روز پدر. بسیاری از پدران مردم LWON، برخی مدت‌ها پیش، برخی اخیراً مرده‌اند. و برخی اصلاً نمرده اند و کاملاً زنده هستند. ما چیزهایی داریم که متعلق به آنهاست، چیزهایی داریم که می خواهیم از آنها بپرسیم. این غم انگیز به نظر می رسد، اما اینطور نیست.
هلن:
در حال حاضر، تقریباً هر چیزی می تواند مرا به یاد پدرم بیاندازد. تنها 6 ماه از مرگ او می گذرد. اغلب اوقات قبل از اینکه به آن فکر کنم، می خواهم در مورد چیزی با او تماس بگیرم یا ایمیل بزنم. این خیلی کوچک است، فقط یک کسری از ثانیه که می‌خواهم شروع به تنظیم مجدد مشاهدات یا فکرم برای او کنم. چند هفته پس از مرگ او شروع به تهیه لیست کردم و در اینجا چند مورد وجود دارد:
ماشین قدیمی 1685 دلار فروخته شد! (12/20/23)
در مورد آن درخت نارون در خانه وین حق با شما بود – این درخت شکست و خطوط برق را شکست. (1/9/24)
با آب کف زیرزمین چه کار کنم؟ (17.01.24)
چه بیمه ماشینی بگیرم؟ (01.02.24)
توصیه شما برای گرفتن موش چیست؟ میدونم سیستم داشتی (3/6/24)
این روکش منهول زیبای ژاپنی را ببینید! (3/27/24)
شاید دوست داشته باشید این موزیکال را با من ببینید! (5/7/24)
ماشین من زیر یک درخت گیلاس پارک شده است و پرندگان بالای آن نشسته اند و عالی است. (6/2/24)
بنابراین اکنون، خواننده عزیز، حدس می‌زنم که دارم به شما می‌گویم.
کریگ:
روی قفسه در سرسرا، انبوهی از خرده های سیاه و سفید رنگ شده است. آنها در یکدیگر تعبیه شده اند و بین دعوت عروسی ما و ماکت جمجمه Sabertooth Smilodon قرار گرفته اند. این قطعات از یک ظرف کوچک شکسته می آیند، چیزی که من از پدرم که سی سال پیش درگذشت به ارث برده ام. ظاهراً این آکوما معاصر را قبل از خراب شدن از یک فروشنده در سانتافه خرید و من آن را با احتیاط از جابجایی به حرکت دیگر حمل می کنم. این یک کوزه بذر بود، سبکی با دهانه کوچکی در بالا که اجازه می داد دانه ها در دست تکان بخورند. این مرد مهم است، احتمالاً بیشتر از آنچه پدرم می دانست. در روستاهای تپه آوار و شهرهای ویران شده پوئبلو در اطراف چهار گوشه، کوزه های بذر بیش از هزار سال قدمت دارند. آنها از خانه های آبا و اجدادی به نسبت یک خانواده در هر نسل حفاری شدند، به این معنی که آنها میراث پیش از کلمبیا هستند. چیزی که پدرم خرید در اواخر دهه 80 ساخته شد و حدس می‌زنم او چند صد دلار برای آن پرداخت کرده است. حتماً وقتی چیزی را کنار می گذاشتم، آن را مسواک زدم، زیرا واژگون شد و چهار فوت روی زمین سیمانی افتاد. من پاپ را به یاد دارم. صدای رضایت بخشی بود و خونم را سرد کرد. وقتی این اتفاق افتاد نفس نفس زدم، اما وقتی تمام شد، تمام شد. کارهایی هست که هرگز نباید انجام دهید. برخی از قطعات را که با خطوط سیاه دقیق رنگ آمیزی شده بودند، با سنت های کلاسیک تا جنوب غربی پوبلو، در باغ قرار دادم، زیرا می دانستم که آنها را در طول سال ها پیدا خواهم کرد و شاید برای قرن های آینده ظاهر شوند. بقیه را در این قفسه مرتب کردم تا به پدرم فکر کنم و با تلخی آنتروپی لبخند بزنم.
کریستی:
خاطره باقی مانده از دوران کودکی من از پدرم مربوط به بازگشت او از اسکادران به خانه است – لباس پرواز سبز رنگش را با تمام جیب هایش و بوی عجیبش – ترکیبی از سوخت جت و خاک مشکک. سر تا پا سبز نظامی بود با جیب های مخفی بی پایان اینجا و آنجا. مواد نرم، آسان برای لمس، به خوبی فرسوده بود. روی سینه چپش یک برچسب اسمی بود. در تصور من او یک کاپیتان است، با دو میله نقره روی شانه هایش. روی سینه راستش یک وصله دیگر، این یکی برای اسکادران او. فانتوم ها کت و شلوار همراه با لوازم جانبی همسان بود – دستکش‌های سبز رنگ که تا ساعدش می‌رسید با پدهای چرمی فرسوده و خاکستری که به کف دست و انگشتان دوخته شده بود، و چکمه‌های همسان با کفی ضخیم و پنجه‌های گرد.
وقتی به خانه می رسید، در را باز می کرد و فریاد می زد: «هی، هی، هی، من و خواهرم به سمت در می دویدیم و می پریدیم توی بغل خرس بزرگش.» وقتی چشمانم را می بندم و به این فکر می کنم که او را با لباس پرواز در آغوش بگیرم، احساس می کنم غرق عشق می شوم. وقتی پدر به خانه آمد، می‌دانستم که او در امان است و نمی‌خواستم آغوشش را رها کنم.
جنی:
فکر می کنم احمقانه است که بگوییم عکس پدرم مرا به یاد پدرم می اندازد – یعنی آه. اما یکی وجود دارد که SO HIM است، فقط فوق العاده خاص. من دیگر مطمئن نیستم که تصویر واقعی کجاست – با یک دوربین معمولی (بدون شک Minolta X700 من) گرفته شده است و در یک فروشگاه دوربین (حداقل یک هفته طول کشید!) به چیزی تبدیل شده است که می توانید در دست خود نگه دارید و در یک آلبوم قرار دهید، اما تصویر در ذهن من بسیار واضح است. او در وسط خیابانی ایستاده است که بسیار اروپایی است. فکر می کنم ما در وین بودیم، اما شاید بوداپست هم بود. او کلاه پشمی مشکی خود را به سبک روزنامه‌فروشی می‌پوشد (تا زمانی که یادم می‌آید یکی از آنها را داشته است) و یک کانن به گردنش، یک لنز بلند در یک جلد چرمی قهوه‌ای روی شانه‌اش آویزان شده است، یک خودکار پشت گوشش و یک کیف در اطراف دارد. کمر او عینک مطالعه‌اش در نوک بینی‌اش است در حالی که به نقشه‌ای که در دستانش است نگاه می‌کند، نقشه‌ای کهنه و غول‌پیکر و مچاله شده با چین‌های عمیق، شکل‌های پاستلی نرم، چاپ‌های کوچک و خط‌نوشته‌های سیاه خود که به این نکته اشاره می‌کند و که یادم می‌آید که او همیشه قاطعانه می‌گفت که ما در زمان بی‌سابقه به چیز بعدی می‌رسیم… زمانی که می‌دانست لعنتی از کجا شروع می‌کنیم. همیشه لیستی از چیزهای ضروری برای دیدن و انجام دادن در هر شهری که بازدید می کردیم وجود داشت، و علامت زدن آنها (نه به معنای واقعی کلمه، به جز شاید به معنای واقعی کلمه) بخش مهمی از تجربه بود. و هر شب دفترش را با جزئیات پر می کرد… و به عنوان صاحب این مجلات، اکنون امیدوار بودم که آنها را سرشار از عمیق ترین افکار او درباره مکان ها و افراد سفرهایمان بیابم. اما در عمق وجودم بهتر می دانستم. چون پدرم علاقه داشت که ما کجا می خوریم، هر کدام از ما چه چیزهایی داریم و هزینه هر وعده غذایی چقدر است. بنابراین این بیشتر چیزی است که او ضبط کرده است. (از موزه ها و بناهای تاریخی هم اینجا و آنجا یاد می شود. چون بین غذا به سراغشان می رفتیم.)
همیشه وسط خیابان. همیشه با کارت غول پیکر. فانی پک! او اغلب به دنبال رستوران می گردد. او توریستی بود که هرگز از توریست بودن خجالت نمی‌کشید، فقط از اینکه در دنیا با افرادی که دوستشان داشت، می‌خورد، غذاهای محلی می‌خورد و چیزهایی را از لیست سطل‌اش چک می‌کرد، هیجان‌زده بود. خیلی دلم برایش تنگ شده است.
آنا:
من قلم پدرم را دارم. این استربروک، مرمری مروارید خاکستری سبز است. روی آن را باز می کنید، بطری جوهر را که داخل آن یک چاه کوچک بود باز می کنید و قلم را در آن فرو می برید، یک اهرم کوچک را در کنار قلم بلند می کنید که روی مخزن لاستیکی داخلی فشار می آورد و جوهر را به داخل می کشد. قلم جوهر را با یک پارچه مخصوص پاک کنید. نوشتن. سال‌ها پس از مرگ او – 18 سپتامبر 1978 – از این خودکار برای نوشتن همه چیز استفاده می‌کردم، نامه‌ها، کارت پستال‌ها (اگر جوهر خیس می‌شد)، نوشته‌های مجله، مقالات دوره‌های تحصیلات تکمیلی. پدرم احساس می کرد در آن قلم حضور دارد. احساس کردم: “من از قلم تو استفاده می کنم، پدر، دست من آن را مانند مال تو نگه می دارد، او با آن حساب همه چیز را می گیرد، هر پولی که تمام خانواده خرج می کنند، نمی دانم چرا این کار را کرد، فقط می دانم.” چرا این کار را نکرد: او ما را دنبال نکرد، نگران هزینه های ما نبود. شاید او فقط می خواست روز را با اعداد نوشته شود. دستخط او از مد افتاده با سنبله بود. لرزش داشت و آهسته و با دقت و واضح نوشت. اگر آن دست خط را در هر جای طبیعت می دیدم، می دانستم مال اوست. من او را خوب نمی شناختم، او نمی خواست شناخته شود. من او را در آن زمان دوست داشتم و اکنون او را دوست دارم. همه ما بچه ها او را دوست داشتیم. می‌توانم به شما بگویم که من تاپ‌های Sears Roebuck او را هم دارم، حالا سوراخ‌های بیشتری نسبت به تاپ‌های تاپ دارد، و من هنوز آنها را می‌پوشم، اما نمی‌خواهم آن عکس در سر شما باشد.
کامرون:
وقتی سر کار نبود، پدرم واقعاً لباس‌های راحت را دوست داشت: ژاکت‌های جیر، مانتوهای پرزدار، دمپایی، کت‌های پایین. بعد از مرگش هفته ها با یکی از لباس هایش خوابیدم چون هنوز بوی او را می داد. من دیگر حوله ندارم، اما یکی از پیژامه های او را دارم. بدون دکمه – بیش از حد خارش! – و من حتی آن را نمی پوشم، فقط از نگه داشتن آن در کشو لذت می برم. گاهی اوقات وقتی بچه‌های من چیزی را می‌پوشند که او دوست داشت – مثل یک کلاه سطلی، یا یک کت و شلوار عجیب و غریب، یا یک کراوات جدید (شکستن کد لباس) – خیلی مرا به یاد او می‌اندازند و تصور می‌کنم چقدر آنها را دوست داشت. . من حدس می زنم که او آنها را در حال حاضر دوست دارد. وقتی چند نوار قدیمی VHS را به دی وی دی منتقل کردیم، دقیقاً همان چیزی بود که او در فیلم ها پوشیده بود. هنوز هم گلویم خیلی درد می کند که دوباره صدایش را می شنوم – حتی این همه سال بعد، او خیلی وقت پیش مرد! اما من خودم را می‌بینم که یک کت بزرگ دنج پوشیده‌ام، همانطور که او بیشتر از من می‌پوشید. مردم وقتی از من می پرسند اهل کجا هستم در تماس های زوم می خندند و فکر می کنند که آیا قرار است اینقدر سرد باشد. (منظورم این است که دهه 50 در ژوئن سرد است، درست است؟). حالا نمی‌دانم که آیا آن را اغلب می‌پوشم، زیرا احساس راحتی می‌کند که او دوست داشت و هنوز هم به من می‌دهد، آغوشی در فضا و زمان.
———-
عکس های کریگ (اول); آنا (دوم)
