غم و اندوه یک حشره کوچک سرسخت است. هرگز واقعاً ناپدید نمی شود، فقط شکلش را تغییر می دهد. خب، بعد از اینکه آخرین کتابم بدون هیاهویی که انتظارش را داشتم منتشر شد، دارم نسخه‌ای از غم را مرور می‌کنم که نمی‌دانستم وجود دارد، و هنوز با من است. این دیگر دارت نیست. من می گویم بیشتر پودر است. اما آنجاست، هنوز هم در اطراف آویزان است.
وقتی برای اولین بار به من برخورد کرد، همین طور به آن فکر کردم.
پدرم سال گذشته در سن 94 سالگی دار فانی را وداع گفت، درگذشت او برای او مایه خیر و برکت و گرچه بسیار غم انگیز بود، اما برای من آرامش بخش بود. احساس می‌کردم غم و اندوه من خیلی زود تمام شده است، اما متوجه شدم که این به این دلیل است که سال‌ها غصه او را می‌خوردم. به عقب نگاه کردم و به آن مراحل به اصطلاح غم که در روان 101 یاد گرفتیم فکر کردم: انکار، خشم، چانه زنی، افسردگی و پذیرش. این پنج مورد در اصل توسط دکتر الیزابت کوبلر راس در کتاب او در سال 1969 پیشنهاد شد. درباره مرگ و مردنو اگرچه آنها به طور غیرعلمی مشتق شده و آشکارا بیش از حد ساده شده اند، من حقیقت را در آنها یافته ام. همانطور که پدرم امتناع کرد، من ابتدا با طرح نقشه های غیرواقعی که او را ملزم به داشتن آینده می کرد، مسیر او را انکار کردم (مثلاً تبدیل کارگاه شوهرم به یک آپارتمان کوچک برای پدر، هرگز به مراقبت های پزشکی که او نیاز داشت اهمیت نده). من از مردمی که برای درمان بیماری‌های مختلف او هیچ فایده‌ای نمی‌دانستند خشم عمیقی احساس می‌کردم و از هر نیروی بالاتری که به حرف من گوش می‌دهد التماس می‌کردم که او را سالم نگه دارد تا زمانی که راه‌حلی برای مشکلات لاینحل پیدا کنم. در نهایت در تاریکی نشستم و می دانستم هیچ کاری نمی توانم برای اصلاح جهت آن انجام دهم. من بارها و بارها در حالی که او در حال مرگ بود، از هر یک از این احساسات، به ترتیب های مختلف، لغزیدم. در نهایت، تنها چیزی که باقی مانده بود، پذیرش بود.
به نظر می رسد دوباره غصه می خورم، بین برخی از همان احساسات قبلی سرگردانم. اما این بار نه برای یک آدم، بلکه برای یک کتاب غصه می خورم. کتاب! کتاب من کتابی که انتظار داشتم سروصدای ادبی بزرگی به پا کند، اما تاکنون چنین نشده است. کتابی که به شدت به آن افتخار می کنم و واقعاً فکر می کنم شایسته توجه است. کتابی که به‌طور غیرمنتظره‌ای ناپدید شد، که پنجره‌ی بسیار مهم پرفروش را از دست داد. من کتاب را با خود حمل می کنم، روی جلد، به امید اینکه کسی از من در مورد آن سوال بپرسد، در حالی که در جستجوی راهی جدید به جلو می روم. تا زمانی که کوبلر راس و نظریه (هرچند مشکل ساز) او را به یاد آوردم، متوجه نشدم که چیزی که تجربه می کنم غم و اندوه است.
نویسنده ای دل و جانش را در کارش می گذارد و گاه چیزی زنده و نفس می کشد که می خواهد شناخته شود. هرگز مسلم نیست که شما به عنوان یک نویسنده موفق خواهید شد، و زمانی که این اتفاق بیفتد بسیار پرانرژی است، و حتی اگر به جایی که می‌خواهید فرود بیایید بیشتر از آن. چیزی شبیه عشق به کاری که انجام داده اید احساس می کنید. اما بعد از تمام شدن، سیستمی وجود دارد که به آن عشق اهمیتی نمی دهد. آنچه برای عزیز شما اتفاق می افتد به عوامل زیادی بستگی دارد که خارج از کنترل شما هستند.
یک بار شنیدم که زنی در مورد سقط جنین صحبت می کرد: او گفت که بخشی از درد به این دلیل است که پتانسیل از دست رفته، فرد آینده – و هر چیزی که او به دنیا می آورد، از جمله عشق – به سادگی محقق نمی شود. نه، من برای یک زندگی انسانی غمگین نیستم و هرگز حدس نمی زدم که چنین تجربه ویرانگری باشد. اما از نظر ظاهری شبیه هم هستند، اگر نه در درجه. به نظر من افسردگی تمام شده است پتانسیل از دست رفته خرد کردن نمی‌دانستم کتابی بتواند مرا به زانو درآورد، اما اینجا هستیم.
به خصوص از آنجایی که او آثار قبلی را داشته است، نویسنده‌ای که از دست می‌دهد با این همه پتانسیل هدر رفته، برای قدردانی و تحسین عمومی مبارزه می‌کند. سود مالی و هیاهو و شلوغی که موفقیت ادبی را احاطه کرده است. و برای آن افزایش اعتماد به نفس در انتخاب شغل خود که با پیروزی همراه است. این نویسنده در غم و اندوه وارد حباب سکوتی شده است که درک خودش از توانایی هایش را مخدوش می کند و او واقعاً احساس تنهایی می کند. هر روز که می گذرد، همانطور که چشم اندازها بیشتر کاهش می یابد، می دانم که پذیرش باید نزدیک تر شود. اما رها کردن ناباوری، عصبانیت/سرزنش و غم سخت است، زیرا آنها پسرعمو هستند، به اندازه کافی عجیب، امیدوار بودن.
چشم انداز انتشارات پوشیده از دهانه های عمیق است و بدون هشدار گدازه می فرستد: پیمایش در آن می تواند خطرناک باشد. به خصوص اکنون که روزانه حدود 10000 جلد کتاب منتشر می شود یا طبق برخی برآوردها سالانه نزدیک به 4 میلیون عنوان. رقابت برای قرار گرفتن در معرض بی سابقه است. همه چیز خیلی سریع اتفاق می افتد یا اصلاً اتفاق نمی افتد. در مورد من، اشتباهات گسترده روابط عمومی من را در بدترین زمان ممکن به عقب برگرداند، در حالی که دستگاه تبلیغاتی خودم روب-گلدبرگ است – در کنار هم، به طرز آزاردهنده ای تیزبین و عمدتاً بی اثر. من بازوهایم را مانند یکی از آن افرادی با لوله های بادی بیرون از یک نمایندگی خودرو تکان می دهم، اما بیشتر مردم، قابل درک است، فقط می توانند یک یا دو کلمه محبت آمیز بگویند. آنها نبردهای خود را برای جنگیدن دارند، باخت های خود را برای عزاداری. مشکل از شخص من است.
مراحل منظم غم و اندوه یک افسانه است، اما عناصر آنها اکنون روزمره من هستند. شوک و دردی که حرکت اولیه متوقف شد. انکار بسته شدن پنجره؛ عصبانیت از افرادی که کاری را که باید برای اطمینان از نتیجه خوب انجام نمی دادند، انجام ندادند. من چانه زنی کرده ام و از افرادی که به چیزهایی که من نیاز دارند دسترسی دارند، اما به من بدهکار نیستند، التماس کرده ام. وقتی دیدم «نسخه جدید» من به خبر دیروز تبدیل شد، در غم و ناامیدی فرو رفتم.
اعتراف می کنم که از دیدن پذیرش در حاشیه و تلاش برای برقراری تماس چشمی راحت می شوم. می گوید ممکن است کتاب شما فقط یک کتاب دیگر باشد. یک کتاب خوب، دوست داشتنی و مورد استقبال قرار گرفته، اما نه ویروسی، نه برنده جایزه، نه در هر فهرستی که «باید بخوانید». داشتن کتابی مانند اکثر کتاب‌ها باید خوب باشد – کم‌فروش، کم قدردانی شده، به دور از نسخه دیگری. چند نفر این را تحسین خواهند کرد – احساس خوبی خواهد داشت! – اما برای بیشتر افراد ناآشنا خواهد بود. یکی از میلیون‌ها و میلیون‌ها کتاب که به‌عنوان خرده‌ای از یک ایده عالی شروع شد و نویسنده‌ای روحش را برای زنده‌کردن آنها ریخت، و این اکنون یکی از میلیون‌ها و میلیون‌ها کتاب است.
کتابی غمگین چقدر احمقانه به نظر می رسد در طرح همه چیز، در دنیایی که ما چیزهای بسیار مهمی برای سوگواری داریم! جان ها از بین می روند، مردم گرسنگی می کشند، سیستم های وحشی فرو می ریزند. و با این حال، دلم برای این کتاب می سوزد، هنوز با آن بوی کتاب جدید و پتانسیل کشف و قدردانی در حالی که زیر بار کتاب های جدیدتر امروزی و هر کتابی که در راه است فرو می رم. اینجا کتاب من است، چیزی که من بسیار تحسین می کنم، درست در مقابل من، اما به نوعی هیچ جا. پس غصه میخورم نمی دانم اسمش را چه بگذارم، شما چطور؟
عکس از Mikołaj در Unsplash
