از زمانی که کتابی در مورد آسمان شب نوشتم (تاریکی وحشی)، نمی توانم به بالا نگاه نکنم. من از اواخر فوریه بیشتر شب ها بیرون می خوابم، راحت تر زیر ستاره ها می خوابم تا در رختخواب. آن شب از روشنایی کهکشان راه شیری مبهوت از خواب بیدار شدم و فکر کردم که آتش سوزی جنگل است. شب‌هایی که مرا به داخل می‌آورند از بهترین شب‌هاست، کیسه‌خواب و بالشتک‌ام را در می‌آورند و با صدای باران پشت بام به خواب می‌روم. که ما را به پستی می‌رساند که در سال 2021 نوشتم که به بالا نگاه می‌کردم و به رطوبت در یک زمین خشک امیدوار بودم.
من از شهری به شهر دیگر در کلرادو سفر می‌کردم و شب‌ها در فضای باز سخنرانی می‌کردم و داستان‌هایی از خشکسالی، آتش‌سوزی‌ها و رعد و برق‌های خشمگین تعریف می‌کردم. ماه و ستاره ها از روی زمین های باز ما گذشتند. شاعری می‌آمد تا نسخه‌ای از دعای باران را در هر اجرا بخواند و لباسی روان به تن داشت و کف دست‌هایش را به سوی آسمان بلند کرده بود. تاجی از گل در موهایش با چراغ های سیمی کوچک روشن شده بود تا توجه ابرها را به خود جلب کند. چیزهای قدیمی بت پرستی.
نمی دونم دعا جواب می ده یا نه، اما ارزشش رو داره که وقتی اینقدر خشکه، پایه ها رو بپوشونیم. اینکه ابرها به سمت ما بیایند و محموله هایشان را تخلیه کنند، کار کوچک یا حتی ممکنی نیست. از نظر علمی، هیچ راهی وجود ندارد که بر اساس چیزی که فقط در ذهن شما وجود دارد، درست باشد. چرا با دعوتت ابری به سراغت می آید، سپس متقاعد می شوی که بارانت را بریزی؟ در کشور خشک، همه چیز به رشته ای فشرده از باران آویزان است. شما تصور می کنید که همه چیز ممکن است.
یکی از فضاهای اجرای ما بالای یک فلات بود که در آن یک صحنه از پالت های چوبی ساختیم و چراغ های صحنه، سیستم صوتی و تصاویری که روی صفحه نمایش داده می شد، قرار دادیم. وقتی داستان های باران در آن شب آمد، قطرات شروع به باریدن کردند. می‌توانستم آنها را از طریق نورهای صحنه ببینم، رگه‌هایی از نقره که در زمینی از صندلی‌ها و صورت‌ها فرو می‌روند. باباران را صدا زدم، دستانم را بالا بردم و نیش سرد را حس کردم، مثل الماسی که از فریزر ریخته شده است.
ماتیلدا کاکس استیونسون در کار خود در مورد قوم شناسی زونی از اواخر دهه 1800، موجودات روحی، رعد و برق، رعد و برق، ابرها را توصیف کرد که هر کدام هویت خاص خود را دارند و هر بخشی از بارش باران را دارند. او نوشت: “مردان رعد و برق تیرهای خود را پرتاب می کنند تا باران شدیدتر ببارد، رعد و برق های کوچکتر از کمان بچه ها می آید. رعد و برق مردان دارای شکل های انسانی با بال هایی مانند چاقو هستند و با کف زدن این بال ها صدای زیادی ایجاد می کنند و در نتیجه ابر و رعد و برق ها را می ترسانند تا بیشتر کار کنند.”
بین نمایش‌های هفته گذشته، با کریس لوئیس، کشاورز محلی و حافظ داستان‌های سنتی و دانش در Pueblo of Zuni در شمال غربی نیومکزیکو، تلفنی صحبت کردم. در یک بعد از ظهر تابستانی، با کاهش دما به صدها، لوئیس از زونی به دو ابر تنها اشاره کرد که من نمی‌توانستم آنها را در تلفن ببینم. او گفت: «این واقعاً یک آسمان آبی روشن است. “دو ابر کوچک آن بالا وجود دارد.” لوئیس به من گفت که ابرها را مانند مردم می بیند. یکی از آنها به یاد عمویش افتاد. این دو ابر بارانی نبودند. گفت اینها اهل مراسم و پایکوبی نیستند. آنها منزوی هستند و او در دو ابر افرادی را می بیند که در اردوگاه گوسفندان ایستاده اند و به ندرت وارد می شوند تا کسی را ببینند. ابرها در چشمانش زنده اند. آنها شخصیت و روحیه دارند. اگر این کار را درست انجام دهید، می توان آنها را تجدید نظر کرد.
لوئیس به من یادآوری کرد که زنگ باران فقط در مورد سر و صدا نیست، همانطور که استیونسون در Zuni مستند کرده است، بلکه در مورد آب و هوا نیز است. او گفت اگر قبل از شروع باران شروع به سر و صدا کنی، ممکن است او را بترسانی. در عوض، ابتدا سکوت می کنید. نوه یازده ساله لویی یاد گرفته است که اگر ابرها تاریک شد و او با لویی زمزمه کرد: “دارد می آید” وارد خانه شود. لویی انگشتش را روی لب هایش می گذارد و آنها گوش می دهند. او گفت اگر باران شروع به باریدن کرد، می توانید صدا را زیاد کنید. “در رقص ها، وقتی باران شروع می شود، طبل ها بلندتر می شوند و رقص بلندتر می شود.”
اگر سرعت باران کم شد، شما هم همینطور، تا آخرین قطره ها فروکش کنید. به این ترتیب، شما و طوفان همان کار را انجام می دهید. صدا زدن برای باران کمتر از استقبال از آن است. لوئیس گفت: وقتی بارون میاد میگم، اوه سلام، تو اینجایی، خیلی خوشحالم که میبینم برای دیدن اومدی!
به نظر می رسد این سنت به همان اندازه که در مورد باران خواستن است، در مورد صلح با هوی و هوس است. عرفان و آنیمیسم می توانند با همسو شدن با نیروها و عناصر اطراف خود و ایجاد رابطه شخصی با آنها به جای رابطه انتزاعی، به این هدف کمک کنند. هدف می تواند همان علم باشد، ارتباط با دنیا باشد. رویکرد لوئیس با من متفاوت است که من روی صحنه می‌روم و در مورد اینکه چقدر به باران نیاز داریم در حال حاضر وقتی آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌سوزند و چاه‌ها در حال خشک شدن هستند، غر می‌زنم. شاید ما پایگاه های خود را پوشش می دهیم.
باروری ابرها شکل دیگری از دعا یا گفتگو با بهشت است. برنامه‌ها در هشت ایالت غربی در حال انجام است و هر سال بالغ بر 1.5 میلیون دلار هزینه می‌شود تا بارندگی از آسمان خارج شود. یدید نقره که در اتمسفر کاشته می شود گره های نگهدارنده رطوبت را تشکیل می دهد که در آنجا سنگین می شوند و می افتند. تا اینجای کار بارورسازی ابرها مانند یک نوع دعا به نظر می رسد، مطمئن نیستم که آیا واقعاً کار می کند یا خیر، آیا برف و بارندگی واقعاً افزایش می یابد. یک مطالعه نشان داد که در طی سه روز، بارندگی کافی در کلرادو برای پر کردن 286 استخر شنا در اندازه المپیک که تصور می‌شود نتیجه کاشت بذر بوده است، باریده است. این راهی است برای صحبت با ابرها و ایجاد ارتباط مستقیم.
در هیچ یک از این نمایش ها هرگز باران شدیدی نبارید. کیسه های زباله برای پوشاندن بلندگوها و صفحه صدا داشتیم، اما نیازی به استفاده از آنها نداشتیم. اگر طوفان تبدیل به باران شد، نمی‌خواهم متوقف شود. فقط این کار را انجام ندهید، به خصوص در زمانی که a نامیده می شود مگا خشکسالی شما هرگز نمی خواهید باران دور بماند. در عوض، نمایش ادامه یافت. احساس می‌کردم روی دست و زانو هستم و یک قطره التماس می‌کنم و گاهی به طور معجزه آسایی از فشار و کشش یون‌ها و باد می‌آید.
عکس آسمان توسط کریگ چایلدز، عکس مکان توسط اد ماس
