سه شیمیدان برجسته به تازگی جایزه شیمی نوبل امسال را برای کار خود کسب کرده اند ، ساختارهای مولکولی و مولکولی با منافذ بزرگ که از طریق آن گازها و سایر مواد شیمیایی می توانند پخش و استدلال کنند ، قاب های فلزی و آلی (MOF) ایجاد کرده اند. ما عمیق تر به این که آنها چه کسانی هستند و چگونه آنها به همان منطقه نوآورانه شیمی از جهات مختلف نزدیک می شوند ، شیرجه می زنیم.
عمر یاگی
عمر یاگی از دانشگاه کالیفرنیا در برکلی ، که غالباً به ایجاد زمینه شیمی شبکیه اعتبار داده می شود ، که شامل اتصال بلوک های ساختمانی مولکولی از طریق اتصالات قوی برای شکل گیری شبکه های کریستالی باز است ، کوچکترین سه برنده 60 سال است.
وی در امان ، اردن در خانواده ای پناهنده متولد شد ، که اصالتاً اهل فلسطین بود ، و ده ها نفر از آنها یک اتاق کوچک و دام هایی را که بزرگ کرده بودند به اشتراک گذاشتند. یاگی در مصاحبه 8 اکتبر با آدام اسمیت ، مدیر ارشد علمی جایزه نوبل گفت: “والدین من به سختی می توانند بخوانند یا بنویسند.” یاگی مصاحبه ای را در روزی که برنده این جایزه شد در حالی که در وسط پرواز بود ، انجام داد. وی گفت: “این سفر زیادی بود و علم به شما امکان می دهد این کار را انجام دهید ، علم بزرگترین قدرت تراز در جهان است.”
عشق یاگی به شیمی در سومین سال دبیرستان ، هنگامی که در هنگام استراحت ناهار به نقشه های مولکول در کتابخانه مدرسه خود رسید ، روشن شد. وی در سن 15 سالگی از اردن به ایالات متحده نقل مکان کرد ، اما به سختی انگلیسی را می شناخت. وی پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان ، قبل از انتقال به دانشگاه ایالتی نیویورک (SUNY) به آلبانی در سال 1983 ، تحصیل در کالج جامعه کالج هادسون ولی در تروی ، نیویورک را آغاز کرد.
یک بار در SUNY ، یاگی بلافاصله به تحقیقات جذب شد و در همان زمان بسیاری از پروژه ها را گرفت و صورتحساب خود را با بسته بندی مواد غذایی و طبقه های تاری پرداخت کرد. رویای او در آن زمان این بود که حداقل یک کتاب را منتشر کند که 100 نقل قول دریافت کند ، و اکنون او می گوید گروه تحقیقاتی وی اعتقاد بر این است که بیش از 250،000 نقل قول جمع آوری کرده است.
یاگی فارغ التحصیل SUNY تقدیر با مدرک لیسانس شیمی در سال 1985 و این کار پس از مدرک دکترا در شیمی در دانشگاه ایلینویز در Urbana – Champaign در سال 1990 انجام شد. وی یک شهروند آمریکایی شد و همچنین در سال 2021 به تابعیت سعودی ارائه شد.
یاگی سپس از سال 1990 تا 1992 دکترای خود را در دانشگاه هاروارد برگزار کرد و سپس تا سال 1998 در دانشگاه آریزونا تدریس کرد. بعداً ، وی قبل از ساخت خانه UC برکلی در سال 2012 به دانشکده دانشگاه میشیگان و سپس دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس پیوست.
فراتر از تحقیقات خود ، یاگی برای ارتقاء علم در سطح بین المللی تلاش می کند. وی چندین مرکز تحقیقاتی را در ویتنام ، کره ، ژاپن ، اردن و عربستان سعودی ایجاد کرده است و فرصت هایی را برای محققان جوان محلی فراهم می کند. وی در مصاحبه ای با اسمیت گفت: “افراد باهوش و با استعداد در همه جای دنیا وجود دارند ، به همین دلیل تمرکز روی پتانسیل های واقعاً آشکار شدن آنها بسیار مهم است ، اگرچه این امر آنها را قادر می سازد.”
او قبلاً در ماه مه 2019 گفت دنیای شیمی که او شیمی را از سرگرمی های خود رها نمی کند. – من عاشق شیمی هستم. سرگرمی ها کاری است که شما برای لذت و آرامش انجام می دهید – و برای من یک شیمی است. “
Yagi جایزه نوبل را به لیست طولانی جوایز اضافه می کند ، که شامل جایزه برای قرن انجمن سلطنتی شیمی در سال 2010 ، جایزه شورای فرهنگی جهانی در آلبرت انیشتین جایزه جهانی علوم 2017 در سال 202 ، جایزه گرگوری آمینو در سال 2019 ، جایزه Solvay Future در سال 2024 است.
او همچنین یک کارآفرین است و یک آتوکو را شروع کرده است که هدف آن کشف کاربردهای تجاری MOFS و قاب های ارگانیک کووالانسی برای برداشت بخار آب از جو است ، از جمله موارد دیگر ، در سال 2020. سال بعد ، Yaghi بنیانگذار این استارتاپ با H2MOF LAT شیمی در سطح جامد شیمی است.
سوسومو کیتاگوا
Susumu Kitagawa یک شیمیدان ژاپنی است که استاد عالی در انستیتوی دستگاه سلولی یکپارچه در دانشگاه کیوتو است و همچنین به عنوان معاون اجرایی دانشگاه کیوتو برای تحقیقات و به عنوان معاون مدیر مؤسسه مطالعات پیشرفته خود فعالیت می کند. او پیشگام شیمی فضای هماهنگی با کار خود در فریم های کریستالی پلیمرهای هماهنگی متخلخل است.
کار کیتاگاوا در چارچوب های ارگانیک فلزی پس از سند وی در سال 1997 تأثیر قابل توجهی در شیمی داشت ، که نشان داد پلیمرهای هماهنگی می توانند به صورت برگشت پذیر جذب شوند و گاز آزاد کنند. او همچنین اولین کسی بود که نرمی مف را پیش بینی کرد و پاسخگویی خود را به محرک های شیمیایی و فیزیکی نشان داد.
این 74 ساله در کیوتو متولد شد و به ترتیب در سال 1974 و 1976 لیسانس و کارشناسی ارشد شیمی را از دانشگاه کیوتو کسب کرد. کیتاگاوا همچنان در سال 1979 دکترای شیمی هیدروکربن ها را در دانشگاه کیوتو دریافت می کند. بعداً ، وی در دانشگاه خصوصی Kindai در اوزاکا و دانشگاه توکیو صوفیه مشغول به کار شد و از آن زمان در سال 1998 به عنوان استاد در آلما منصوب شده است و از آن زمان تاکنون در آنجا باقی مانده است.
در حالی که او دانشجوی است ، کیتاگاوا در آزمایشگاه تاجیرو یونزاوا کار می کند و دانشجوی Kenichi Fukui است که در سال 1981 به دلیل کار خود در مورد میزان واکنش ، اولین برنده شیمی در ژاپن شد. او به عنوان یک دانش آموز ، الهام بخش فیلسوف چینی قرن چهارم قبل از میلاد است.
“در حال حاضر ، بیشتر محققان در ساخت مواد مفید و مفید متمرکز شده و اسناد زیادی را در مورد آنها منتشر می کنند. با این حال ، مفهوم” سودمندی بی فایده “به من یادآوری کرد که برخی از مباحث به ظاهر” بی فایده “، مانند ساختارهای متخلخل را در مصاحبه با او توضیح دهم حروف ACS شش سال پیش
کیتاگاوا تمام دوران کار خود را در ژاپن گذرانده است ، متفاوت از یک سال بین سالهای 1986 و 1987 ، هنگامی که او یک دانشمند بازدید کننده در دانشگاه A&M در ایالات متحده بود. از مهمترین دستاوردهای وی ، توسعه سه نسل MOFF با ساختارهای فزاینده پیچیده و خواص مفید است.
سال گذشته ، Clarivate Analytics کیتاگاوا را “محقق بسیار نقل قول” شناسایی کرد ، به این معنی که کار او در 1 ٪ برتر در نقل قول های منطقه خود بود. این نشانگر یازدهمین سال است که وی این لیست را تهیه کرده است.
در طی یک کنفرانس مطبوعاتی نوبل پس از اعلام جایزه ، کیتاواگا اظهار داشت که وی عمیقاً به او اعطا و خوشحال شد. وی افزود که وی واقعاً از شیمی مف و خصوصیات شگفت آور این مواد لذت می برد. “رویای من گرفتن هوا و هوای جداگانه است – به عنوان مثال ، همکاری2 یا اکسیژن یا آب – و این کار را با استفاده از انرژی تجدید پذیر به مواد مفید تبدیل می کند. “
وی در پاسخ به این سؤال که آیا او تا به حال شک کرده است ، چنین قاب های متخلخل مفیدی را ایجاد می کند ، گفت که همیشه خوش بین است زیرا ایجاد مواد جدید بسیار چالش برانگیز است. کیتاگاوا به یاد می آورد: “من همیشه به دانش آموزانم گفته ام که چالش ها در شیمی و علوم بسیار مهم هستند.”
فراتر از نوبل ، افتخارات بیشمار آن شامل 58 مین جایزه Fujihara در سال 2017 توسط بنیاد Fujihara در ژاپن برای سهم قابل توجهی در پیشرفت علمی و فناوری است. بعداً در همان سال ، Kitavaga همچنین برای کار خود در توسعه MOF جایزه شیمی را برای آینده سلیوی دریافت کرد. علاوه بر این ، وی پس از مدت کوتاهی پس از آن جایزه جایزه تحقیقات هومبولت و جایزه انجمن شیمیایی ژاپن را به دست آورد.
کیتاوا گفت که او شیمی را به عنوان حرفه ای انتخاب کرده است زیرا “شیمیدانان تفاوت بین اتانول و متانول را درک می کنند” و به او اشاره کردند آزمایش مورد علاقه تبلور مجتمع های فلزی است زیرا “برای شیمی ما شروع می شود.”
کیتاوا به دور از کار ، رمان های کارآگاه را می خواند ، از تئاتر کابوکی و سوپر کابوکی لذت می برد و هیجان انگیز اروپا را تماشا می کند.
ریچارد رابرسون
استاد شیمی در دانشگاه ملبورن ریچارد رابرسون اولین MOF را در اوایل دهه 1990 تولید کرد و از آن زمان به کشف اشکال مختلف این مواد ادامه داد. وی که در سال 1937 در سال 1937 در Glossburn ، انگلیس متولد شد ، از سال 1966 معلم و محقق دانشگاه بوده است. کار وی کلاس جدیدی از پلیمرهای هماهنگی را ایجاد کرده است و مدل های وی باعث ایجاد حوزه شیمی براندی شده است.
پس از کسب مدرک لیسانس شیمی از دانشگاه آکسفورد در سال 1959 و شیمی دکترا از همان موسسه در سال 1962 ، رابسون از سال 1962 تا 1964 دکترا در Caltech در ایالات متحده را اجرا کرد و در سال 1964 در دانشگاه استنفورد ادامه داد و قبل از آنکه یک مدرس در دانشگاه ملبرن در دانشگاه ملبرن شود ، ادامه داد.
به عنوان یک مدرس در دانشگاه شیمی معدنی در دانشگاه ملبورن در سال 1974 ، رابرسون توسط رئیس گروه دون استندکس دعوت شد تا در سال اول مدل های چوبی بزرگی از ساختارهای کریستالی را برای سخنرانی در مورد شیمی بسازد.
رابرسون در مصاحبه تلفنی با اسمیت به یاد آورد ، در حالی که در هنگام ساخت این مدل ها – قرار دادن میله های فلزی با اندازه های کاملاً مشخص در توپ های چوبی با سوراخ های دقیقاً حفر شده – چه چیزی به وجود آمده است: چه می شود اگر از مولکول ها به جای توپ و اتصالات شیمیایی استفاده کنیم؟ “
اما رابرسون گفت که همه افراد کاملاً با این مفهوم برای ساختن نوع جدیدی از ساخت و سازهای شیمیایی در حالی که مدل های تدریس را تهیه می کنند ، نیستند. وی گفت: “من باید بگویم که برخی از مردم در آن زمان فکر می کردند-در اواسط دهه 1980 بود-این یک بار کامل زباله بود.” – به هر حال ، اینگونه شکسته نشد.
رابرسون یادآوری کرد که از ابتدای روزهای خود به عنوان دانش آموز “به ویژه از شیمی هیجان زده” نیست ، اما گفت که “چیزی وارد آن شد ؛ من نمی توانستم به فکر کاری بهتر از این فکر کنم.” “من فقط چیزها را مخلوط می کنم و ترکیبات می گیرم ، علم واقعی اعداد و زوایای و مسافت روابط و چیزها است ؛ این مواردی است که من هرگز به آن دست نیاوردم.
جوایز متعدد وی در طی این سالها شامل یک دانشیار آکادمی علوم استرالیا در سال 2000 و همکار انجمن سلطنتی در سال 2022 و یک رئیس استاد در دانشگاه ملبورن است که سال گذشته به نام وی نامگذاری شده است. رابرسون همچنین جایزه Burrows را از گروه معدنی موسسه شیمیایی سلطنتی استرالیا در سال 1998 دریافت کرد و گمان می رود بیش از 200 مقاله علمی تأثیرگذار منتشر کرده است.
معاون اتاق دانشگاه ملبورن ، مارک کاسیدی ، رابسون را به عنوان “مردی فروتن که به این افتخار دست یافته است ، توصیف کرد ، به سادگی آنچه را که دوست دارد هر روز به آزمایشگاه می رود ، هر روز با دانشجویان صحبت می کند ، برای ده ها سال در مورد شیمی عالی فکر می کند و آزمایش ها را انجام می دهد.”
