در بال مصری موزه بروکلین، پسر کوچکم در مقابل تابوت زیبایی ایستاده است که جسد زنی به نام گاوتشنو را در خود جای داده است. نام او به معنای “دسته گل نیلوفر آبی” است، اگرچه هیچ یک از ما نمی توانیم آن را تلفظ کنیم. بعد از چند تلاش ناجور، من از خجالت و او متوقف می‌شویم، چون اسم او چیز مهمی نیست و کل ایده اینجا هنوز خیلی خیلی عجیب است.
چند ساله او دوباره می پرسد.
تقریبا 3000 سال، من می گویم.
و من چند سالمه
او می داند. او فقط یک فاصله زمانی را که احساس می کند اما درک نمی کند مطابقت می دهد. اعداد در نهایت هیچ معنایی ندارند. نه سلسله ها، داستان های خدایان، عملی بودن حفظ جسد. جذابیت بسیار اساسی‌تری آشکار می‌شود و به این مربوط می‌شود: درست فراتر از چند لایه کتان، گچ و رنگ، یک بدنه است. و درست فراتر از آن دنیای مردگان است. حالا من این جادوی عجیب و غریب جذابیت های مقاومت ناپذیرش را هم روی این پسر و برادر بزرگترش و هم بر روی صدها کودک دیگر که در موزه های مختلف در کنار ما ایستاده اند، آخر هفته به آخر هفته، سال به سال به مومیایی ها خیره شده اند و به شیشه ضربه می زنند، تماشا کرده ام.
چند دهه پیش، گاوتشنو و دیگر مومیایی‌های اینجا در بروکلین از گالری‌هایشان بیرون کشیده شدند و دور از چشم بازدیدکنندگان به انبار بازگردانده شدند. طبق وب‌سایت موزه، این امر با احترام گذاشتن یا حداقل بازنگری در مورد چیزی که فکر می‌کنیم وقتی مرده‌های پیر را به نمایش می‌گذاریم، می‌خواهیم به دست آوریم، ارتباط دارد. با این حال، این مومیایی‌ها سال‌هاست که بازگشته‌اند، و حتی اکتشافات نسبتاً اخیری نیز از آنها انجام شده است: حداقل دو مومیایی در بروکلین مدت‌ها تصور می‌شد که ماده هستند و اکنون – پس از سی‌تی‌اسکن – گمان می‌رود که نر هستند.
قبلاً در گالری این حقیقت که پسران من را شگفت‌زده و مجذوب می‌کند، تصدیق آرامی وجود دارد: هر چقدر که به نظر می‌رسند غنی و عجیب و غریب، رنگارنگ مانند جوایز کارناوال، در هر یک از این بسته‌ها بقایای یک شخص واقعی وجود دارد. کسی که تصور می‌کرد (یا حداقل امیدوار بود) که پس از مرگ، ابدیت را بدون مزاحمت سپری خواهند کرد. تابلویی در ورودی اتاق مومیایی از شما می‌خواهد این را به خاطر بسپارید، اما پسر من، تنها 5 ساله، هنوز نمی‌تواند بخواند.
و با این حال ظاهر می شود. در واقع، متوجه شده‌ام که پرسش‌های مربوط به حیثیت و شایستگی جزو اولین پرسش‌هایی است که بچه‌ها در مورد مرده‌های نمایش داده می‌شوند – پس از آن‌که به شدت غاز می‌کنند. سالها پیش در مت، پسر بزرگم مکث کرد، از معاینه یک مومیایی بلند شد و گفت: چرا آنها اینجا هستند؟ آیا آنها می دانستند که خواهند شد؟ حالا، قبل از گاوتشنو، پسر وسط من می خواهد بداند، خانواده اش کجا هستند؟ هر سوالی به شیوه خود در مورد تعلق است، اما همچنین در مورد رضایت – چیزی که ممکن است هرگز از مردگان پیر نپرسیم.
برای مدتی در این اواخر صبح شنبه، من و پسرم گالری را تقریباً برای خودمان داریم. او می خواهد با مومیایی ها مسابقه دهد، قرن ها فکر را منفجر کند و به آنها برسد. سعی می‌کنم سرعتش را کم کنم، او را به سمت مجسمه‌ها و جواهرات و اسکروها و ابوالهول‌ها می‌کشم. اما جذابیت مرگ را کاهش نمی دهد و به زودی در اتاق مومیایی هستیم.
در اینجا او یاد می گیرد که آنوبیس، اوزیریس، هوروس، قاتلان سنگین پانتئون مصر را بشناسد و از یک شی به شیء دیگر، از تابوتخانه به مقوا حرکت می کند و به راحتی آنها را پیدا می کند. در مقابل شیشه جعبه ها هیروگلیف نقاشی کرد. و او با تردید به چشمان نقاشی شده روی برخی از تابوت‌هایی که گمان می‌رفت مرده‌ها از طریق آنها می‌بینند خیره می‌شود: نوعی پنجره به دنیایی که پشت سر می‌گذارند.
آیا آنها واقعاً می توانند ما را ببینند؟ او می پرسد.
بی سر و صدا فکر می کنم امیدوارم نه با صدای بلند فقط میگم شاید.
یکی دو قدم به عقب برمی‌گردد و فاصله بین خود و مرده را دوباره می‌سنجید. سپس، قبل از پریدن، انگشت خود را بالا می برد و برای مومیایی دست تکان می دهد که انگار می خواهد بگوید: اوه نه تو اینطور نیست.
