‌ریزی نقشه اساساً ریاضی است که نحوه پیچیدگی اشیا را دیکته می‌کند. نقشه نگاران بر اساس هدف نقشه، پیش بینی ها را انتخاب می کنند.

(بیشتر در مورد پیش بینی های نقشه – از جمله مورد علاقه من، کشتی جنگی – و نحوه کار آنها در گزیده ای از کتاب من کل نقشه زیر)

طرح مرکاتور برای ناوبری اقیانوس طراحی شده است، بنابراین حفظ زاویه ها و جهت های صحیح بین دو مکان را در اولویت قرار می دهد. برای جبران، اندازه و شکل توده‌های خشکی را مخدوش می‌کند و باعث می‌شود برخی مکان‌ها (به ویژه آفریقا) در مقایسه با سایر قاره‌ها کوچک‌تر به نظر برسند و اندازه برخی دیگر (به‌ویژه اروپا و آمریکای شمالی) افزایش یابد. مردم استدلال می کنند که این امر همچنین اهمیت درک شده کشورهای نیمکره شمالی را در مقایسه با کشورهای نزدیکتر به خط استوا افزایش می دهد، که من گمان می کردم چرا سازمان ملل این پیش بینی را کنار گذاشته است.

برای اینکه ببینید چقدر تحریف‌های پیش‌بینی مرکاتور چقدر پوچ است، به سایت thetruesize.com مراجعه کنید، جایی که می‌توانید ببینید که برزیل اساساً به اندازه کل قاره ایالات متحده است و همچنین به اندازه کانادا است! آلاسکا کوچکتر از لیبی است. و بله، گرینلند بزرگتر از آمریکای جنوبی نیست (همانطور که در نقشه مرکاتور در بالای پست نشان داده شده است). در واقع، این کشور تنها یک چهارم وسعت برزیل است. (شما می توانید در این داستانی که برای نشنال جئوگرافیک نوشتم در مورد اینکه چگونه نقشه ذهنی شما از جهان اشتباه می کند بیشتر بخوانید).

اما خوشحالی من از شنیدن این خبر بلافاصله با وحشت همراه شد. اگر می‌خواهید اندازه توده‌های خشکی نسبتاً بدون تحریف باشد، اما همچنان نقشه‌ای مستطیلی می‌خواهید که به خوبی روی یک تکه کاغذ مربعی قرار گیرد، راه‌حل حتی بدتر از مشکل است: طرح دهن‌انگیز گال-پیترز، که، همانطور که بسیاری از نقشه‌نگاران اشاره کرده‌اند، قاره‌ها را شبیه لباس‌های خیس می‌کند که روی اولین بند رخت آویزان شده است.

خوشبختانه، سازمان ملل متحد مایل بود که میدان را به نفع یک انتخاب بسیار جذاب تر کنار بگذارد: طرح زمین مسطح. این یک گزینه نسبتا جدید است که تنها توسط سه نفر از نقشه‌برداران در سال 2018 اختراع شد.

یکی دیگر از راه‌های مفید برای تجسم اعوجاج‌های پیش‌بینی نقشه، نشانگر Tissot است، که دایره‌هایی را روی نقشه ترسیم می‌کند که به اندازه جغرافیای زیرین کشیده شده‌اند. در اینجا شاخص هایی برای پیش بینی های Mercator، Gall-Peters و Equal Earth آورده شده است.

متن زیر گزیده ای از کتاب من با گرگ میلر است. کل نقشه: یک ادیسه نقشه کشی (نشنال جئوگرافیک، 2018).

مسطح کردن دنیا

مشکل دو بعدی کردن کره زمین راه حل های جالب زیادی دارد

هر نقشه‌نویسی که نقشه‌ای از جهان را ایجاد می‌کند با همین مشکل روبرو است: چگونه می‌توان پوست یک کره سه‌بعدی را روی یک صفحه دو بعدی صاف کرد. به سادگی هیچ راهی برای انجام آن بدون کشش، پاره شدن یا تغییر شکل سطح سیاره وجود ندارد. هر نقشه ای، مگر اینکه روی یک کره زمین باشد، به یک شکل نمایش ناقصی از واقعیت است.

روش های مختلف نمایش سطح منحنی زمین در یک نقشه مسطح را پیش بینی می گویند. برای انتخاب یکی، نقشه کش ها باید تصمیم بگیرند که با کدام نوع تحریف ها زندگی کنند و کدام را به حداقل برسانند. پیش بینی ها می توانند پنج جنبه جغرافیایی را تحریف کنند: مساحت، شکل، فاصله، زاویه و جهت. کاهش در یکی به معنای افزایش دیگران است.

یکی از معروف ترین نقشه های جهان در قرن شانزدهم توسط نقشه نگار آلمانی-فلاندری جرارد مرکاتور به عنوان چارچوبی برای ناوبری دریایی طراحی شد. نقشه هایی که از طرح آن استفاده می کنند، زاویه ها و جهت ها را در اولویت قرار می دهند، بنابراین اگر نیاز به ترسیم یک خط مستقیم بین دو نقطه دارید، می توانید زاویه خط را با نقاله اندازه گیری کنید و از آن یاتاقان برای حرکت بین آن نقاط در دنیای واقعی استفاده کنید. طرح مرکاتور در سراسر قرن بیستم محبوبیت خود را حفظ کرد و به دیوار بسیاری از کلاس‌های درس آویزان شد و به گفته برخی، دیدگاه دانش‌آموزان را نسبت به جهان تحریف کرد. مخصوصاً برای نقشه های متمرکز بر اقیانوس همه جا وجود داشت. دفتر هیدروگرافی نیروی دریایی ایالات متحده آن را پذیرفت (بالای پست) و در نهایت سازمان ساحلی و زمین شناسی ایالات متحده را تحت فشار قرار داد تا از آن نیز استفاده کند.

برجستگی مرکاتور در اواسط قرن بیستم عمدتاً به دلیل یکی از ویژگی‌های قابل توجه دیگر از بین رفت: برای درست نگه داشتن جهت، خطوط طول جغرافیایی باید موازی باشند، به این معنی که منطقه به طور فزاینده‌ای به سمت قطب‌ها متورم می‌شود. این منجر به تحریف فاحش اندازه نسبی قاره‌ها و کشورها می‌شود که نتایجی پوچ به همراه دارد. به عنوان مثال، سوئد دو برابر اندازه واقعی به نظر می رسد. اروپا همچنین بزرگتر از آن چیزی است که باید باشد، که برای نقشه‌بردارانی که سعی می‌کردند در همه کشورهای کوچک اروپا و نام آنها جا بیفتند، راحت بود. اما برخی استدلال می کنند که این پیش بینی گمراه کننده است زیرا اهمیت درک شده کشورهای شمالی را در مقایسه با کشورهای نزدیک به استوا افزایش می دهد.

یکی از راه‌حل‌های تورم قطبی مرکاتور، پیش‌بینی است که این حوزه را در اولویت قرار می‌دهد. مورخ آلمانی آرنو پیترز در سال 1967 چنین طرح “منطقه برابر” را ابداع کرد و آن را به عنوان جایگزینی برای مرکاتور ارائه کرد که جهان در حال توسعه را با دقت و منصفانه‌تر به تصویر می‌کشد. این جنبه باعث شد که طرح پیترز (در بالا) در بین سازمان‌های توسعه و مربیان در دهه 1980 محبوبیت پیدا کند. این طرح در سال 2017 زمانی که سیستم مدرسه دولتی بوستون شروع به آویزان کردن آن در کلاس های درس به جای نقشه های مرکاتور کرد، خبرساز شد.

اما نقشه‌برداران و بسیاری دیگر عموماً طرح پیترز را تحقیر می‌کنند، زیرا شکل قاره‌ها را به‌طور چشمگیری تحریف می‌کند، آنها را به صورت عمودی نزدیک خط استوا کشیده و به‌صورت افقی در نزدیکی قطب‌ها له می‌کند. پیش‌بینی پیترز ممکن است زیبا نباشد، اما مقایسه آن با پیش‌بینی مرکاتور، نشان‌دهنده‌ی قانع‌کننده‌ای است که نشان می‌دهد انتخاب پروجکشن چقدر می‌تواند مهم باشد.

طرح برگزیده نشنال جئوگرافیک، معروف به Winkel Tripel (سمت راست)، نمونه ای از طرح سازش است. این اعوجاج را تا حد امکان با گسترش آن در میان عوامل مختلف جغرافیایی به حداقل می رساند تا همه چیز متعادل به نظر برسد و به زیبایی زیبایی شناختی دلپذیر از جهان دست یابد.

طرح سازش دیگری از این دست در سال 1943 توسط اروین رایس، نقشه‌بردار آمریکایی مجارستانی، منتقد صریح طرح مرکاتور، ایجاد شد. او نام طرح خود را آرمادیلو گذاشت زیرا شباهت آن به زره منحنی و چرمی آن حیوان است. یک عنصر پرسپکتیو اضافه می کند که باعث می شود طرح ریزی سه بعدی به نظر برسد، تقریباً به گونه ای که گویی زمین ترک خورده و پراکنده شده است. “Although the distortions at the periphery of [projection] ممکن است افراطی باشد، ما نسبت‌های صحیح را درک می‌کنیم زیرا به جای یک نقشه مسطح، یک جسم سه‌بعدی را تجسم می‌کنیم.» Raisz در مقاله‌ای در معرفی طرح‌ریزی نوشت. اگرچه Raisz از این طرح برای چندین نقشه موضوعی در اطلس 1944 خود (در زیر) استفاده کرد، بیشتر برای الهام بخشیدن به آزمایش با پیش‌بینی‌های جدید بود.

راه دیگر برای عدم تحریف قاره ها، شکستن نقشه به قطعات است. در سال 1909، برنارد کاهیل، معمار بریتانیایی ساکن سانفرانسیسکو، طرحی را ارائه کرد که از هشت مثلث با اضلاع منحنی که به شکل پروانه‌ای مرتب شده بودند (در زیر) ساخته شده بود. در حالی که این نمای ناپیوسته اقیانوس ها را می شکند، اعوجاج قاره ها را به حداقل می رساند. کیهیل استدلال می‌کرد که پروانه او نقشه‌ای بسیار بهتر از «نمودار پوچ» مرکاتور برای هر کسی که علاقه‌مند به مقایسه اتفاقات روی زمین است: جغرافی‌دانان، معلمان، اقتصاددانان سیاسی، دولتمردان، دانشجویان Weltpolitik و به‌ویژه دانشمندان است. او نوشت: «به طور خلاصه، استفاده از چنین نقشه ای بی پایان است. او شرکت نقشه جهانی کیهیل را برای تبلیغ این طرح تشکیل داد، اما باترفلای هرگز از آن استفاده نکرد.

سایر نماهای قطع شده کمی بهتر عمل کردند. طرح ایده جی پل گود در مورد “پوست پرتقال” که می تواند برای تقسیم اقیانوس ها و حفظ قاره ها کامل یا بالعکس ترتیب داده شود، در سال 1923 معرفی شد و در بقیه قرن بیستم در گود جهانی اطلس رند مک نالی مورد استفاده قرار گرفت. دو نمونه از طرح هود را می توان در گوشه های پایینی نقشه جهانی نشنال جئوگرافیک مشاهده کرد که تراکم جمعیت و پوشش گیاهی و کاربری زمین را نشان می دهد.

شاید معروف ترین نمونه نمای شکسته توسط معمار و رویاپرداز آمریکایی باکمینستر فولر در سال 1943 اختراع شد و در یک مقاله عکس در مجله Life به نمایش درآمد. برجستگی فولر بدین صورت است که ابتدا سطح زمین را بر روی یک شکل 20 ضلعی متشکل از مثلث هایی به نام ایکوساهدرون ساخته می شود. سپس نقشه را می‌توان به طرق مختلف باز کرد، اما او در سال 1954 به این ترتیب، که آن را نقشه Dymaxion می‌نامید، رضایت داد. او چندین مثلث را تغییر داد تا نزدیکی و اتصال زمین سیاره را به صورت «یک جزیره در یک اقیانوس» نشان دهد.

هزاران راه حل مختلف برای مشکل تسطیح سطح زمین وجود دارد. هر کدام دیدگاه متفاوتی از جهان ارائه می دهند که گاهی عمدی اما اغلب تصادفی است. به نوعی، هر کارت با یک دروغ شروع می شود و بینندگان بهتر است این را در ذهن داشته باشند.