ما اغلب شروع و پایان چیزها را جشن می گیریم، اما وسط آن چطور؟ محیط می تواند یک منطقه خاکستری، یا خسته کننده، یا به روش های اشتباه بیش از حد پر حادثه باشد. این احساس برای من در این زمان از سال است – دلم برای روزهای دنج اوایل زمستان تنگ شده است، جایی که شمع‌ها یک تازگی خوش‌آمد هستند، وقتی تاریکی اولیه به شما دلیلی می‌دهد که برای یک شب با یک کتاب جمع شوید. اکنون روزها کمی طولانی‌تر شده‌اند، اما به اندازه‌ای نیست که واقعاً از ساعات اضافی روز لذت ببرم، به اندازه‌ای نیست که احساس کنم در تلاش برای ادامه دادن هستم.
امید چندانی وجود ندارد – یک مشت درخت گلابی شروع به بیرون راندن شکوفه های سفید کرده اند – اما پشت سر آنها رودخانه ای جوی خودنمایی می کند که می آید تا گل ها را با مشت بگیرد و آنها را به خیابان بکوبد. ما فقط در اینجا بین انقلاب زمستانی و اعتدال بهاری معلق هستیم، و گاهی اوقات احساس می‌کنیم که این سالی است که تعادل به سمت نور منحرف نمی‌شود. جای تعجب نیست که Punxsutawney Phil در پیش‌بینی اینکه چه زود بهار می‌آید وقتی که مانند همه ما، گراز در وسط زمستان گیر کرده باشد، مشکل دارد. (بر اساس گزارش NOAA، پیش‌بینی‌های گرازها در 40 درصد موارد در 10 سال گذشته درست بوده است.)
البته فاصله زمانی می تواند آغاز چیز دیگری نیز باشد. در ایرلند، روز سنت بریجید در 1 فوریه – که به عنوان جشنواره سلتیک Imbolc آغاز شد – نشان دهنده آغاز بهار و فصل بره زایی است. نمی دانم اگر این لحظه در تقویم را بهار در نظر بگیرم چه احساس متفاوتی خواهم داشت – آیا در بی قراری اش بیشتر از آن استقبال می شود؟
مطمئن نیستم. بخشی از من هنوز می خواهد به خواب زمستانی بپردازد تا زمانی که روزها گرم شود و جهان کمتر تهدید کننده به نظر برسد. یک مطالعه این احتمال را مطرح کرد که یک گونه انسانی منقرض شده که در غارهای مرتفع در اسپانیا امروزی زندگی می کرد، دقیقاً این کار را برای مقابله با محیط شدید خود انجام داد. محققان اکنون به دنبال راه‌هایی برای القای حالت‌های بی‌حس برای کمک به درمان هستند – پزشکان از قبل دمای بدن و متابولیسم برخی از بیماران را در طی برخی از جراحی‌ها کاهش می‌دهند. برای محافظت از مسافران فضایی آینده در سفرهای طولانی
همانطور که در مورد تدارکاتی که برای شروع آزمایش خواب زمستانی خودم درگیر خواهد بود فکر می کنم، باران شروع به باریدن می کند و بنابراین در فکر رفتن به مدرسه برای بردن یکی از بچه ها هستم. در عوض، من به دنبال حقایق بیشتری در مورد خواب زمستانی و سپس حقایقی در مورد پرندگانی هستم که در خواب زمستانی هستند (فقط عمومی ضعیف اراده شناخته شده است که این کار را برای مدت طولانی انجام می دهد، اگرچه بسیاری از گونه ها در دوره های کوتاهی از خروپف قرار می گیرند). به دنبال صدف گیر – به نام نژاد جولا، پرندگان پیام رسان بریجید – و سپس آسمان صاف می شود و پسرم وقتی بیرون می آید، چتر بسته اش را تاب می دهد. او می گوید: من اسناد زیادی دارم. “خیلی زیاد.”
وقتی به خانه می‌آید، روی لحافی که مادربزرگم درست کرده بود، دراز می‌کشد که خانه‌ای آبی در وسط آن پرنده‌ها و گل‌ها و پرندگانی که گل‌ها را حمل می‌کنند، احاطه شده است. کاغذها را بیرون می آورم و در همین حین دوست دارم دراز بکشم و کاغذها را بپوشانم، اما در عوض یک به یک آنها را مرور می کنم و تصمیم می گیرم که کدام را نگه دارم.
یک بار بریجید توسط گروهی از مردان تعقیب شد و وقتی به ساحل آمد، جایی برای فرار نبود. داستان از این قرار است: او روی شن ها دراز کشید و درخواست کمک کرد. صدف گیرهایی که در کنار ساحل بودند تکه هایی از کلپ را در منقار خود جمع کردند و بریجید را در لایه ها و لایه های کلپ پوشاندند. وقتی مردها آمدند او را پیدا نکردند.
بریجید حامی باروری، ماماها، شاعران، ملوانان، دانشمندان و فراریان بود. افسانه می گوید که او آب حمام را به آبجو تبدیل کرد. برخی می گویند که او اولین سقط جنین را در ایرلند انجام داد. ترکیبی از چیزهایی که در مسئولیت او وجود دارد باعث می شود من تعجب کنم، نه تعجب، که چرا مردان او را تعقیب کردند. تعجب می کنم که او از کجا می دانست که بلند شدن چه زمانی امن است. به همین دلیل است که من در روزنامه ها پنهان نمی شوم، زیرا تا زمانی که صدف ها به کمک بیایند آنجا می ماندم.
صدف ها در ایرلند سیاه و سفید با منقار قرمز روشن هستند. ایندیپندنت ایرلندی گزارش شده است که قبلاً هزاران نفر در زمستان به سواحل و مصب ایرلند می رسیدند، اما اکنون یافتن آنها سخت تر است. اینجا در سواحل اقیانوس آرام، صدف‌گیرهای سیاه نسبتاً رایج هستند و به اندازه‌ای بلند می‌نوازند که از صدای امواج شنیده شوند.
امشب، ساعت 5:30، هنوز به اندازه کافی سبک است که بتوان روی صخره ها بین طوفان راه رفت. من هیچ صدف شکاری، هیچ مرغ دریایی، هیچ پلیکانی را نمی بینم که در تمام هفته در حال گشت و گذار بوده باشد، نوک بال هایشان فقط روی آب می چرخد. اکالیپتوس غنچه‌ای که روی لبه صخره نشسته بود معمولاً بوی ماهی‌های چرب و دستگاه گوارش صدها باکلان می‌داد، اما امشب درخت خالی و بی‌بو بود. امواج بسترهای کلپ را درهم می ریزند. فردا در هنگام جزر، ساقه‌های در هم پیچیده در ساحل انباشته می‌شوند و هر چه در پایین است هفته‌ها طول می‌کشد تا دوباره ظاهر شود.
به عقب برمی گردم و یک باکلان تنها به سمت دریا پرواز می کند و ناشیانه می چرخد. باکلان ها: ظاهری ساده و ماقبل تاریخ، در غواصی عالی، اما در هنگام پرواز دست و پا چلفتی، سیاه مات به جز زمانی که نور به درستی برخورد کند. آنها که به عنوان یک فال از بدشانسی و هم خوب در نظر گرفته می شوند، پرندگان پیام رسان هیچ کس نیستند.
این باکلان خاص به سمت دورتر درخت حرکت می‌کند، و سپس من آنها را می‌بینم – ده‌ها باکلان روی شاخه‌های برهنه درخت، روبه‌روی دریا، که بیشترین ضربه را از باد می‌گیرند. نه نور کافی برای درخشیدن، نه نور کافی برای ایجاد سایه، بلکه نور کافی برای دیدن. باکلان ها در تعادل زمستان و بهار، آن قدیس های کوچک حامی محیط زیست، جمع می شوند و من با تماشای آنها جشن می گیرم تا بخشی از تاریکی شوند.
*
تصویر از صدف اوراسیااز بیورن کریستین توریسن/ویکی‌مدیا کامانز
تصویر از پشم، جلبک و پرندگان از جانب مایک پنینگتون/ویکی‌مدیا کامانز
