اگر می توانستید رویاهای خود را ضبط کنید، آیا هرگز نمی توانستید تماشای آنها را متوقف کنید؟
این یک نقطه طرح مرکزی است تا آخر دنیا، شکست سه تا پنج ساعته ویم وندرس در خانه هنری/کار نابغه خیره کننده (بسته به اینکه کدام قسمت را تماشا می کنید) از سال 1991. او سایبرپانک، نوآر پلیسی و فیلم جاده ای را در یک مخلوط کن آخرالزمان تمدنی پرتاب کرد. ساخت آن 20 میلیون دلار هزینه داشت و او آن را پس نمی گیرد. دوستش دارم یا من از آن متنفرماین فیلم تا حدی به این دلیل که آینده تکنولوژیکی را پیش‌بینی می‌کرد تا حدی که یک اوراکل بود، قانون است.
در آینده نزدیک، همانطور که او تصور می کرد، یک دانشمند ماشینی اختراع کرده است که به شما امکان می دهد رویاهای خود را دوباره تماشا کنید – از جمله رویاهایی که هرگز نمی دانستید دارید (بیشتر آنها برگشت ناپذیر می شوند. دقیقه بعد از بیدار شدن). مردم فوراً توسط این فناوری مسحور می شوند، برخی از آنها به سمت “بیماری تصویر” می لغزند، به گونه ای که بلافاصله از گفتمان دهه 1920 در مورد اعتیاد به تلفن و رسانه های اجتماعی قابل درک است. آنها به سادگی نمی توانند خود را از دنیای زیبا و خودشیفته ای که این فناوری به روی آنها گشوده است دور کنند و دیگر قادر به درگیر شدن با واقعیت نیستند. “چند بار باید این خواب را دیده باشم؟”
وندرس چیزهای شگفت انگیزی را در مورد آینده فناوری دریافت کرد. دستگاه های بی سیم همه جا، موتورهای جستجو، صدا به متن، نسخه اولیه Google Maps و پروتزهای شبکیه. شخصیت های فیلم از فناوری اشباع شده اند.
و حالا ویل هیون نوشته است بررسی فناوری MIT برای شرکتی که موفق شده است خاطرات از دست رفته کودکی را بازسازی می کند با استفاده از هوش مصنوعی مولد دوربین رویایی نزدیک است.
پروژه خاطرات مصنوعی که توسط یک استودیوی طراحی در بارسلون راه اندازی شد، خاطراتی را که هرگز در دوربین ثبت نشده اند به عکس های ملموس تبدیل می کند. کمی کار می کند که یک هنرمند پزشکی قانونی طرح پلیس را به تصویر می کشد. سوژه ای با حافظه خاص در کنار مصاحبه کننده می نشیند و موقعیت دقیق، دیدگاه آنها در مورد آن و محتوای واقعی آن را بازگو می کند. سپس یک مدل هوش مصنوعی مولد برای اتصال این عناصر به یک تصویر استفاده می شود. این یک فرآیند تکراری است: تصویر به سوژه نشان داده می‌شود، کسی که اشکال آن را تصحیح می‌کند تا زمانی که درست شود.
با انجام این کار، آنها توانستند عکسی را بازسازی کنند که هرگز از خاطره یک زن 84 ساله که پدرش را در 6 سالگی دیده بود، وجود نداشت. سلولی که به دلیل مخالفت با دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو در آن زندانی شد. آنها فقط یک موچین برداشتند و آن را از حافظه او بیرون آوردند.
جالب اینجاست که آزمودنی‌ها تنها در صورتی از نتایج Studio Alchemy راضی می‌شدند که تصاویر حافظه‌شان با استفاده از نسخه‌های قدیمی‌تر مدل‌های تصویرسازی مولد (مانند DALL-E و Stable Diffusion) و نه با نسخه‌های بیشتر – جدید ترسیم شده بود.
این به این دلیل است که بهشت می نویسد که قدیم ها می توانستند “تصاویری نامشخص، با چهره های مخدوش و بدن های مخدوش ایجاد کنند.” “ولی… [images created with] آخرین نسخه Midjourney (یک مدل تصویر مولد دیگر که می‌تواند تصاویر دقیق‌تری تولید کند) … برای مردم خوب نبود.
گارسیا می‌گوید: «اگر چیزی فوق‌العاده واقع‌گرایانه بسازید، مردم بر جزئیاتی تمرکز می‌کنند که در آنجا نبوده‌اند. “اگر تار باشد، مفهوم بهتر به نظر می رسد. خاطرات کمی شبیه رویا هستند. آنها مانند عکس ها و با جزئیات پزشکی قانونی رفتار نمی کنند. یادت نیست صندلی قرمز بود یا سبز. فقط یادت هست یک صندلی وجود داشت.
این محقق گفت: برای ما اشکالات یک ویژگی هستند بررسی فنی. این نیز جالب ترین بینش در این زمینه بود تا آخر دنیا – شهود وندرس مبنی بر اینکه هر فناوری آینده که به درون نگاه می کند باید از واقع گرایی دور شود.
او یک کوبریک کامل در شلوغی خود بود و بی‌پایان به این فکر می‌کرد که چگونه دنیای درونی انسان را به تصویر بکشد. وندرس و تیم کوچک AV او تقریباً دو ماه در مجموعه تدوین ماندند، حتی در آنجا خوابیدند، در تلاش وسواس گونه برای ایجاد فیلمی که به نظر می رسد طوفان مغزی شده باشد.
“برخی از [the footage] چیز 8 میلی متری خودم از دوران کودکی ام بود، زیرا احساس می کردم رویاهایی که در فیلم ظاهر می شوند آنقدر شخصی شده اند که احساس می کردم باید از رویاهای خودم استفاده کنم. وندرس در مصاحبه بعدی گفت. او تکنسین ها را “ترور” کرد، زیرا حتی زمانی که آنها تجهیزات پیچیده خود را برای رسیدن به شاهکارهای بزرگتر و بزرگتر در رندر واقعی کامل کردند، وندرس “هر کاری در کتاب انجام داد تا تصاویر را تقسیم کند تا چیز دیگری ظاهر شود. وقتی ما رفتیم این تکنسین ها خیلی خوشحال شدند چون عملا همه وسایلشان را خراب کرده بودیم.
نتیجه همه این تلاش ها منظره درونی خواب را به زبان تصویری ورمیر بازسازی می کند. من نمی توانم پیشرفت کنم روزنامه گاردین توصیف اثر عاطفی: «سکانس‌های طولانی تصاویر پیکسل‌شده و تقریباً غیرقابل کشف که شادی و نشاط و سرخوردگی وجودی را به شخصیت‌ها القا می‌کنند، نفس‌گیر هستند».
با این حال، احتمالاً قابل پیش‌بینی است که دوربین حافظه‌دار چنین هیجان‌هایی را به صورت آنلاین ایجاد نمی‌کند. یک نفر در لینکدین (می دانم، می خواهم دهانم را با صابون بشورم) اعلام کرد که ما شاهد پایان شواهد مستند معتبر هستیم. یکی دیگر گفت: “به نظر می رسد “گزارش اقلیت” واقعی می شود. نفر سوم می گوید: «فقط یک مسئله زمان است که یک متخصص دکترا این را به عنوان خدمتی به مجریان قانون ارائه دهد.
نمی‌توانستم توجه نکنم که این همان درجه واکنشی است که به دیپ فیک‌ها خوشامد می‌گوید. انبوهی از هشدارها به ما می گفت که به زودی دیگر نمی توانیم چشمان خود را باور کنیم. من شمارش تغییرات «دیدن دیگر باور نیست» را که در سرفصل ها دیده ام از دست داده ام. عکس ها، شواهد، اسناد، همه چیز مرده است، آنها می گویند که توسط این فناوری جدید نابود شده است. اما من تعجب می کنم که آیا برعکس است. عکاسی هرگز یک رسانه ایده آل برای نمایش واقعیت نبوده است. مدتها قبل از اینکه دیپ فیک در چشم فتوشاپ باشد، دو شلخته نوجوان ادواردایی باعث شدند آرتور کانن دویل با تصاویر جعلی پری ها در باغش عقلش را از دست بدهد..
من فکر می‌کنم حقیقت ناخوشایند این است که آنچه عکاسی نشان می‌دهد همیشه بیشتر یک هنر بوده است تا یک علم – یک دنیای کامل خارج از هر فریم وجود دارد که عکاس انتخاب کرده است که نشان ندهد و فقط به آنچه در کادر است امتیاز می‌دهد. تصمیم‌های تحریریه‌ای که در تصویر می‌روند برای مدت طولانی برای ما نامرئی بوده‌اند که افشای آنها توسط دیپ‌فیک‌ها تکان‌دهنده است. عکاسی هرگز واقعیت نبوده است (همچنین رجوع کنید به: “واقعیت نشان می دهد”. آنچه یک مستند معتبر را از یک نمایش واقعی کامیون زباله متمایز می کند، واقعی بودن تصاویر نیست، بلکه شهرت فیلمساز است). مورخان آینده ممکن است اعتقاد ضمنی ما به تصاویر عینی در قرن بیستم را به عنوان یک مصنوع عجیب ببینند. یا ممکن است در حلقه رویای خود باشند، تنها داستانی که می خواهند ضبط کنند داستان خودشان است.
