همیشه یک بخش در کشو کشتی های ما وجود دارد که خالی تر از بقیه است. پین ها برای بسیاری از موارد مفید هستند و به نظر می رسد بی قرار طبیعی دارند. آنها از محدوده آشپزخانه دور می شوند. آنها در اتومبیل می پرند و می پوشند. بعضی اوقات مکانهایی که به آنها می روند حتی پیشرفته تر هستند. تمام آنچه آنها نیاز دارند ، یک تکه از چین برای زمزمه کردن “سلام ، کولی های Didg” است ، و در اینجا ، و در آنجا دوباره با ظرف دزدکی می کنند.
در غیاب آنها ، من در مورد آنها اطلاعات بیشتری کسب کردم. اسپا بسته به اینکه از چه کسی می پرسید ، بین چهار تا هفت قسمت است. یک کاسه و دسته وجود دارد – دو قسمت که من بهتر می شناسم زیرا یک قسمت را نگه می دارم و دیگری غذا را در آن دارد. اما همچنین گردن ، شانه ، قطره ، نوک کاسه و نوک دسته وجود دارد.
انواع مختلف قاشق برای اهداف مختلف جفت می شوند. قاشق خرد شده می تواند لوبیا و عدس را ببندد ، یک قاشق شانه به شما کمک می کند تا آبگوشت را بخورید و رشته فرنگی خود را گرم کنید. هنگامی که شما نیاز به استراحت از خوردن شانه دارید ، قسمت بالای آن قاشق مانند کلاهبرداری چوپان است که به برج نجات تکیه می کند ، ابزاری برای جلوگیری از غرق شدن قاشق است. نام یک قاشق رامن Chirirenge ، یک گلبرگ لوتوس سقوط کرده است.
پدربزرگ من هر روز صبح با یک قاشق دندانه دار گریپ فروت می خورد ، که به دیدن یک قطعه شیرین از سلولز کمک می کرد. من پدربزرگ دیگرم را نمی شناختم ، اما مدتی کشتی های نقره ای از خانواده او را داشتیم که در تعطیلات بیرون می رفتند و دوباره بسته می شدند ، همه قاشق ها به یکدیگر می چرخیدند.
اسپا های موجود در خانه ما اکنون در حال استفاده مداوم هستند ، که ممکن است بخشی از دلیل دوست داشتن فرار باشد – فرسودگی. بعضی اوقات دوباره می توان آنها را پیدا کرد. یک سفر کوله پشتی اخیر گروهی از فراریان را که در پایین جمع شده بودند ، پیدا کرد و برای گرما به یکدیگر دراز کشید. من اکنون آنها را از نزدیک تماشا می کنم ، نمی دانم که آیا آنها راحت می شوند که دوباره به منظور هدف خود مورد استفاده قرار گیرند یا اینکه آیا آنها ترجیح می دهند قاشق سفر کنند ، جهان را ببینند یا حداقل تعداد زیادی از تکالیف ریاضی و بسته های ادویه ای باقیمانده.
یکی از خریدهای بسیار مزاحم من همه گیر ، تخم مرغ عظیم استیل بود که برای پخت تخم مرغ از روی آتش استفاده می شد. من دیدگاه هایی از زندگی داشتم که تقریباً کاملاً از درها زندگی می کردند ، یک باغ به اندازه کافی بزرگ برای خوردن همسایگان ، مرغ برای تخم مرغ ، ماهی از دریا. ما هرگز نباید دوباره به فروشگاه برویم.
قاشق آنقدر طولانی است که من را به یاد یک مثل می اندازد که بهشت و جهنم را توصیف می کند. در جهنم ، مردم در اطراف یک میز با یک گلدان با سوپ در وسط می نشینند. کیک های آنها به حدی است که اگرچه هر شخص می تواند به سوپ برسد ، اما هرگز نمی توانند غذا بخورند – و این افراد همیشه گرسنه می شوند ، غذای مورد نیاز خود ، فقط غیرقابل دسترسی.
همان سوپ در آسمان همان قاشق وجود دارد. اما در اینجا هر شخص یک قاشق غذاخوری سوپ می گیرد و از قاشق بلند خود برای تغذیه شخص در برابر آنها استفاده می کند. مردم این تعطیلات خوشحال ، می خندند ، پر از سوپ گرم و شرکت دیگری هستند. سرنوشت آنها توسط قاشق هایی که دارند تعیین نمی شود ، بلکه نحوه استفاده از آنها و نحوه اشتراک آنها با دیگران است.
پنج سال بعد ، ما بیش از هر زمان دیگری به فروشگاه مواد غذایی می رویم. من حدود دو بار در سال از قاشق برق خود استفاده می کنم. شما نمی خواهید مستقیم از آن غذا بخورید – خیلی داغ است – اما تخم هایی که می کند خوشمزه است. و اگر می توانید حباب خود را بچرخانید ، یک تخم مرغ را در وسط سرخ کنید ، رضایت مانند یک طلوع آفتاب طلایی است ، آن که ظرف و قاشق می توانند در حالی که در هر جایی که این پرندگان عاشقانه نگه داشته می شوند ، تماشا کنند.
من می فهمم که چه چیزی باعث شده ظرف با قاشق فرار کند. این چیزی در مورد شکل آن ، گرد بودن کاسه ، شیرینی دسته در دست شماست. من کسی را می شناسم که یک قاشق نمک باستانی کوچک و کامل را با اولین پولی که خودش ساخته بود خریداری کرد. کاسه اندازه مینیاتور او بود. از آن زمان ، او تعجب کرده است که آیا خرید اشتباه است ، کار اشتباهی برای دوست داشتن.
فکر نمی کنم من فکر نمی کنم با ارزیابی دست هایی که این کار را انجام می دهند ، دوست داشتن چیز زیبا و مفید وجود داشته باشد.
من قدرتی را که قاشق ها نگه می دارند می دانم زیرا من خودم با یکی فرار کرده ام. یک بار یک قاشق کاملاً گرد برای سوپ وجود داشت که در غذاهای در فضای باز شهری در یک اردوگاه باقی مانده بود ، که ما یک بار در نزدیکی درخت جوشوا ماندیم. من نتوانستم استفاده از آن را متوقف کنم و در آخرین روز آن را گرفتم و در ازای قاشق کمپینگ یکی از قاشق هایمان را ترک کردم. من اغلب فکر می کردم که روزی برای بازگشت آن برمی گردم ، اما وقتی اخیراً نگاه کردم ، اردوگاه بسته شد ، چادرها و نوجوانان و آشپزخانه بسته بندی شده و دور شدند.
حالا من با قاشق دزدیده شده ام اینجا هستم. هر بار که از آن استفاده می کنم ، احساس گناه کمی می کنم ، اما بیشتر از همه لذت این کار را انجام می دهد. دسته طولانی نیست ، اما من به خودم می گویم که زیبایی این قاشق می تواند مکانهایی را در من خالی کند که خالی است و وقتی این مکان ها پر می شود ، می توانم خالی بودن شخص دیگری را پر کنم. من به خودم می گویم اگر روزی با یک ظرف قایقرانی کند یا راهی در جیب خود پیدا کند ، آرزو می کنم سفرهای ایمن و دهانی را در پایان روز بخورم.
*
هی دیدل ، از طریق مجوز ویکی مدیا/مجوز Creative Commons.
