سلامتی قوی روی کاغذ، ضعیف از جایی که اپیدمی ها شروع می شوند

این مقاله توسط حمایت مالی شد یک مرکز بهداشت.

آلبرت آنسا می نویسد، در سراسر آفریقا، One Health در صدر قرار دارد، اما اغلب از جایی که اپیدمی ها شروع می شود، از بین می رود.

[NAIROBI, SciDev.Net] علی‌رغم تأییدیه‌های سیاسی و چارچوب‌های جهانی، رویکرد یک سلامت آفریقا همچنان در سطح محلی شکست می‌خورد، جایی که هماهنگی ضعیف، منابع محدود و حکمرانی ضعیف اغلب تشخیص و پاسخ به همه‌گیری را به تأخیر می‌اندازد.

بر روی کاغذ، جهان موافق است که سلامت انسان، سلامت حیوانات و محیط زیست به هم مرتبط هستند. روسای جمهور این ایده را تایید می کنند، وزرا بیانیه را امضا می کنند، آژانس های جهانی آن را به عنوان تبلیغ می کنند. یک سلامتیبر اساس هماهنگی چند بخشی ساخته شده است.

اما به گفته کارشناسان بهداشت حیوانات و انسان، هنگامی که شیوع بیماری در جوامع واقعی رخ می دهد، این هماهنگی اغلب از بین می رود.

آفريقا فاقد سنت‌هاي همكاري يا تخصص فني نيست. آنچه كه كم است سيستم‌هاي حاكميت است كه به همكاري‌هاي فرا رشته‌اي يا چند بخشي و ترجمه شواهد به اقدام پايدار پاداش مي‌دهد.

رودلف ابوگنابا-آبانگا، دانشیار پژوهشی، دانشگاه تجارت و مطالعات توسعه یکپارچه، غنا

هنگامی که یک بیماری ناشناخته به Yelinkon، یک جامعه کشاورز در نزدیکی پارک ملی Mole در غنا، حمله کرد، چارچوب One Health دچار مشکل شد. قبل از تایید و مهار بیماری ویروسی ماربورگ، یکی از ساکنان این شهر جان خود را از دست داد. نزدیک به 30 نفر از اعضای جامعه که با متوفی در تماس بودند، بعداً ردیابی، جداسازی و تحت نظر قرار گرفتند. همه علائمی مانند تب بالا، سردرد شدید و خونریزی داشتند.

به گفته سازمان بهداشت جهانی، ماربورگ یک تب خونریزی دهنده ویروسی شدید است که توسط ویروس Marburg یا Ravn ایجاد می شود و توسط خفاش های میوه به انسان منتقل می شود. این بیماری تا 88 درصد از افرادی را که آلوده می کند می کشد و هیچ واکسن یا درمانی تایید شده ای وجود ندارد.

زمانی که یک افسر دامپزشکی به Yelinkon رسید، زمان حیاتی از دست رفته بود.

استفان دورمتیها باسیلما، افسر دامپزشکی مسئول دامونگو گفت: “دو سال از این حادثه می گذرد و هنوز به جامعه درباره علت مرگ اطلاع داده نشده است تا آنها بتوانند اقدامات احتیاطی را انجام دهند.” زمانی که مقامات سختگیر هستند، ما نمی‌توانیم به صورت محلی عمل کنیم.»

سیستم های ضعیف

پس از دریافت گزارش ها، باسیلما و تیمش به جلینکون، در منطقه ساوانا غنا، سفر کردند. او با منابع محدود، نمونه‌هایی را جمع‌آوری کرد، آنها را در یک فلاسک پلاستیکی مهر و موم کرد و آنها را با وسایل نقلیه عمومی به تاماله و سپس به پایتخت، آکرا، برای آزمایش‌های آزمایشگاهی فرستاد.

او می گوید: «گاهی اوقات اگر از کشاورز برای آزمایش نمونه برداریم، کشاورزان از پرداخت آن امتناع می ورزند. گاهی باید از جیب خود هزینه کنیم».

“در مواردی که به دلیل تاخیر در تشخیص نمونه ها دیر دریافت می شود، مجبور می شوم آنها را در یخچال خود نگه دارم. این روش استاندارد نیست.”

این قسمت مشکل عمیق تری را نشان داد – در حالی که One Health به طور گسترده در سطح ملی و جهانی تأیید شده است، اجرای آن در سطح جامعه و منطقه ضعیف است، جایی که شیوع بیماری اغلب شروع می شود.

چالش قاره ای

تجربه غنا مجزا نیست. در کنیا، شیوع پراکنده سیاه زخم مرتبط با مصرف گوشت آلوده منجر به بستری شدن در بیمارستان در چندین جامعه شده است. در سراسر آفریقای غربی و شرقی، بیماری های دامی فرامرزی مانند تب خوکی آفریقایی در دهه گذشته باعث خسارات قابل توجهی به کشاورزان خوک در ساحل عاج، غنا و کنیا شده است.

چنین شیوع هایی به دلیل امنیت زیستی ضعیف، سیستم های برد آزاد، فروش وحشتناک حیوانات بیمار، و عدم پرداخت غرامت برای کشاورزانی که حیوانات آلوده را گزارش کرده و از بین می برند، به سرعت گسترش یافت.

رودولف ابوگنابا-آبانگا، کارشناس سلامت سیاره و پژوهشگر در دانشگاه تجارت و مطالعات توسعه یکپارچه، غنا، گفت: SciDev.Net از آنجایی که عوامل بیماری‌زا از حیات وحش به انسان‌ها سرایت می‌کنند، هیچ آژانسی اختیار ندارد که به اندازه کافی سریع عمل کند.

در سطح قاره، مراکز آفریقایی برای کنترل و پیشگیری از بیماری ها تلاش کرده است تا این شکاف را با توسعه سیاست ها، استانداردها و چارچوب های نظارتی برای هماهنگ کردن سیستم های بهداشتی انسان، حیوان و محیط پر کند.

Yewande Alimi، رئیس واحد One Health CDC آفریقا، می‌گوید که این آژانس چندین چارچوب قاره‌ای One Health، از جمله دستورالعمل‌هایی برای مؤسسات بهداشت عمومی ملی و چارچوب اتحادیه آفریقا برای کنترل مقاومت ضد میکروبی ایجاد کرده است.

سال گذشته، مرکز آفریقایی کنترل بیماری‌ها و اتحادیه آفریقا نیز یک استراتژی جدید قاره‌ای را برای پیشگیری و کنترل بیماری‌های مشترک بین انسان و دام و همچنین یک استراتژی در مورد تغییرات آب و هوا و سلامت راه‌اندازی کردند.

علیمی می‌گوید: «این راهبردها با هدف انتقال کشورها از نشست‌های بین‌وزارتی موقت به مکانیسم‌های هماهنگی چندبخشی با حمایت قانونی و تأمین مالی می‌شوند.»

اما او می‌افزاید که چالش‌های اجرایی در کشورهای آفریقایی از جمله رهبری سیاسی ضعیف، وظایف نهادی پراکنده، اشتراک‌گذاری ضعیف داده‌ها، بودجه پایدار محدود و مشارکت ناکافی جامعه همچنان در کشورهای آفریقایی باقی مانده است.

شکاف در حکومت محلی

Abugnaba-Abanga، می گوید که مشکل کمبود شواهد یا دانش فنی نیست.

او می گوید که همکاری بین بخشی از طریق سیستم های مراقبت بهداشتی اولیه مبتنی بر جامعه در غنا مدت ها کار کرده است. او معتقد است آنچه پیشرفت را تضعیف می کند، درک پایین ریسک در میان سیاست گذاران و پیمانکاران است.

او توضیح می دهد که وقتی خطرات آب و هوایی، محیطی و One Health به صورت دور یا انتزاعی دیده می شوند، نمی توانند جرقه عمل هماهنگی را ایجاد کنند. ابوگنابا-آبانگا می‌گوید که وزارتخانه‌ها و بخش‌های واگذارشده در آفریقا علی‌رغم تهدیدهای به هم پیوسته فزاینده به فعالیت در سیلوها ادامه می‌دهند.

در سطح ولسوالی، مجامع محلی غالباً بر چندین بخش قدرت دارند، اما از واقعیت‌های جامعه جدا می‌مانند. ابوگنابا-آبانگا استدلال می کند که فرآیندهای محدود مشارکت و مسئولیت پذیری، شکاف بین سیاست و خطرات روزمره ای را که جوامع با آن مواجه هستند، افزایش می دهد.

او می گوید: «آفریقا فاقد سنت های همکاری یا تخصص فنی نیست. آنچه که وجود ندارد، سیستم های حکمرانی است که به همکاری بین رشته ای یا چند بخشی و تبدیل شواهد به اقدام پایدار پاداش می دهد.

این برنامه «جریان اصلی» اولویت‌های One Health و اقلیم را در سیاست‌های بخش، بودجه و شاخص‌های عملکرد پیشنهاد می‌کند تا اجرای آن را به جای اختیاری اجتناب‌ناپذیر کند.

درس هایی از کنیا

کنیا نمونه هایی از پیشرفت و شکاف های مداوم ارائه می دهد. Patrick Muinde، مدیر تحقیقات در World Animal Protection، می‌گوید این کشور بیش از یک دهه پیش رویکرد One Health را اتخاذ کرد که منجر به ایجاد واحد بیماری‌های مشترک انسان وحش شد.

با این حال، در حال حاضر تنها تعداد کمی از 47 شهرستان کنیا دارای واحدهای One Health هستند. موینده به نقش‌ها و مسئولیت‌های نامشخص در وزارتخانه‌ها، ارتباطات ضعیف و اعلامیه‌های عمومی متناقض اشاره می‌کند که باعث کاهش سرعت واکنش به شیوع این بیماری می‌شود.

او می‌گوید که نظارت نیز پراکنده است، زیرا بخش‌های سلامت انسان، حیوانات و محیط‌زیست به سیستم‌های مختلف جمع‌آوری داده‌ها متکی هستند.

Muinde می گوید: “حدود 60 درصد از بیماری های عفونی شناخته شده مشترک بین انسان و دام هستند و تا 75 درصد از بیماری های نوظهور از حیوانات منشا می گیرند.”

پیشگیری قبل از انتشار

به گفته محمد شمس الدین، افسر ارشد دام و بهداشت در دفتر منطقه ای سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد در آفریقا، پیشگیری باید از منبع شروع شود.

او می‌گوید زمانی که بیماری به انسان می‌رسد، گزینه‌های درمانی اغلب محدود یا وجود ندارد و به عنوان مثال بیماری هاری را ذکر می‌کند.

بابون هایی که از غذای به جا مانده از بازدیدکنندگان در پارک ملی مول در غنا تغذیه می کنند.

شمس الدین استدلال کرد که نظارت در بسیاری از کشورهای آفریقایی بیش از حد متمرکز است و منجر به تاخیر در حمل و نقل نمونه و آزمایش های آزمایشگاهی می شود. ظرفیت تشخیص غیرمتمرکز، از جمله آزمایشگاه‌های سیار مرتبط با آزمایشگاه‌های مرجع مرکزی، همراه با تیم‌های پاسخ‌دهی آموزش‌دیده را توصیه می‌کند.

“نظارت بدون واکنش سریع بی فایده است […] شمس الدین می گوید که تشخیص بیماری تنها اولین قدم است.

او می افزاید: «وقتی کشاورزان بخشی از راه حل باشند، پذیرش افزایش می یابد.

از سیاست تا عمل

تجربیات کشورهایی مانند غنا، کنیا و اوگاندا نشان می‌دهد که One Health زمانی کار می‌کند که عمدی، به خوبی هماهنگ و مبتنی بر جامعه باشد.

کارشناسان One Health موافقند که پیشگیری از همه گیری بعدی به تبدیل سیاست به عمل از طریق حکمرانی و پاسخگویی روشن، سیستم های نظارت عملکردی، بودجه پایدار و مالکیت محلی بستگی دارد.

این قطعه توسط میز انگلیسی جنوب صحرای آفریقا SciDev.Net ساخته شده است.

مقاله توسط یک مرکز بهداشت. One Health Hub توسط CABI با بودجه توسعه بین المللی بریتانیا اداره می شود. با این حال، نظرات بیان شده لزوما منعکس کننده سیاست رسمی دولت بریتانیا نیست.