لعنتی یکی پس از دیگری

مادرم با نزدیک شدن آتش جنگل به گل هایش آب می دهد

من به مادرم کمک می‌کنم تا تخلیه شود، هوا در این عطر سوخته سخت‌تر می‌شود، 23 مایل مربع از درختان مخروطی و برس بلوط که چندین مایل دورتر در شعله‌های آتش می‌سوزند. در آخرین گزارش، آتش از ارتفاع 10000 پایی می خواست از یال بالا برود، جایی که خط مقدم در حال پراکندگی بود و با سنگر و ابزار دستی می جنگید. این آتش سوزی کوه طلایی نامیده می شود که چهار روز پیش در خارج از اورای، کلرادو، از خطوط برق آسیب دیده در طوفان شروع شد. این باد فروکش نمی کند. خاکستر مثل برف روی سرمان می غلتد.

من و مادرم اثاثیه‌ای را که او ساخته بود، محصولات سنگین بلوط را که در دو کامیون خود بار می‌کنیم، به‌علاوه لپ‌تاپ پدرخوانده‌ام، یک فرش ناواهو، و یک سطل مسی حاوی یک جعبه کبریت، همه چیزهایی که قابل تعویض نیستند، می‌آوریم.

نگه داریدبه سطل مسی و چوب هایش می گویم. چرا ما این را قبول داریم؟

مادرم از این سوال متحیر شده است. او خسته به نظر می رسد. او می گوید اگر در خانه خیلی گرم شد، آتش روشن می کنند.

من توضیح می دهم که اگر آنقدر گرم است، دیگر دیر شده است.

فکر کنم دو شب گذشته چهار ساعت خوابیده و 80 سالشه و مثل ریمل خاکستر روی گونه ها و شونه هاش نشسته. پدر ناپدری من قرار بود اینجا باشد، اما او دیروز تحت عمل جراحی قرار گرفت و با آنها در شهر بهبود می یابد.

هر کسی که این نزدیکی به آتش سوزی را تخلیه کرده باشد، آن لحظه را می داند، به چیزهای پراکنده نگاه می کند، یک مته برقی، یک اره دایره ای را نجات می دهد، نمی داند چه چیز دیگری باید بگیرد. آینه مورد علاقه، نیمکت چوبی. به زودی نمی توانید تفاوت بین سشوار و گردنبند مورد علاقه را تشخیص دهید.

هوا بوی شکر سوخته می دهد. همه چیز رنگ مسی دارد، در اواسط روز تیره تر می شود، تقریبا خنک. باله های سیاه به دنبال آن سفید روشن قرار می گیرند زیرا درختان آن طرف پشته تیره می شوند، گرم می شوند، سیاه می شوند و ناگهان روشن می شوند. مانند چرخاندن کلید احتراق، کندوپاش کردن، خفه کردن اگزوز، و سپس جنگل شروع به مکیدن اکسیژن می کند و به موتور احتراق داخلی خودش تبدیل می شود.

آتش‌نشان‌ها با Nomex رنگ‌آلود و زرد عرق خود هر نیم ساعت یک‌بار وارد می‌شوند، با گلوله‌های دوده سیاه‌شده، کلاه ایمنی زخمی شده، موهایشان به عقب کشیده شده و بافته شده است. آنها یک خدمه سرزمین وحشی از گانیسون، کلرادو هستند که با جاده های خاکی شیب دار و خانه های کوهستانی وسیع ما آشنا می شوند.

مادر من از دو آقای جوان و سرسخت در Nomex لذت می برد. او هر چیزی را که پوشیده است به زمین می اندازد تا سلام کند. آنها حالت های جدی به تن می کنند، اما ما آنها را می بینیم که در زیر لبخند می زنند، تا جایی که ممکن است دوستانه. شروع فصل است، اولین آتش سوزی بزرگ آنها، و همه کسانی که وارد می شوند کمی گیج به نظر می رسند، برای تعهدی که به نظر می رسد در شرف رسیدن به آن هستند.

آخرین کاری که او انجام می‌دهد این است که گل‌هایش را آبیاری می‌کنیم و ما دو کامیون خود را از آنجا بیرون می‌بریم، نمی‌دانیم چه زمانی برمی‌گردیم یا آیا او را دوباره به این شکل می‌بینیم.

****

فصل آتش سوزی جنوب غرب با صدای بلندی آغاز شده است، هر ایالت اطراف ما دچار خشکسالی شده، با زمین های نسوخته و در حال حاضر مملو از آتش سوزی های جنگلی است. مادرم را به شهر می‌رانم و بار را پیاده می‌کنم، و خودم به خانه می‌روم، یک ساعت و نیم در میان دود آتش‌های دیگر، یکی به نام بابل، 120 مایلی از اینجا درست در مرز یوتا، و دیگری به نام فریس، در حدود سی مایلی محل زندگی من و همسرم. ما در یک مثلث شعله ور هستیم.

در بزرگراه خانه، در کنار آبشار کوهی توقف می‌کنم و با دیگران می‌ایستم تا آتشی را که تازه از آن بیرون آمده‌ام ببینم، آتشی که هر موجود زنده‌ای را در دره‌ای که پدر و مادرم در آن زندگی می‌کنند، تهدید می‌کند. من خجالت می کشم بگویم که آتش از دور چقدر تماشایی به نظر می رسد که با ابرهای pyrocumulus سفید استخوانی خود، استراتوسفر را می شکند. آنهایی از ما که تماشا می کنیم کمی با هم صحبت می کنیم، صداهای نگران، داستان، خاطره، امید.

رانندگی به سمت دیگر من را به توده دود آتش سوزی وین می برد، همچنین از چهار روز پیش آغاز شد و تاکنون 35000 هکتار، دره های جنگلی بزرگ رودخانه دولورس شعله ور شده است. من امروز سه آتش مختلف را به طور کامل استنشاق کرده ام، سه بخش تخریب، هر زیستگاه و خانه ممکن که به خاکستر و دود تبدیل شده است. فکر می کنم می توانم تفاوت را در بوی آنها تشخیص دهم، کاری که در فصل آتش سوزی شروع به انجام آن می کنید.

****

در خانه ما درها و پنجره‌ها را بسته نگه می‌داریم، اما این یک خشت قدیمی با پیش نویس‌ها و اتاق‌هایی است که نمی‌خواهید برای مدت طولانی در آن بمانید. این یک هفته و نیم است که ادامه دارد، همسرم از نظر مذهبی به‌روزرسانی‌های برنامه Watch Duty را بررسی می‌کند، تلفن وزوز می‌کند، هشدار می‌دهد که چه کسی در Evacuate است، چه کسی در حالت آماده به کار است و چه کسی Go است.

هر ابر کوچک بارانی که از آن عبور می کند، بیرون می رویم و می رقصیم یا دهان باز می ایستیم.

نه روز بعد، آبی مرده آسمان می شکند. روز به روز با بارش های ناگهانی باران و تگرگ و غرش در شب مواجه می شویم. جایگاه مردم من در کوه هنوز پابرجاست. آتش بیست مایلی دورتر 89 درصد در 17000 هکتار مهار شده است، در حالی که آتش کناری در یوتا 95 درصد در 107189 هکتار مهار شده است. هوا دوباره بوی اکسیژن و شیرینی نسوخته پتریکور می دهد و من می فهمم که روزها در دود نشستن چقدر طاقت فرسا بوده است.

یک مشکل با مشکل دیگر معامله می شود. اکنون سیل آمده است، شهرهای نزدیک ما به شدت آسیب دیده اند، گل و لای بزرگراه را می بندد، و جاده خاکی خانه ما به دره ها می رود. ما زانو زده‌ایم و آب باران را که زیر درها می‌چکد، پاک می‌کنیم، کاسه‌ای فلزی در ورودی که از سقف چکه می‌کند.

****

همین‌طور که دارم این پست را می‌نویسم، صاعقه‌ای از راه رسیده است، و من از روی کامپیوترم بلند می‌شوم و با دوربین دوچشمی به سمت پنجره می‌روم. این سیاره شما را سرپا نگه می دارد و من از آن قدردانی می کنم. برخی مکان ها دارای طوفان یا گردباد هستند، برخی دیگر دارای زلزله هستند. ما این را داریم. همسرم بلند می شود و با من نگاه می کند. یک مناره سفید از جنگلی که چندین مایل دورتر بود، برخاست، جایی که ساعت ها قبل رعد و برق را دیده بودیم. همانطور که خیس است، همه چیز تا هسته خشک است. جریان دود مانند به آرامی بالا می رود، بسیار آهسته برای دود ناشی از آتش، و پراکنده می شود.

ابر کوچکی روی زمین استمن می گویم.

اوههمسرم می‌گوید و برمی‌گردد به کاری که انجام می‌داد.